Acziyetimizin resmi!

Güneşin şiddetli hararetinden yanıp tutuşan, kızaran taşların hal-i pür melaline verilen “ramad” kelimesinin yüklendiği mesajların iliklere kadar hissedildiği bir iklimi soluduk!

Düşüncelerin, duygularla raksa tutuştuğu bir düşünce ve eylem mevsimi!

Empatinin ne demek olduğunu vücudun her zerresine “hakk’ el yakin” anlatan bir öğretmen!

Gösteriş ve samimiyetin karmaşasında boğmaya çalıştığımız, aslında kendimize kıydığımızın farkında olmadığımız çok özel bir zaman dilimi! Anlamaya, yaşamaya, düşünmeye yeltenmediğimiz, “olması gerekeni” önemsemekten uzaklarda kaldığımız bir demden söz ediyorum!

Ah ki ne ah!

Ne anlayabildik, ne anlatabildik ne de hakkıyla yaşayabiliyoruz güzelin güzelliğini!

Hayatı “Okumak için okuma”nın amansız girdabında süren boğuşmalarımızdan, ironilerimizin açmazlarında sergilediğimiz ve kırılması neredeyse imkânsız gibi görünen “dokunulmazlıklarımız” yüzünden; güneşin varlığını hissetmemize ve sayısız “rağmen”lere rağmen, gözümüzü kapatmakla, gerçeği “inkâr” yönünü tercih etmek ve diretmek nemenem bir ruh halidir?

Ah ki ne ah!

Yaktıklarımız, yanmalarına sebep olduklarımız bir yana, kendimizi telef etmenin dayanılmaz hafifliği çok üzücü!

Yusuf yürekli Gülşenlerin buram buram estirdiği meltemlerin engin ferahlığını sunan mevsimi, zamana/ömre yayma derdi bizde yok!

Gülün nalânı bu yüzdendir! Başakların boyun bükmelerini yanlış anlayan akılların çokluğu yüreğimi şerha şerha yaralıyor!

Yarınların olmadığı bir “yarın” ve mevsimlerin tekdüze “sevinç” ve/ya “kedere” büründüğü bir sonsuzluk destesi, tercihlerimizin darboğazlarından geçmekte! Gerçekleri yutkunmanın zorluğu, pişmanlık bestesinin güftesi olmuş!

Ah ki ne ah!

Çocukluğunu unutmuş büyüklerin çocuklara reva gördüğü bir “geleceksizlik humması!” Salgın olmuş, her yeri kasıp kavuruyor! Fikirler beter, yürekler çorak, diller anlaşılmaz senfonileri terennümle meşgul! Benlik kusmuğu sele dönüşmüş! Önüne kattığı iyilikleri telef edip duruyor “iyilik kisvesi” bürünmüş haliyle! Kime bakarsanız “haklı” ve “masumiyet zırhı”na bürünmüş!

Ah ki ne ah!

Vaveylalar arasında mahzun bırakılan gül çocuklara yazık!

Yazıktır! Söyleyin onlara büyümesinler, kendilerini büyümüş sanan küçülmüşler gibi!

Gülün kırmızı rengini, kokusuyla içine sindirerek sevmek varken; inim inim inletmeler eşliğinde, rengine aldanarak, kan kırmızı yapraklarını yolmak, “sevmek” demek olur mu?

Bayramı “Bayram kılan” “Güzellik”ten uzaklığımız, çirkinlikler içinde bulunduğumuz boğuşmalarımızın acziyetinin resmini göstermektedir!

Vakitsiz ah’ların, vakitli bir ah’a boğdurulmayacağı bir Bayram diliyorum!

Bayram zaten mübarek, bizlere kutlu olsun!

Sevgi ile Kalın…

akt