154 Dolarlık ölüm

Göz yaşının Fransızcası,

Düş kırıklığının İngilizcesi var mı?

“Annelik duygusu” nun Almancası ile, Yunancası arasında fark var mı?

Ya da ölümün vatanı.

Acıkan çocuk Arapça mı ağlar, Hintçe mi?

Peki ya sevdalar?

Sevdalar hangi millliyetin hangi bayrağında dalgalanır.

El ele tutuşmadaki sıcaklık,

Sevecen bakışlar,

Mutlulukla parlayan gözler

Flamanca da başka, Türkçe de başka mı?

Ayağa batan devedikenin verdiği acı

Güney Afrika’da az, İtalya’da daha mı çok?

Peki ya ölüm,

Ölüm, hangi vatanın, hangi yurttaşının yüreğinde.

Bedeli 154 dolarla karşılanan ölümlerin vatanı ile, bedelsiz ölümler, hangi toprağın hangi kültürlerinde?

Ölüm masumdur; acısı da.

Ölüm’ün öldürülmesi ancak ucuz zihniyetlerin ürünüdür.

Ölüm doğaldır; insanla buluşması da:

Ölümü çekilmez kılan, ölümü bir vatana bir milliyete ait kılanlardır.

Rus annenin Rus çocuğu olabilir.

Rus kadının Rus sevgilisi.

Annelik sevgisi Rusça olabilir mi? Bir sevgilinin bakışı Rus yüreği ile atabilir mi?

Bu duygular, ne vatan duygusuyla sınırlanabilir, ne de milliyet.

Vatan da milliyet de sevilebilir, uğruna ölünebilir.

Ama ne ölümün ne de sevginin vatanı yoktur.

154 dolarlık yavaş ölüm, Rusların değil insanlığın sorunudur.

Onları ölüme kurban verenler bu insanlık suçu ile hala ayakta duruyorlarsa; maalasef bu da insanlığın sorunudur: Ölümün değil.

O insanlar için yüreğim yandı.

Adlarını bilmediğim, yüzlerini görmediğim, ellerini tutmadığım o insanlar için yandım.

Utandım. Sivas’ta katledilenler, depremde göçük altında kalanlar, kaybolanlar gibi.

Yandım. Utandım.

Günlerdir izliyorum. Belki (bu bile çirkin bir kelime) teknik olarak ölümlerine engel olunamazdı. Bunu bilemiyorum. Ama ölümlerine karşılık para olarak değer biçilmesi, parçalanmış yüreğimi kin ve nefretle doldurdu.

Onlar, kendi ölümlerini ölemediler. Ve buna değer biçildi 154 dolar.

Evet, ölümün vatanı yoktur; ama ölüme değer biçilen vatanlar vardır.

Sevginin, göz yaşının ne milliyeti ne de bayrağı vardır; ama göz yaşlarına değer biçilen topraklar vardır.

İnsanları 154 dolarlık ölümlere mahkum eden tüm düşüncelere lanet olsun.

Bu düşünce sahipleri bilsinler ki;

Nefretin de vatanı yoktur.

Bu yazı 12.08.2000 Tarihinde Baltık Denizi’nde Buz Kayaları arasına sıkışan gemide ölen askerlere 154 Dolar tazminat ödenmesi üzerine yazılmıştır.