Arka Plan'da bu hafta "Zamana uyanmak"

            Ben bugün beni kaybettim. Ben olmadan beni. Daha bilmeden beni. Tanımadan, tanıyamadan beni...  Gecenin bir yarısı klasiklere uyanarak. Permeperişan. Suya hasret kalmış toprak misali. Tanımak gerekir miydi illa? En güzel fotoğrafı hayal ettiğimiz olarak düşünürsek, uçurtmadan yoksun geçmiş iki önceki hikaye ve sonraki ve benimki. Son bulacak biliyorum gecenin bilmem kaçında. Noksanında, tamında. Her güzel şey son bulmadı mı sanki.

            Üstad Veli'nin Oğlu'nun dediği gibi;

Bir yer var, biliyorum; 
Her şeyi söylemek mümkün; 
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; 
Anlatamıyorum.

Anlatamıyorum işte. Önce öyle sonra böyle olamıyorum. Neyse odur diyorum. Kader yazıldığı gibi.  İşte böyledir  bu havalar. Kimi bakar Baharın gelişiyle neşe ve coşku yaşar, kimisi de karamsarlık ve anlatamadıklarını döker.

            Hep yorarız kendimizi. Kimimiz amaçsız, kimimiz amacı doğrultusunda. Gün yetmiyor der dururuz.  Oysaki zamanı doğru kullanamıyoruzu hesap etmeyiz. Koca Darwin 3 saat çalışırmış. Biliyor muydunuz? Demek ki hesap kitap ve görev dağılımı işi bu. Bununla birlikte kaybettiğimiz sağlımız nasıl gelecek. Derin darbeler açıp içten içe bizleri karamsarlığa sürükleyen olgular. Hepsinin içinde yoğrulup gidiyoruz işte dimi. Gitmeyelim. Dur diyelim. Kendimle başladım. Geç oldu demeden.

            Şu hayatta tüm insanların eşit olarak sahip olduğu tek şey olan ZAMAN'ı, daha etkin kullanmak için doğru planlama  yapılıp öncelikleri belirlemek gerekir. Eşit olması çok iyi olması bir yana öte yandan, geri dönülmesi, durdurulması, depolanması, yenilenmesi, satın alınması olmayan tek bir kaynaktır. Evet gün 24 saat ama herkese 24 saat. Bir tek bana değil yani. Onun için anlat hemen kısa sürede sevgili Ben. Sessiz bir gecenin sabahında, sıcacık yataktan kalkıp, uyanamayan şehri uyandırmak gibi bir şey bu. Böyle başlamak işte. Ve yine o telaşla Dörtyol ağzından Çakmak Caddesine veya tam da caddeye baktığımız yerden Küçüksaat'ten Dörtyolağzına gitmek işte. Çalışan, üreten, emekçi insanları seyretmek. Bu dönem dolap içerisinde olmak ve insanların yer kapma kavgasını izlemek. Sende onlardan birisi olmak. Bir dakikayı bile harap etmemek, üretmek. Sanayide, tarımda, yürek işçiliğinde yer almak bu döngü içerisinde. Namus meselesi bu yani, ekmek kavgası, dik onurlu bir duruş bu, ruh haliyle helalinden rızık bu.

            Sorarım kendime, uykusuzluk ne zaman başlamıştı. Hatırlamıyorum. Bir hastalıkmıdır bu. Enerji aynı ise nasıl olsa ileride hayallerle kucaklaşacak. Bir kaç ay önceydi. Kırık bir kapıdan izliyordum hayallerimi. Çocuksu ve gülünç. Kendi hayallerimi. Buydu getiren işte zaman-uyku-üretim isteğini. Gelecekti biliyorum. O kapı boşa açılmamıştı. Beklenen kişi gelecekti. Ve doğruları, hakkı getirecekti. Ben bir söz vermiştim kendime asla doğru bildiğimden vazgeçmeyecektim. İnatla hırsla doğru bildiğim yolda ilerlerken iyi olmanında kötü olduğunu, bazen kötü olmanında iyi olabileceğini anlamıştım. Bedel ödenecekse bu yolda ödemeyede hazır olmayıda öğrenmiştik. Aslında hayat böyle birşey değildi. Alt tarafı bir fotoğraftı. Neyi paylaşamıyorlardı. Çok kompleks bir şey değildi oysa. Bazen doğru olanı yapmak yanlıştan geçsede, az öncekilere ben bile inanmadım. Doğru tektir. Ve değişmez. İlahi adalet er geç banada, herkesede lazım olabilir. Sanırsın hayat aslında doğruya doğru, yanlışa yanlış yapmak. Yok arkadaş öyle birşey. Doğru gece başını yastığa koyduğunda verdiğin cevaplar. Nefret, inat, kin, öfke ve her türlü dalavere şerle mücadele kullanıma açık olabilir. Toplumda, işyerlerimizde hatta eğitim yuvalarımızda bile kötü insanların ahlaksızlıkları, bazı insanların bu duygulara sahip olamaması nedeniyle sınırları zorlamakta. Sırf iyi olacağım diye nefret kin öfkeyi hayatının değerleri ve kurallarının dışarısına çıkaran  insanlar var. Maalesef bu insanlar hep yanı başımızda. Babasının bağ bıraktığı, alıp değerleri yüklediği insanlar boşluktan yararlanıp bu fani dünyada bırak üzümü, koruğu az görmüş anasına, babası rahmetli olunca.

            Kıymetli okurlar zaman kavramıyla yola çıkıp zamanı harmanladık bu hafta. Kim ne yaparsa kendine yapar. Bugün günü kurtarmak adına yaptıkları yarın kendisine dönecek insanlardan olmayı nasip etmesin Mevlam.  Oysaki üç günlük dünya. Onurunla yaşa, şerefinle öl. Bizim köklerimizden babamızdan aldığımız en büyük miras. Bir kez daha sevgi, saygı, hakkaniyet ve muhabbetle...