2015’ten ne gördük ki 2016’dan ne bekleyelim!

2015 çok kötü geçti. Hem Türkiye açısından hem de dünya için...

Savaşlar, etnik çatışmalar, cinayetler bitmedi. Özellikle ülkemizin de içinde olduğu Ortadoğu coğrafyasında. Bizim şehrimizde her gün tanık olduğumuz mülteci dramı dünyada Aylan Bebek ise sembolize oldu...

Hiçbir şey iyi gitmedi 2015’te...

Yeni yıl geldiğinde insanlar iyi dileklerde bulunur. Ancak 2015 bizi o kadar yordu ki iyi dileklerde bulunmak için mecalimiz kalmadı.

2015’in yorgunluğu ve yıpratıcılığı insanımızı üzerinden silindir geçmiş gibi dümdüz etti, perişan bir şekilde geçen yılda bıraktı.

Araştırmaya soruşturmaya gerek yok; Suruç ve Ankara katliamları, yüzlerce şehit, çocukların kuşatılmış kentlerdeki kıyımı...

İsrail’in bombaladığı Filistin ve Lübnan kentlerine dönüşen kentlerimiz. Arada kaldığı için canını kaybeden insanlarımız...

Bi çırpıda bunlar geliyor aklımıza geçen yıldan.

Çevremiz ateş çemberi, içimiz ateş gibi yanıyor.

Böyle bir ortamda 2016’ya dönük iyi dileklerde bulunmak istiyoruz ama nafile. Sözcükler yetersiz kaldığı gibi, anlamsızlığı da kabak gibi ortada duruyor.

Kendimizi zorluyoruz umuda yönelik bir şeyler söyleyebilmek için. Ancak babasını kaybeden çocuk, çocuklarını gömen anne babalar için hangi sözcük teselli olabilir ki?

Telafisi olmayan kayıplar yaşayanların yeni yılı hangi dilde kutlanabilir.

Bütün bunlardan ve daha fazlasından dolayı 2016’dan umutlu değilim. İyi dileklerde bulunmak da içimden gelmiyor. Sadece 2015’ten daha kötü olmamasını dileyebiliyorum. İsterim ki bir mucize olsun ve her şey güllük gülistanlık bir ortama dönüşsün.

Dedim ya sadece mucize...

Ağız ucuyla şunu söyleyebiliyorum;

Yeni yılınız kutlu olsun!