Adana'm...

Bekir Kamışlı’nın dikkatine…

Adana’m

Mevsimleri çalınmış kentim; Yarınları çalınmış çocuklar gibi durmaktasın.

Senin sararan yaprakların vardı. Güneşin yorgun ışıklarında doğudan batıya esen rüzgarların, bulutsuz gecelerin ay ışığında kuzeyden güneye eserdi. Çocukların sevinçli çığlıkları karışırdı uğultularına. Toprağın can veren kokusu yayılırken Torosların güneyine, uyanırdı Bereket Tanrısı Telepunis. Lokman Hekim’in arayışlar içinde dolaştığı Seyhan’ın iki yakası tanıktı buna.

*

Adana’m

Renkleri çalınmış kentim;Tablolarını yitirmiş ressam gibi durmaktasın.

Mitolojik mimarların Adanos ve Saros’un emeklerinin ürünü kentim, yeşilin egemenliğine tutsaktı. Saros’un boydan boya bereket kattığı toprakları, Adanus yeşil renkleri ile ödüllendirirdi. Bu yeşillerin, güneş rengi kızıllığa bürünmesi, hüznü ve neşeyi birlikte yaşatırdı. Öyle teslim almıştı seni tanrılardan, Fenike kralı Agenor’un oğlu Kilik. Renklerle öyle bütünleşmişti ki kral ve kent, sana Kilikya dediler. Tanrıların bağışladığı, nar kırmızısı, başak sarısı, çam yeşili, gök mavisi renklerin nesilden nesile aktarıldı. Kristal bir vazoda korunan kristal bir miras gibi…

Tarih tanıktır buna.

*

Adana’m

Umutları çalınmış kentim; Mutluluğu çalınmış komedyenler gibi.

Hani bir umut kapısıydın. Alabildiğine uzanan ovalarında, toprakla yaşayan insanların vardı. Beyaz altınların gizine kapılan işsizlerin güvenli yarınlarıydın. Her kızılçam gölgesi, her meşe ağacının dalları umutların salıncağıydı. Doğaya ihanet etmeyen insanla, insana ihanet etmeyen doğanın uyumunda göklerde uçurtmalar kaynaşırdı. Geceleri sessiz bir mutluluğa gömülen kentin atmosferinde, Yılankale, Toprakkale ile fısıldaşır, Seyhan şarkılar söylerdi.

Halk türküleri tanıktır buna.

*

Adana’m

Yarınları çalınmış kentim;Hücreye atılmış özgürlük savaşçısı gibi.

Şimdi sedir ağaçlarının gölgelediği o yollarda “otomobil totemi”nin uğursuz kolları gezinmekte. Çam, sedir ve meşe ağaçlarının yerleri ise, betonun egemenliğine tutsak. Beyaz altının ovaya yayılan kokusu, bacalardan çıkan duman ile eksoza  karışarak mavi gök kirletilmekte. Sevinçle ovalara bakan gözlerde yılgınlık ve umutsuzluk var. Çağdaşlık adına ilkelliğin en görkemlisi sergilenmekte, tüketilen bereketin anılara teslim edilmektedir. Seni bu hale getiren belediye başkanları tanıktır buna.

*

Şimdi, mevsimlerimi, renklerimi, umutlarımı, yarınlarımı ve türkülerimi istiyorum. Betonlarınız, otomobilleriniz ve çağdaşlığınız sizin olsun.

Verebilir misiniz?

*

2004 Yılında İşçi Partisi’nin İl Başkanı sıfatıyla, İnşaat Mühendisleri Odası Adana Şubesinin Genel Kuruluna davetli idim. Herkes siyasi bir konuşma yapmamı beklerken, bu konuşmayı yapmıştım. Sayın Bekir Kamışlı ile görüşürken konu oldu. Konuşma metnimi yeniden yayınlıyorum.