Adananın utancı

Önceki gün gece Seyhan ve Yüreğir ilçelerinin güney mahallelerinde yardım eli bekleyen vatandaşlarımızdan bir kısmını ziyaret ederek, kışın şu dondurucu soğuğundaki hallerine şahit oldum.

Feci manzara karşısında üzülmemek, göz yaşı akıtmamak neredeyse imkansız.

İnsan yüreğinin dayanamayacağı o görüntüler, ne yazık ki o vatandaşlarımızın suçu da değil.

Çünkü evlerine aş ve ekmek götürecek işleri yok.

İlk ziyaret ettiğimiz evin babası vefat etmiş,

7 ile 9 yaşlarında ki kız çocukları yiyecekten mahrum, ısınmadan mahrum ve en önemlisi yarınlarının ne olacağı belli olmayan bir ortam içerisindeydi.

Daha sonra ziyaret ettiğimiz evde ise bir Suriyeli ailenin 8 ferdi soğuğa ve açlığa karşı yaşam mücadelesi veriyordu.

Ne eksiğiniz var?

Şeklindeki sorunun anlamsız olacağını bile bile sorduğumda;

“Aygaz aygaz” sözleriyle karşılık veren gence,

Orta yerde duran Aygaz tüpünü gösterdiğimde o hala, “Aygaz aygaz” sözlerini ısrarlı bir şekilde tekrarlıyordu.

Nice sonra anladık ki, yemek pişirmek için aygaz tüpünü bağlayacakları bir ocakları yokmuş bu ailenin..

Hoş, evin içerisinde hiçbir şey yok ya.

Evin sakinleri üşümemek için ellerini koltuklarının arasına koymuş dertlerini anlatırken, gözüme 3 yaşında ki dünyalar güzeli kızları ilişti.

Ancak buz gibi bir havada o kızımızın ayağında bırakın bir terliği, çorabı dahi yoktu.

Bu aileler gibi Adana’da binlerce aile bulunmakta ve yardım eli uzanmayan bu aileler aslında bereketli topraklar üzerinde bulunan Adana’nın bir utancıdır.

Neden mi?

Bu kentte bir gecede midesi için milyarları verebilenler varsa, elbette bu daramlar Adana’nın utancıdır.

Hani nerede Büyükşehir ve ilçe belediyeleri?

Nerede sizlerin sosyal belediyecilik uygulamalarınız?

Nerede garip gurebaya olan yardım elleriniz?

Ya halkın yanında olduklarını söyleyen siyaset erbapları?

Sizler neredesiniz?

Yoksa sizlerin meydanlarda ki söylemleriniz koskoca bir yalandan mı ibaret?

Beyler;

Ssizler akşamları lüks otellerin restoranlarında milyarlar harcarken, veya evlerinizde sıcak yuvalarınızda otururken, minicik yavrularımızın şu dondurucu soğuklarda yaşam mücadelesi verdiğini bir düşünün.

O tablo karşısında vicdanlarınız rahatsa zaten söyleyecek tek bir söz olamaz

Sonuç olarak;

Bu kentin nimetini yiyen beyler, bir akşam da kentin varoşlarında ekmek bulamayan yoksul insanlarımızı ziyaret ederek, onların dertlerine ortak olun diyorum,