Çalışan anne olmak!

Kendime tam bir hafta izin verdim.

Evdeyim.

Amacım çocuklarıma çalışmayan anne konforu yaşatmak ve bir parça da dinlenmek.

 Şimdi bana eminim ev hanımları gülüyorlar.

Evde olup da dinlenmek ne mümkün..

Aynen öyle..

Hep yapacak bir iş çıkıyor. Pek oturamıyorsunuz. Üstelik çalışırken daha derli toplu olan eviniz siz evdeyken sürekli dağınık. Anladım ki evin temiz kalabilmesi için gündüz o evde olmamak gerekiyormuş. Olsun yine de  şikayetçi değilim. Özellikle kızım bu durumdan çok memnun.

Birde çalışırken dar vakitlerde yapmak zorunda olduğunuz şeyleri tadını çıkara çıkara yapmak istiyorsunuz. Mesela pasta, börek, kek ve zorlu yemekler gibi.. Oğlum okuldan gelince pasta kokusu alsın, eşim eve girdiğinde yemek kokuları duysun istiyorum. Evde olmamın ayrıcalığını iliklerine kadar hepsi yaşamalı diyorum. O yüzden günlerim mutfak banyo ve balkon üçgenin de geçiyor. Yemekler, pastalar, börekler yapıyorum. Çamaşır yıkıyorum , asıyorum ve daha bir dolu iş…

Benim annem de çalışırdı. Ve benim çocukluğuma dair hep eksikliğini duyduğum bir şeydi yeni yapılmış yemek kokusu. Okuldan geldiğim de o yemek kokusunu hiç almadım ben. Hep kendim atıştırmalık bir şeyler hazırlamak zorunda kalırdım. Oysa okul çıkışı eğer bir arkadaşıma gittiysem daha kapıya yaklaştığımızda o mis gibi yemek kokusu karnımdan çok ruhumu doyururdu. Ve hep derdim ki kendi kendime, ben çalışmayacağım. Çocuklarım okuldan eve geldiğinde bu kokuyu duyacaklar. Ama olmadı. Ben de çalışan bir anne oldum.

Şikayetçi miyim?. Hayır değilim aslında.. Onların ihtiyaç ve isteklerini karşılayabilmek benim en büyük mutluluğum. Onlar bunu belki şimdi anlayamaz. ( Benim de zamanın da annemi anlayamadığım gibi)  Siz ne kadar “oğlum kızım biz sizin için bu kadar çalışıyoruz “ deseniz de ( ki bunu sık sık söylüyoruz)onlar için bu cümlenin pek bir anlamı olmayacak. Onlar için en büyük mutluluk da sizinle geçirdikleri zaman. O yüzden çalışan annelerin işi her zaman daha zor. Hayatlarını daima planlamak zorundadırlar. Benim kendime ayırdığım bir zaman dilimi de pek yoktur o yüzden. .İşten arta kalan her vaktimi onların istekleri doğrultusunda planlarım. Çok yorulurum ama çok da mutlu olurum. Onların mutluluğu mu? Tarif edilemez.. Ve işten döndüğümde ne kadar yorgun olursam olayım yine de onların istekleri benim önceliğim olmuştur. Çünkü biliyorum ki şimdi ne yaşarsam ilerde onunla avunucam. Onlar büyüdüğünde benimle yatmak için artık yarışmayacaklar. Yada kızım bacağıma dolanıp onunla parka gitmem için yalvarmayacak. Onlar her zaman çocuk kalmayacak. Ve geçip giden yıllarla birlikte yavaş yavaş bizden uzaklaşacak kendi yaşamlarını kuracaklar. Kim bilir belki de o zaman ben onlara yalvaracağım  bir gece benimle uyumaları için…

Şimdi yanınızdayken sarılın onlara.. Hem de sımsıkı…Çekin kokularını içinize…Ne kadar yoğun olursanız olun, onlara ayıracak vaktiniz mutlaka olmalı.. İlerde bunun pişmanlığını yaşamamak, keşke dememek için….