Cam kırıkları!!!

Üç yıl önce bugün bizi bırakıp gitmiştin güzel gözlüm. Ucu sivri cam kırıklarını yüreğimin en derinine saplayarak gitmiştin. Oysa ne kadar inanmıştım beni terk etmeyeceğine. Asla beni bırakmaz derdim ASLA…

Yoğun bakım odasında kırk iki gün sonra deniz mavisi gözlerini açmıştın. Doktorlar, hemşireler, yoğun bakım çalışanları bizim kadar sevinmişti. Doktorlar: “Mucize bu!!! Sizi hissediyor konuşun” demişti.

 Yas evimiz bayram evine dönmüştü.

 Yaşayacak annem yaşayacak nidaları ile içimden çığlıklar atıyordum. Sevinçten zil takıp oynayacak duruma gelmiştim. Hayattan ve bizlerden vazgeçmedi. Bizi asla terk etmez biliyorum demiştim.

Ama!!!

İçeriye giren bütün evlatlarınla vedalaşıyormuşsun bunu bilemedim.

 Yoğun bakım odasında senin ellerini tutarak konuştuğumda biz ağladıkça senin de gözlerinden yaşlar akmıştı. Kıyamam sana güzel gözlüm deyip gözyaşlarını öpmüştüm.

Üç gün bize tam üç gün bayram gibi bayram yaşatmıştın. Bayram bitti deniz mavisi gözlerini kapattın. Mucize bitti. ELLERİMİZDEN KAYIP GİTTİN.

Yine bir bayram arifesindeyiz cam kırıkları saplandığı yerden kanamaya başladı.

Huzursuzlandım!!!

Kaçtım!!!

Yaşadığım şehirden, kendimden herkesten kaçtım. Çocukluğumdaki gibi üstüme yorganı çekeyim ölü taklidi yapayım dedim.

Olmadı.

Cam kırıkları kımıldadıkça kanlar akmaya başlamıştı yüreğimden. Kaçmam, gitmem gerekiyordu. Gitme saat geç oldu, yola çıkma gitme dediler. Dinleyen kim içimden gitmem lazım beni bekliyor dedim. Üzmek istemedim onları söylemedim seninle meditasyon yapacağımızı.

Kaçtım…

Günlerce uğraşarak döşediğin her taşında emeğin olan yayla evime geldim. Çocukların uyumasını heyecanla bekledim. Uyudular… Sen istediğin için kapattığımız tahtalı odadaki divana yattım. Penceremi açtım. Yıldızlar, sen ve ben yine hep beraberdik. Ben anlattım sen dinledin. Arada bir kaşlarını çattın. Anlattıklarıma kızdın. Sonra hemen yumuşadın. Öğütler verdin. “Kaçma” dedin. “Yüzleşmen gereken konulardan kaçarak kurtulamazsın. Bırak cam kırıkları kanayarak da olsa seni büyütsün olgunlaştırsın hamlıktan çık.” “Sakın vazgeçme yapmak istediklerinden.” “Sen güçlüsün mücadele edebilirsin hayattın ne zaman ne getireceği belli olmaz dik dur.” “Hadi bakalım güneş doğmak üzere kapat gözlerini uyu artık .” “Süt içmiyorsun artık gözümden kaçmadı.” “Meleğim benim.” “ İçerde uyuyan meleklerime de iyi bak tamam mı?”

Huzurla uyudum o gece. Geçti bütün huysuzluklarım, huzursuzluklarım.

Hepimizin hayatında cam kırıkları vardır. Tam acısı azaldı derken bir türküde, fotoğrafta karşımızı çıkar. Yüreğimizi kanatır can yakar. Kaçmak yok olmak isteriz ama gerçeklerden de kaçamayız.

 Bırakın can yaksın cam kırıklarınız insan olmanın bedeli olsun o da. Sevin kanayan yaralarınızı üstüne tuz basmayın. İnceden inceye sızısını içinizde hissederek yaşayın. Öğrenin cam kırıklarınızla yaşamayı.

SEVGİYLE KALIN.