Bayramlarda çocuk olmak

            Bayramlarda çocuk olmak. Zaman durur, hayat geçer. Aslında geçen nedir? Zaman mı yoksa ben mi bilemedim. Her bayram hüzün kaplar denir. Nedir o hüznü kaplatan. Çocukluğun yaşanmadı mı? hep daha iyisi mi? daha iyisi nasıl olur? senin çocukluğunda bilgisayar bu kadar güçlümüydü? Ne çabuk unuttun Commodore64 veya Amiga 500 - 500 plus- 1200'ü. Sonrada işlemci kötü oldu. Daha iyisi olmadığı için PC'lere dönüldü diye. Halbuki 70'li yılların ortalarında var olan bir teknolojiydi Amerika'daki.

            Aslında sadece bayramlar için geçerli değildi bizimkisi. İnönü Parkının içerisindeki atari salonu olmasaydı, babam nasıl bana kızacaktı, atari oynamaya gittiğime. Aslında bu defada sorun atari değildi. Hiç sevemedim bilgisayar oyunlarını. İllada babamın kızması gerekmezdi. Sevgili Erkan Ozan HOŞGEL ile yakalandığım o günü unutmam. Garibim Ozan mı ben mi bilmem ama sonuçta iyi laf duyup, papara yemiştik. Üzüldüğüm ise, kanımca hiç ısınmamıştım bilgisayar oyunlarına.

            Bizim bayramlarımızda mahalleyi bir sessizlik kaplardı. 80'li yılların sonu ilk hatırladıklarım. Tahtalı Camide kılınan bayram namazlarındaki cematte olanlar ile en son namazla kıyaslandığında, beşte bir oranında azalmıştı. Çıkışta çaycı Veysel'in çay ocağında çay muhabbeti. Asker misali sağ baştan sayarsan, yıkamacı rahmetli Süleyman BAŞAÇAR amca ve kardeşi, oğlu Murat, Hocanın oğlu Bilal ve Ali Haydar, Cevahir Teyzenin çocukları, buradaysa Dr. Mustafa Köseli, Hasan Köseli, Mehmet Köseli, torunlar, sevgili Atakan, Kömürcü Kerim Amca, oğlu Murat, Mustafa, Emin, Adnan, hemen yanında rahmetli İhsan amca, Atilla abi, Kadir, Sait, Eser Esirgen, Ganimet GÜLEK teyze, torunu Kerem ve Hüseyin amca, Köşe içine baktığımızda Mustafa ve Halil emmi adeta pivot görevi uygulardı. Tam destek. Yusuf abi, sevgili Türker ve yine hemen yanında Kadir emmi, azmı gazoz içtik İhsan amcanın babası Kadir emminin. Sonraları yerleşen Sadettin abi ve çocukları, hemen yanında ise bizim aile. Şalgamcı kızların tek erkeği Mehmet'te rahmetli Remzi amcayla gelirdi. Genç, zıpkın gibi bir müezzin, ileride Kur-an Okumada dereceler elde edecek Metin Aktaş. Aslında sıra uyarsa Muhsin hoca ve ailesini yazdım ama sona o gelirdi.

Diğer arada ise Yangınlar çıkmazı. Sözüm ona, eski Zabıta rahmetli Mehmet YANGIN Amcayı yazmadan geçemeyecem. Ne kalender ve dik bir adamdı. Biraz çekinirdim çocukluğumda. Belki üniforma, belki başka bir şey ama yıllar sonra, hem de 20 sene sonra Seyhan Belediyesinde Mehmet YANGIN dedin mi halen anılmak ve sevilmek. Allah rahmet eylesin. Erhan, Erdinç, ve Ali Amca. Oradan hatırladıklarım. Mutlu Gürsoy ve Osman Aydoğan ise, başka bir  geri dörtlü mahallemizde. İşte bir çocuk ordusuydu mahallemizdeki. Ayrıca caminin hemen yanında Rıfat ve Hacı Şevki'nin torunları, oğlu, Mahmut Öztürk, Mustafa Öztürk, Yakup, Ömer, hemen yanında o zaman nalburiye idi Ertuğrul Amca oğulları Fatih ve Özer Dönmez kardeşlerim. Bulgurcu Mehmet Traş, Osman Traş ve Yusuf Sürücü, Terzi Kiriş Ağam, Terzi Mustafa abi ... Ve adını anımsayamayıp , affına sığındığım dostlarım. Yanlışım var mı siz düzeltin neydi bayramlar? beraber kahvaltılar. Hiç özlemediniz mi?

