Arka Plan'da bu hafta "Hem Baba Hem Anne"

            Evladına hem annelik, hem babalık yapanlar da vardır. Bir yerlerde mutlaka yaşıyorladır. Kendimden pay biçersem, 88 yılında kaybettim annemi. Ogün bugündür evlenmedi sevgili babam. Ne aşkmış, çevreden, teyzemlerden duyarım. Adam, hani adam gibi adam, onda biri olsak yeter. Başımızdan eksik etmesin. Hem annelik, hem babalık yaptı. Babaannem Ayşe Hatun, Büyük Dedem Tenekeci Niyazi Emmi ve tabi teyzelerimin de hakkını yemeyelim. Hafta sonlarında adeta ellerinde büyüdüm. Mevlam onlardan da razı olsun. Dedemle, neneminde canı rahmet istedi. Allah rahmet eylesin.

            Gelelim memleketimden gerçek bir insan manzarasına. İleride belgeselini bile hazırlamanın planlarını yaptığım BABAM'a. Yani gerçek Can'a. Yahu şu koskoca hayatta, dile kolay 68 yaşında kursağından bir lokma haram geçmemiştir. Net konuşuyorum. Yanlışlıkla olsa bile inanman. Gözünün yanlışlıkla sağa sola kaydığını görmemişimdir. Daima dik ve onurlu duruşu ile hep örnek aldığım insan olmuştur. Mevlam herkese böyle bir baba nasip etsin. Bugüne kadar hakkında bir kişinin kötü konuştuğunu duymadım. Herhalde bu saatten sonrada duyamam. Diyeceksiniz ki baban ya ondandır. Yok canım, hissedersin derim.

            1948 doğumlu. Tepebağ'ın çocuğu. Rahmetli dedemin en küçük oğlu. Zanaatkar. Ama gerçek zanaatkar. Beyin ile bilek gücünü birleştirebilen örnek zanaatkar. Bilmese bile olasılıklarla mantık yürütüp doğruyu bulmaya çalışır. İdealleri var. 68 yaşında ama halen var. Vallahi var. Birgün nasip olursa yaptığı light şalgamını içeminizi öneririm. El yapımı. Bugün Adana'nın değil Türkiye'nin en büyük markasının birinde alt yapısı da vardır hani. İlla bizzat üretimde olmak değil, fikir önderide olmak. Ve halen bir bol kepçe lokantası hayali. Saat 7'de dükkan açılır. Sayesinde gölgesinin yettiği dükkanımız da üretim devam eder gider. Bir kez daha başımızdan eksik olmasın.

            Yıllarca en büyük mirasın dürüstlük olduğunu verdi bana. Sonunda zarar etsende doğruyu söyle. O gün kar dediğin şey yarın sana misliyle zarar olarak dönecektir. Zarar et işi teslim et. Parayı kazanırsın. Ama giden itibarı bir daha geri getiremezsin dedi. Ne yaparsan yap doğru tart, doğru ölç. Doğruyu terazi söyler diye eklemeden geçmedi. Ve yine yıllarca kendimize ait dükkanlar olduğu halde, kiralar vererek oturduk. Belki kızdık, söylendik ama aynı baba yıllar sonra dükkanları verirken boya işçiliğini bile yaptı. İşte, bilemedik mücadele ruhunu aşıladığını. Hakkını helal et Halit Ustam.

Baba!
her yılbaşında
sana söyleyecek
bir tek
sözüm var:
‘Seni ne kadar çok seversem
o kadar
çok olsun ömründen geçen yıllar…’

Baba!
Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım!
Ne zulüm, ne ölüm, ne korku
başımı eğemez!
Yalnız senin elini öpmek için
eğilir başım.”

Nazım'ın dizeleri ve sonrasında Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın dağ gibi özetledikleri;

“Kur’an okurdu babam bazen
Galiba Kadir gecelerinde
Onun inanmış sesiyle biz çocuklar
Daha küçülürdük odanın en uzak bir yerinde.”

İşte bu adam benim Babam, Ustam, şu kocaman hayatta tek limanım. Sonra yine ekliyor ya Cemal Süreyya,  bir anda ürküp korkuyorum. Yokluğunu hayal etmek bile kötü.

“Sizin hiç babanız öldü mü?
Benim bir kere öldü, kör oldum.
Yıkadılar, aldılar, götürdüler.
Babamdan ummazdım bunu kör oldum.”

            Şimdiler de tam tersini yapan anneleri düşünürsek, babayı kaybetmiş ama yıllarca büyütmüş, hem anne hem baba olmuş kutsal anneler. Ve kutsal babalar. Ne farkı var ki? ikisi de can yüreği. Küçük yaşta vatan toprağına kendini feda eden şehitlerimiz. Yarım kalan hayatlar, yaşanamamışlıklar, öksüz yetimler. Hepsinin yüreği farklı buruklukta atıyordur bu anlamlı günlerde. Ebediyete intikal etmiş yüreği sevgi dolu tüm anne ve babalara da rahmet diliyorum.

            Bu hafta Hürriyet Gazetesi köşe yazarı kıymetli abim Prof. Dr. Orhan ŞEN'inde köşe yazısında anlattığı önemli bir durumda herkesin gönlünde taht kuran insanlar. Gerçek baba olmasada yüreği ve yaptıkları ile baba sıfatını hakeden insanlar. Örneğin Sakıp Sabancı. Ailesinin dışında çalışanları ve etrafında karşı gerçek anlamda babasıydı. Rahmetle anıyoruz Sakıp Ağa'yı. Hepimizin etrafında böyle insanlar vardır. Baba, anne sıfatını yüklediğimiz. Hayatte iken kıymetlerini bilelim. Yoksa yukarıdaki dizelere teslim oluruz. Kör oldumla biter sonu, Allah muhafaza...

            Evet sevgili dostlar, bu gibi anlamlı günler genelde hafta sonuna denk geliyor. Fotoröportajım Salı günleri olduğu için anmadan, yazmadan geçemedim. Babalar, babalarımız, hem anne, hem babalarımız, her anını yazalım, yazalım çünkü o gün geri gelmeyecek. Yazalım derken illa yazı değil, bir kayıt, ses, görüntü veya günümüzün en önemli belge aracı fotoğraf. Bakın bir anda fotoğrafın başka bir gücü ve özelliği ile karşı karşıyayız. Şimdi anlamlı gün dedikse de sadece o gün değil, hergün hatırlayalım. Bu haftalıkta benden bu kadar, haftaya yeni bir ARKA PLAN fotoröportajında görüşünceye dek hoşçakalın. Sevgi, saygı, hakkaniyet ve muhabbetle üretim devam ediyor...