Doğrusu; ileriye yönelik umutlarımı koruma gayretim, insanlarımızın pervasızlığı karşısında kaygılarla beraber sürüyor!
Birbirimizi “incitme sevdası”nı ne kadar da fazla taşıyoruz farkında mısınız? İncitmeyi o kadar seviyoruz ki, tarifi bile çok incitici!
Kaygılar farklı olunca, alınan neticeler de şaşırtıcı olmuyor. Akşam, yatağına binbir umutla uzanan birinin, neler ile karşılaşacağını kimsenin bilemediği bir atmosferi soluyoruz. Sabah sokağa inildiğinde; “incitmemek” ve incitilmemek” üzere rotasını çizebilenlere aşk olsun!
Yazımın konusu daha değişikti. Hatta bir gün öncesinden kaleme almıştım. Ancak yine hızına yetişemediğimiz “gündem” anaforunun çılgın çekiciliği bizleri içine aldı. Daha önceden yazmayı düşünüp de ertelediğim konuyu, son yaşanan müessif hadiseler karşısında sizlerle paylaşmak istedim.
Eleştiriyi sırf muhalefet olarak görmek, düşmanca tavır olarak değerlendirme yapıp tahammülsüzlük göstermek, erdemli bir düşünce şekli değildir. Değil Vali, Belediye başkanı, Milletvekili, Başbakan, hatta Cumhurbaşkanı bile “La Yüs’el!” Sorgulanamaz, eleştirilemez değildir! Bir “kul” ve “insan” olarak hepimiz musalla taşına yatmaktan kurtulamayız!
Üzüntülüyüm çünkü, varılmak istenen adil ortama varmamız için; daha bilmem kaç fırın ekmek yememiz, cefalar çekmemiz, acı tecrübeler yaşamamız gerekiyor!
Temelinde “incitmeme” mantık mantalitesini taşıyan inancımızın verdiklerini “almamak, umursamamak”, adil yasalar manzumesinin hem varlık hem de uygulama eksiklikleri yüzünden, bireysel ve toplumsal infialler yaşıyoruz maalesef
Adaletin olmadığı yerde gücün kendini haklı göstermesi çok kolaydır. Bütün suistimaller bu “erk” denen merkezden çıkıyor nedense! Türkiye’nin hortumlandığı dönemler buna en somut örnektir! Yeryüzünde, hangi coğrafyada olursa olsun; adil bir platformun yoksunluğu, toplumun asli yapısının temeline konabilecek, tahrip yönü kuvvetli en güçlü bombadan beterdir!
Soluduğumuz atmosferin adaletten yoksun kesif, incitici havası o denli kötü ki; yöneticilerimiz de bundan muzdarip. Birinci, olmadı ikinci, üçüncü şimdi de dördüncü yargı paketi millete hediye edilmek isteniyor! Kötü mü? Hayır. Elbette adalet adına ne yapılsa yeridir. Ancak bir de şu maskeli balo oyununu oynamasak! Yeri geldiğinde şirin görünüp, işimize gelmediğinde acımasız ve “incitici” olmasak.. Empati denen güzelliğin farkında olabilsek. İster bir üst yönetici; Cumhurbaşkanı ve/ya vali, ister memur, ister işveren veya işçi, öğretmen veya öğrenci, doktor veya hasta, ebeveyn veya evlat, kim olursak olalım birbirimizin yerine kendimizi koyabilsek..
Yönetilen bireylerin travmalar yaşamasını anlarım ama, yönetenlerin travma ve histeri hummasına yakalanması, sanıldığından daha çok tehlikelidir bir toplum için!
Gerçekten bizlere bir şeyler oluyor!
Önüne gelen birbirini kırmaya, incitmeye bayılır oldu! Bireysel travmalarımız öylesine arttı ki; fazla can acıtıcı oluyor! Bunun sosyal içermeli boyutlarından somut örneklerini ve değişik bir perspektiften mini bir analizini, tavsiyeler eşliğinde daha sonraya bırakmak istiyorum.
Artık “bahaneler enflasyonu” hayatımızdan çıkmalı, aldığımız her kararın, ayrıntılı hesabını, “öteler ötesi”nde vereceğimizin “kaygısını” taşımayı, bir zorunluluk olarak görmeliyiz!
Yoksa birbirimizin, birbirimizden daha çok çekeceği var!
Kendimizin ve Kentimizin iyiliği için, “incitmelere son” verelim lütfen!
Bu vesile ile, görüş ve düşünceleri başkaları için farklı olsa da, övgüme ihtiyaçlarının olmadığını düşündüğüm Talaş ailesine, yaşadıkları mağduriyetten ötürü geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Tek kelime ile; İncitildiler! Uygulanan yöntemin hakkaniyetle bağdaşır, adil, doğru ve yeterli olmadığına inanıyorum.
Sonuç olarak; Allah’ın kutlu kelamdaki ifadeleri hepimizi fazlasıyla düşündürmelidir:
“ Allah, hesap görücülerin en hayırlısıdır!” ve “Hesap görücü olarak Allah yeter!”
Sevgi ile Kalın
akt
.20160727090929.jpg)
