Anladım ki yoklar

Aytekin’e…

Duymak için sıcaklığını bir el aradım 
Merhaba deyip sıktığımda Anladım ki; yoklar 

Düşünürken ne çoktular… 
Bir duble rakıdan sonra çoğaldılar. 
Sözcüklerle yırtıldı karanlıklar. 
Aşmak için aydınlığa giden yolları, 
Çağırdığımda; Anladım ki yoklar.   

Uçuşan her bilginin peşinden koştum, 
Bilgi servetim engin dağları aştı. 
Yedeğimde taşıdım, ömrümün her anında 
Kırılan bir dalı, akan  gözyaşını, 
Tamire kalktığım da; Anladım ki yoklar. 

Ve fırtınalarda sığınacak adacıklar oluşturdum. 
İhtiyarlık ve düş kırıklığının yarattığı sularda, 
Bitkin ve yorgun bedenini dinlendirmek için 
Bir ada aradığım da; Anladım ki yoklar. 

Onlar hep vardı; dün, bugün, yarın 
Ve gelecekte ve geçmişte… 
Olmadıkları zaman bile oradaydılar; 
Cenazelerde ağlayıp, düğünlerde oynadılar 
Var olacakları yolları aradılar. 
"Haydi Yola!" diye bağırdığımda; Anladım ki yoklar. 

Anladım ki bu yoklardır yaratan Spartaküsleri ve öldüren 
İbn-ı Rüşt'leri yetiştiren ve gömen onlardır. 
Onlardır, özgürlüklerin peşinden koşup yakaladığında yok eden. 
Yok oldukça çoğalan, çoğaldıkça yok edilen. 
Onlardı putları tanrılaştırıp, tanrıları putlaştıran 
Onlardı alkışlayarak kahramanları öne süren 
ve idamlarını sessizce seyreden 
Ve onlardı öldürdükleri tanrılarının kanını 
alınlarına süren.
Budist'e rahmet okuyan, 
Müslüman'a İstavroz çıkaran, 
Yahudi'ye beş vakit namaz kılandır onlar…