Başbakan Vazgeçmeli!

Sayın Başbakan, Cumhurbaşkanı olma arzusundan vazgeçmelidir.. Kendi isteği, bir şartla yerine gelebilirdi, “Başkanlık Sistemi” olsaydı eğer… Bu da bu günkü konjonktür gereği mümkün görünmediğine göre, bu arzusunu, bir seferliğine dahi olsa ötelemeli, Millet menfaati için Parti iç tüzük değişikliğine gidilmeli ve yeniden Başbakanlığa oynamalıdır..

Sayın Gül yerinde kalmalı..

Muhteşem ikili olarak, tarihimize ve geleceğimize ilişkin, uyum içinde yapabilecekleri çok iyi şeylerin olduğunu düşünüyorum..

Kendi ilkelerine elbette ki millet saygı duyuyor, ancak olağanüstü bir durum karşısında vaziyet gözden geçirilmelidir. Söz konusu olan Milletin âli menfaati ise, gerisi teferruat değil midir? O zaman ısrarın yararı yok, zararı var! Bazen doğruyu her yerde yapmak doğru olmuyor! Daha doğru olanı yapmak en iyisi ve en güzelidir. Milletin kahir ekseriyetinin beklentisi de bu yöndedir.

Türkiye’deki mevcut Demokratik rejimin işleyiş ve teamülleri açısından Cumhurbaşkanlığı makamı, devletin başı gibi görünse de, asıl işlev ve sorumlulukları açısından, icraatın başındaki yürütme erkinin baş sorumlusu olan Başbakan ve Başbakanlık makamı ön plana çıkmakta ve İcranın başı olarak Başbakan’a daha büyük sorumluluk yüklemektedir.

Başbakan/lık; iyisi ve/ya kötüsü ile bu memleketin en önemli zirvesidir. Geleceğe atılan tohumların filizlenmesinde, geleceğin inşasında, yapılan ve yapılması gereken bütün icraatlara imza atan kişi ve kurumdur.

Sayın Başbakanın kararını yeniden gözden geçirmesi için oluşan kanaatler her geçen gün artıyor.

İçinden geçtiğimiz süreç; dış ve iç gelişmeler, konjonktürün bütün aktörleri ve yaşananlar dikkate alındığında, bu düşüncenin dalga dalga insanlarımızın zihinlerinde yayılmaya ve kabul görmeye başladığını görürüz.

Türkiye; iç ve dış siyasi arenada, sorunların belini kırmış bir duruma gelmeden Sayın Başbakan Köşke çıkmamalıdır!

Sorunları oldukça azalmış, gün geçtikçe kendini toparlayan, hastalık modunu geride bırakmış, terörden kurtulmuş, özgüven sahibi, dünyada atılımları ve kendine özgün duruşu ile gıpta ile bakılan, başkalarını konuşan değil konuşturan, uğraşılan değil uğraştıran, arayan değil aranılan, kapıda bekletilen değil bekleten, bölgeler arasındaki adaletsiz gelir ve imkân dağılımları ortadan kalkmış, milli bütçeye Beyt-ül mal mantığıyla bakan ve haram ellerin el atmaya asla cesaret edemeyecekleri bir anlayışın hakim olduğu, adaletin terazisinin herkese eşit ve “olması gereken” hassasiyet içinde çalıştığı, aykırı da olsa herkesin herkese saygılı olduğu, “kardeşlik” kavramının insanların yüreklerine ve beyinlerine en zarif motiflerle işlendiği, birbirimizi yemekle uğraşmayacağımız, dostların sevip sarmaladığı, düşmanların yüreğine korku salan bir zaman aralığına daha ihtiyaç var!

Ak Parti Kurmay ve Milletvekilleri, STK’lar bu konuda Sayın Başbakanı ikna yoluna gitmelidir.

Kendisinin böyle bir talebi asla olmayacağına ve koyduğu kuralı kendisi bozmak istemeyeceğine göre ilgili zevat ve kuruluşlar, Ak Parti iç tüzük değişikliğine gitmenin hazırlıklarını başlatmaları gerekir. Bir sefer daha.. Üstelik şartlar On yıl öncesi gibi değil… Değişti!

Söz konusu olan “Milletin âli menfaati” ise,

AK Parti ve Erdoğan’ın kuralı sadece teferruattır!

Allah’ın emri değil!