Bizi bölmüşler ama farkında değiliz!

Suruç’ta 33 gencin katledilmesi gösterdi önce bize bölünmüşlüğümü...

Bu bölünmüşlüğü perçinlemek için bir gün sonra gencecik iki polis şehit edildi.

Kimi gençlere üzüldü, kimi polislere... Oysa millet olmanın gereklerinden biri değil midir, acıda ve sevinçte ortak olmak.

Sonrasındaki şiddet sarmalı iyice aklımıza başımızdan aldı. Karşılıklı saymaya başladık sizden şu kadar onlardan bu kadar diye!

Ne zaman bu hale geldik, bilmiyorum.

Ama görünen o ki bizi zaten bölmüşler.

Coğrafi olarak değil ama insanlığımızı parçalara ayırıp bölmüşler. Toplumun acılarını ve sevinçlerini bölmüşler. Anadolu insanını ortadan ikiye bölmüşler.

Hoşgörünün merkezi Anadolu’da artık ölülerin ardından ağıtlar yakılmıyor. Anadolu’nun en çok kınadığı şey yapılıyor; ölülerin ardından sevinç naraları atıp, iyi oldu diyen bir güruh türemiş bu topraklarda.

Silahla, bombayla denemeye başladıkları bölücülükleri insanlarımızın kafasına kin ve nefret tohumu ekerek, insanlığımızı törpüleyerek, hoşgörümüzü yok ederek böldüler bizi.

Ölünün arkasından sövdürterek böldüler bizi...

Bölünmemek eğer haritadaki çizgilere bakmaksa evet bölünmedik.

Ancak insanların ortak ülkü etrafında toplanması duygusunu ortadan kaldırdılar.

Bu topraklarda yaşayan herkes kardeştir anlayışını yok ettiler.

Senin acın benim acımdır bakış açısını katlettiler.

En çok yardımlaştığı komşusuna güvenmemeyi aşıladılar.

100 kişinin öldüğü katliamda bile bu toplum ortak acı yaşayamıyorsa...

Şehitler ölmez. Evet ölmez ama...

Vatan bölünmüş be kardeşim.

Bizi bölmüşler haberimiz yok!