Aydın kılıklı gamsız öküzler

Öküzün gamsızı, mezbaha yolunda kasabın bıçağını yalarmış…

Benim bir oğlum vardı…

“Oğul” olarak bir; yoksa bütün gençler benim çocuklarımdır…

Oğlumu her baba gibi el bebek, gül bebek olmasa da özenle yetiştirmeye çalıştım.

Bizim sahip olamayıp da gözümüzün kaldığı her türlü olanağı vermeye çalıştım.

Şükürler olsun Kimya Mühendisi oldu.

Olanağı olduğu halde, bedelli askerliği istemedi,  önce İzmir Foça’da komando eğitimi aldı ve sonra da Şırnak Uludere’de askerlik yaptı.

Neredeyse 8-10 yıl oldu askerliğini bitirmiş olmasına bir kere olsun askerlik anısı anlatmadı.

O askerken dua ederdim: “Allah’ın oğlumun canı ülkem için gerekirse al. Ancak akıl sağlığı yerinde kalsın…” Böyle dua olur mu? Ederdim.

Şunu da eklerdim: “Allah’ın oğlumun saçının bir teli, bu ülkeyi yöneten, hırsıza, yalancıya, talancıya, oğlunu askere göndermeyen başbakana, milletvekillerine, askeriyenin üst komutanlarına haram olsun… Haram olsun… Haram olsun…”

Benim oğlum sağ salim geldi…

Peki ya oğullarım, evlatlarım, canlarım, yıldızlarım…

Peki ya onlar…  Onların hepsi bu ülkenin çocuklarıdır.

Biz, kendi çocuklarımıza yedirmediğimiz bir şeyi başkalarına layık görmeyen bir kültürün çocuklarıyız.

Biz beğenmiyoruz diye başkalarına verenlerden değiliz.

Biz, aydın sıfatıyla televizyonlarda, bu milleti A…’sına koyanların borozanlığını yapanlardan da değiliz…

Ey mezbaha lambası!

Ey, mezarlıkların aydını!

Ey, ölü taciri,

Egemenliğin paylaşılabilir olduğunu söyleyen beyinsiz…

Kime kabahat bulayım bilmiyorum; sana mı yoksa seni o ekranlardan konuşturanlara mı?

Eğer siz aydınsanız, bana “aydın” denilmesinden utanıyorum…

Ey aydın geçinen alçak;

Ey sürüsünü özleyen manda ( ne olacak mandacılığı isteyen herkes sürüsünü özlemiştir), yularından seni çekip mezbahaya götüren kasabın bıçağını ne zamana kadar yalamaya devam edeceksin. Bu milletin yakasından inin artık.

Bu millet size, Kurtuluş Savaşı’nda ders verdi;

Evet tarih tekerrürden ibarettir.

O zamanın mandacı aydınları da sizin gibi böğürürdü…

O zaman tek Mustafa Kemal vardı…

Şimdi, ekmeğiyle, aşıyla, yarınıyla, çocuğunun canıyla, diniyle, oynanan herkes bir Mustafa Kemal’dir unutma…

“Su gibi akma,

Geçtiğin yerlerde çamur bırakma.

Som altın da olsa zillet halkası

Onu, köpek gibi, boynuna takma!...”

(*) hafta sonu elime bir kitap geçti. “İşgal Günlerindeki İşbirlikçiler” A. Nedim Çakmak.

Kitaba daha yeni başladım, bana bunlarıçağrıştırdı.