Arka Plan'da bu hafta "Hergele"

            Şimdiki Bakımyurdu Caddesi. Yani Doğum Evi ve Emniyet Müdürlüğünün önünden geçen yol. Hani bizim HERGELE yolu. Sözlüklere göre henüz bineğe ya da yük taşımaya alıştırılmamış at ya da eşek sürüsü olarak adlandırılsa da, beraberinde sığır, manda, eşek, inek vb. karışık hayvan sürüsü olarakta anılmaktadır. Başlıyor babam anlatmaya iki ineğimiz vardı. Şimdiki Tepebağ Mahallesinden bırakırdık. İnekler kendiliğinden yola kadar giderlerdi, sürüye katılıp devam ederler. Akşam yine dönüşü aynı şekilde olurdu. Havaalanına varmadan sağdaki Emek ve İstiklal Mahallelerinin kesiştiği noktalarda yayılırlardı. Şimdiler de baktığımda, çocukluğumda olanlardan eser yok. Sanat Okuluna giderken dikilen çamlar bizimle yaşıt. Evlerin arasında kayboluyor. Koca koca binalar. Daha dün gibi hatırlıyorum.

            Aklıma uzun süredir kendimi vererek okuyamadığım, geçtiğimiz günlerde bir çırpıda okuduğum, üstad Turan ALTUNTAŞ'ın Bicici Antonius öyküsü geliyor. Havaalanı civarında geçen öyküyle geçtiğimiz Cumartesi babamın söyledikleri ile nasılda örtüşüyor. Bir anda Dedem Tenekeci Niyazi Emmi'nin Niğde Hanın'da yaşadıkları, Dedem evde otururken kahvecinin çırağının gelip Niyazi Emmi seni çağırıyorlar demesi, belirli vakit sonra köpeğimiz Çimen'in kahveye gelip Dedemin ayağına sırnaşması. Hadi kalk eve gidelim demesi. Babamın gözlemiyle önde Dedem, arkada ise köpeğimizin evin yolunu tutması. Çok uzun zaman dilimi değil, daha 30-40 sene öncesine kadar hayat bu yerleşkede dönüyordu. Hey gidi koca ömürler heyyy...

            Gelelim Hergele'ye. Geçen hafta Cacık'tan hikayeden sonra bu haftada Hergele belki ortak bir durum oluşturabilir. Argoda en kibar küfür şekli olsa da, işe yaramayan anlamında kullanılmaktadır. Lakin bende daha sevimli bir izlenim uyandırmakta. Hadi ordan seni hergele, yapılmış, söylenmiş bir eylemle birlikte, bu adamdan bir cacık olmazıda pekiştirmekte. Olay bitmiştir söylendiğinde.

            Hacı Bayram kavşağından başlayıp Havaalanına kadar uzanan Hergele Yolunda, şimdiler de araç trafiği hakim. İleride ne tür araçlar kullanılır bilemiyorum ama o zamanlarda çobanlar vardı. Gerçekten vardı. Şimdilerde arayıpta bulunamayan çobanlar. Yani sanayileşme ile yok olan yerini yeni nesil tarıma, hayvancılığa bırakan diğer birçok sektör gibi. Alamadığımız karpuz, domates, salatalık kokuları gibi. Vardı herşey önceden vardı. Şimdilerde de var diyecekler ama bizim kuşağımız belki de o kokuları alan son kuşaktı. Yan evden duyulan o mistik kokular.

            Neden bu hale geldik hiç düşündünüz mü? Elbette benimde katkım vardır bu hale gelmede. Hepimizin katkısı. Ne önemi var bunun, sonuca bakalım. Nasıl değişir bu durum? Geçtiğimiz günlerde yaşanmış, yazarın kanını donduran bir gerçek hikaye; Olay Antalya Korkuteli'nde geçiyor. İki çiftçi arasında yaşanan diyaloğu Antalya Ticaret Borsası Başkanı Ali ÇANDIR meclis üyeleri ile paylaşıyor. Çandır, “Köy konağında otururken orta yaş üzeri iki köylünün konuşmasına kulak misafiri oldum. Biri diğerine ‘Buraların imar işi bir an önce bitse keşke’ dedi. Diğeri ise ‘Ne yapacaksın ki imara açılsa’ diye sordu. Çiftçi, ‘Tarımdan bir şey kazanamıyoruz en azından kira gelirimiz olur rahat ederiz’ diye cevapladı. Bu durum karşısında yutkundum ve söyleyecek bir söz bulamadım. Çünkü insanlar tarımdan umudunu yitirmiş, imar ve inşaattan gelir elde etme kolaycılığını umut olarak görüyor. Sizce Bu sadece Antalya Korkuteli sorunumu. Yoksa güzel ülkem de yaşanan önemli sorunlardan birisimi.

            Bakmakla görmek arasındaki farkın Fotoğraf olduğunu düşünürsek. Değişmeyen gerçekler vardır. Bunun dışında fotoğraf bakış açısıyla neyi anlatmak istediğine göre değişenler. Nasıl bir fizik, matematik, kimya kuralı aksi ispat edilene kadar tek gerçekse, fotoğrafta o kadar yoruma açık bir sanat dalıdır. Biz fotoğrafçılara düşen o kadar çok iş var ki aslında, bizlerde zaman zaman bu gerçekleri atlıyoruz. Bakıyoruz ama görmüyoruz. Bir anda önümüzde kötü yönde değişen olaylara seyirci kalıyoruz. Oysaki öylesine bir coğrafyada yaşıyoruz, ondandır bu savaşlar, bitmek dinmek bilmeyen acılar. Eskiden gözü olanın gözü çıksın diye bir tabir kullanılırdı. Kişisel yorumlamalardı. Şimdilerde koca koca milletler hüküm sürmeye çalışıyor bu coğrafyada. Ve bu emelleri içinde birçok suçsuz canı katlediyor. Daha uzun sürede bu emellerinden vazgeçecek gibi de değiller sanırsam.

             Üretim ise bunların çoğunu bertaraf edebilecek bir silahtır. Üretmenin zevki, mutluluğu beraberinde paylaşmak, sonunda da kazanmayı getirecektir. Sessiz sedasız en iyi bildiğimiz işi yapalım derim. İnsanlara verilecek en güzel cevaptır üretmek. Siz ürettiğiniz sürece kimsede karşınızda duramayacaktır. Hatta bırakın durmayı sizlere yanaşamayacaklardır bile. Bu haftalıkta benden bu kadar. Haftaya yeni bir Arka Plan öyküsünde görüşünceye dek, sevgiyle kalın. Üretim devam ediyor...