Kurbanlıklar kesilirdi. Bugünlerde ben dahil dağıttığımız gibi dağıtılmazdı. Kurumlar fazla yoktu, bu nedenle bağışlanmazdı. Tabi ki onunda yeri ayrı. Bunu söylemem birliktelik daha fazlaydı. Yanlış anlaşılmasın. Şimdilerde ise ama uğraşmama, ama mundar ederim diye korkma yoktu ve sabah ilk yellenen mangal olan veya kavurulan ciğerin önüne geçemezdi. Ciğer koyunun kesildikten sonra yenebilecek ilk yeridir bana göre. Diğer etin en az bir gün dinlenmesi gerek.Biz büyüklerden böyle gördük, gerçeğin bu olduğunu da yaşadık.

            Ve yine bayram denince sessizlik kaplardı. Hatırladığım bir nüfus sayımları birde bayramlar. İkisi de aynıydı. Büyüdüğüm sokak bir yana Çakmak Caddesinde futbol maçı yapılır mı? Evet yapardık. Köşede şimdi Doğanay şalgamlarının marketi vardı. Eski Özaltın Beyaz Eşyanın yeri. Şimdilerde ise, bugün adına koca bir bina var, şöyle söyleyim, şayet reklam diye algılanmazsa Kompedan ve Kardeşlerin yanı. (Umarım sayın editörüm bunu kesmez). Sadece adres tarifi sayın editörüm.

            Bir türlü dile getiremedim. Sessizlik. 2015 Sessizliği farklı. 7 Haziran'dan beri süre gelen terör olayları, onlarca polis ve askerimizin şehit olması, beraberinde onlarca ailenin direksiz, çocuklarının yetim, öksüz kalmasının sessizliği. Kuzuların sessizliği. Vatan saolsun çığlıkları. Siyasi otoritemi, yıllardır bu coğrafyanın kasıp kavrulmasımı, yönetimde boşluklar mı bilemem. Merak da etmiyorum artık. Üzülüyorum çünkü. İçimi kanatırcasına kemiren bu boşluk ve sessiz çığlıklar her geçen gün artıyor. Tek bilidiğim, savaşların genel de müslüman ağırlıklı coğrafyalarda olduğu. Peki neden?  tabi ya ne alaka dimi. 2000li yıllarda askerlik yaptım. Tam milenyumdu. Van/Başkale Aydemir Jandarma Karakolu. Solda İran-Hakkari-Van üçgeninde bir bölge. Orada da bayramda sessizlik vardı. Evet gerçek yaşam sessizliği. Fark şuydu süreklilik arzediyordu. Ne Bayram ama. Kimilerine göre hayat devam ediyor. Ya o onlarca aile. Hayat nasıl devam edecekti onlar için. Çocuklar o travmaları nasıl atlatacak.  Ve ileride ne olacak?.. O çocuklara şimdi bu durumu izah ettik. Çocuktur. İleride ne olacak? babasız büyümenin eksikliği, her yalnız kaldığındaki hüzün içerisine işleyip,  toplum içindeki babalarla yaşananlar, diziler, filmler, babam ve kızım, oğlumlar. Senaryolar yazacak. Hem de ne senaryolar. Adına şiirler. Bayramlar bayram olalı, öyle bayramlar görmeyecek. Zaman duracak.

            Ben bu vesile ile başta Mustafa Kemal ve silah arkadaşları olmak üzere, bu vatan uğruna şehit düşmüş Mehmetçik, Polis, diğer kolluk kuvveti ve vatandaşlarımıza mevlamdan rahmet dilerken, tüm islam aleminin geçmiş kurban bayramını kutluyor, terör olaylarının son bulduğu, insanların sevgi, saygı, hoşgörü ve hakkaniyet dolu günler yaşadığı bir yaşam diliyorum.