154 dolarlık ölüm

DAĞLICA’DA YILDIZLAŞAN ÇOCUKLARIMA…

Gözyaşının Fransızcası,

Düş kırıklığının İngilizcesi var mı?

“Annelik duygusu” nun Almancası ile Yunancası arasında fark var mı?

Ya da ölümün vatanı…

Acıkan çocuk Arapça mı ağlar, Hintçe mi?

Peki ya sevdalar?

Sevdalar hangi milliyetin hangi bayrağında dalgalanır.

El ele tutuşmadaki sıcaklık,  Sevecen bakışlar, mutlulukla parlayan gözler

Flamanca da başka, Türkçe de başka mı?

Ayağa batan devedikenin verdiği acı

Güney Afrika’da az, İtalya’da daha mı çok?

Peki ya ölüm?

Ölüm, hangi vatanın, hangi yurttaşının yüreğinde.

Bedeli 154 dolarla karşılanan ölümlerin vatanı ile bedelsiz ölümler, hangi toprağın hangi kültürlerinde?

Ölüm masumdur; acısı da…

Ölüm’ün öldürülmesi ancak ucuz zihniyetlerin ürünüdür.

Ölüm doğaldır; insanla buluşması da:

Ölümü çekilmez kılan, ölümü bir vatana bir milliyete ait kılanlardır.

Rus annenin Rus çocuğu olabilir.

Rus kadının Rus sevgilisi…

Annelik sevgisi Rusça olabilir mi? Bir sevgilinin bakışı Rus yüreği ile atabilir mi?

Bu duygular, ne vatan duygusuyla sınırlanabilir, ne de milliyet.

Vatan da milliyet de sevilebilir, uğruna ölünebilir.

Ama ne ölümün ne de sevginin vatanı yoktur.

154 dolarlık yavaş ölüm, Rusların değil insanlığın sorunudur.

Onları ölüme kurban verenler bu insanlık suçu ile hala ayakta duruyorlarsa; maalesef bu da insanlığın sorunudur: Ölümün değil.

O insanlar için yüreğim yandı.

Adlarını bilmediğim, yüzlerini görmediğim, ellerini tutmadığım o insanlar için yandım.

Utandım. Sivas’ta katledilenler, depremde göçük altında kalanlar, kaybolanlar gibi.

Yandım. Utandım.

Günlerdir izliyorum. Belki (bu bile çirkin bir kelime) teknik olarak ölümlerine engel olunamazdı. Bunu bilemiyorum. Ama ölümlerine karşılık para olarak değer biçilmesi, parçalanmış yüreğimi kin ve nefretle doldurdu.

Onlar, kendi ölümlerini ölemediler. Ve buna değer biçildi 154 dolar.

Evet, ölümün vatanı yoktur; ama ölüme değer biçilen vatanlar vardır.

Sevginin, gözyaşının ne milliyeti ne de bayrağı vardır; ama gözyaşlarına değer biçilen topraklar vardır.

İnsanları 154 dolarlık ölümlere mahkum eden tüm düşüncelere lanet olsun.

Bu düşünce sahipleri bilsinler ki;

Nefretin de vatanı yoktur.

01.09.2000 /Adana

(*)

(Not) Bu yazıyı 15 yıl önce yazmıştım. 21.08.2000 tarihinde Rusya'da beraberindeki 118 kişilik mürettebatıyla Barents Denizi’nde batan Kursk denizaltısında hayatını kaybedenlerin ailelerine “154 Dolar Ölüm Tazminatı” verilmesine karar verildi.

Şimdi Dağlıca’da şehitlerimiz var… Aynı duygularla bu yazımı “k,mlerin hatasına kurban olduğunu bile bilmeden” şehit olan sayısını henüz bilmediğim şehit çocuklarıma ithaf ediyorum.