Can dost Ergün Karadağ Arka Plan'da

    Yarı geceye yakın saatler. Telefon çalıyor. Bakıyorum arayana, alo kardeş bu kadar yakın özelliklerimiz olduğunu bilmiyordum diyor ses. Dost demek kolay CAN DOST demesi zor. Üstad anlatıyor, aynen diyorum, anlatıyor aynen diyorum. 2009 yılıydı. Kıbrıs'a gidiyoruz. Yakın Doğu Üniversitesinin Fotoğraf günlerine davetliyiz.  S. Haluk UYGUR hocamın önderlik etmesiyle Adana'dan kalabalık bir grup olarak gidiyoruz. Orada tanıştık ilkin. Toplasak 3-4 gecede 8-10 saat uyduk. Fotoğraf aşkı böyle birşey işte. Bununla birlikte üçüncü partnerimizde gazeteci Ali ÖZ'dü. Toplumsal olayların ve savaşların belgeci fotoğrafçısı. Birçok özelliğini baz aldım diyebilirim. Ne günlerdi. Hayatımın FOTOĞRAFİK açıdan 3 dönüm noktası varsa birisi orasıdır. Fotoğraf derslerinde fotoğrafa adımı atmak için bir kırılma anı vardır dediğim anlardan birisi olsa gerek.

    70 doğumluyum demişti. Aklımda kalmıştı. 9 yaş var aramızda, birisi 70'lerin başında biriside sonunda doğmuş. Aslında hayatımın hiçbir anında önem arz etmemişti. Çevreme baktığım zaman benden yaşı küçük hiç arkadaşım olmamış. Can dostlardan sevgili Oğuz'la bile 1 yaş var aramızda. Memur ve mesleğinde başarılı bir ailenin çocuğuydu. Babasının tayinlerinden dolayı ülkenin birçok ilkokulunu ve öğretmenini tanımıştı. 

    Ve anlatıyor; Babam mal müdürüydü, hep sorardım “ne iş yaparsın?” diye. O’da kısaca, devletin para ödemelerinde, ilçede onun sorumlu olduğunu, devletin kasası olduğunu, maaşları onun dağıttığını söylerdi. Bazen kızdığım öğretmenleri veya arkadaşlarıma kızan öğretmenleri içimden hep gidip babama söyleyeyim, kessin maaşını, aklı başına gelsin diyesim gelirdi. Bir de sonra düşünür yazık der,babamın yanında bir türlü konuyu açmazdım. Hiç de açmadı. Annemle ders çalışırken, kolay geldiğinden e harfini hep tersten yazardım. Alışkanlık. Sonra beni zor eğitilecekler sınıfına alacaklardı, olayı anlayıncaya kadar. Okula gitmek, elbiseyi giymek çok yüktü.Bir de yakışıklı olayım diye lisede saçıma fön çekip limon suyuyla ıslatmak. Öğrenciydim ortaokulda. Hep margarin ve pirinç kuyruklarında sıraya girdim. Kuyrukta dönen oyunları, üzerindeki başörtüsü ve paltosunu çıkarıp meğersem, erkek olanın tekrar sıraya gelip, bir de bizim önümüze geçip, malzeme alışı aklımdadır. Bir de uzakta, kuytuda o eteği çıkarışı…

    Sonrasında Eskişehir’de, unutamadığım o güzel şehirde tıp fakültesine başladım. İkinci sınıfta, hep sevdasında olduğum fotoğrafla tanıştım.Hiç bir zaman unutamayacağım 2 isim bu sevdanın başlangıcı oldu. Sevgili dostum Barış Urhan ve bana kullanmamı sağladığı Zenit 122. O deklanşör sesi artık hayatımın en güzel melodisiydi. Okulumun sonrası göreve başladığım Kütahya’nın her şeyiyle çok sevdiğim, insanlarını hep bildiğim Gediz ilçesinde görevime devam ettim. Türkiye’nin örnek sağlık ocaklarından birini yaptık. Bir çok şeyi değiştirdik. Burada bulunduğum dönemde, Yalova depremi sonrası deprem bölgesinde çalışmalar, deprem ve sonrasında gelecek riskler için UMKE (Ulusal Medikal Kurtarma Ekibi)’ ye katıldım. Sonrasında Pakistan depremi ardından Pakistan Kashmir’de görev aldım. Şimdilerde Urfa'da özel bir hastanede hekimlik görevimi sürdürmekteyim. 

    Ergün KARADAĞ, röportajının birinde devam ediyor, Fotoğraf hep bir yansıma olarak kaldı bende. Belki hayatın bir anını veya doğanın bir güzelliğini tekrar görebilmek veya hayatın bir kesitini yansıtabilmek adına fotoğraf sevdası başladı. Bir kanıt, bir belge sonunda sunulan bir görseldi. Görmekle bakmanın farklılığı adına ve o anı sonsuzlaştırmak çabasıyla fotoğraf sevdası başladı. Belki farkına varmadığımız bir acının, duygunun, kültürün varlığı, sunulması gereken bir olaydı. Anların yıllar sonrasında ötelenmiş zamanına bir belgesi, farklılığı hep bir belge olarak kalmalıydı. Zaman sonrasında ise çekileni paylaşmak, varlığını hissettirmek bu sevdaya sürükleyen sebeblerden.

    Hep gezdik. Trene atladık, olmadık yerlerde hep o sevdayla çekim yaptık. Sonrasında internetin ve dijital tekniğin gelişmesiyle bilgiyi edinmek kolaylaştı. Bilgi yanında, tecrübe sahibi olanların üretimlerine ve bakış açılarını izlemek hep bilgi artırımı oldu. Bence fotoğraf, bir konu anlatımı olan belgesel niteliğinde olmalı. Kişinin kendini tatmini için yapılan çekimleri desteklemekle beraber, bir süreci, bir oluşumu, olayı bütün yönleriyle farklı bakış açısında yansıtmanın daha etkin ve gerekli olduğunu düşünüyorum. Tek bir fotoğraf diğerleri olmadan havada kalabiliyor. Özellikle Pakistan depreminde kaldığım sürede çektiklerime baktığımda, başlangıç ve süreçteki yaşamı, yüzleri, duyguları bir konuda çok iyi görebiliyorum.

    Bugünlerde sevgili dostumun başarılarına yetişemiyoruz. Aslında ilerisi içinde yaptıkları, yapacaklarının teminatı gibi duruyor. Yaşamıyla fotoğrafını bütünleştirmiş. Geçtiğimiz yıl, ilk ARKA PLAN ATÖLYELERİNİ kurmadan önce aradım. Dedim Adana senin gibi fotoğraf ve birikimleri olan insanları ağırlamaktan mutluluk duyacaktır. Neden davet edilmediğini oturup tartışacak değilim ama kendisinin verdiği yanıt Fotoğraf ve Sanatının gelişimi adına bir ufak katkım olacaksa, senin gibi bir dosta ve ekibine yararım olacaksa, seve seve gelirim oldu. Sağ olsun geldi, birikimlerini paylaştı. Ne birikimlerdi ama. Kobani'den Göçü ilk onunla görmüştük, hem çıplak sade ve detaylarıyla. Belki yaşadığı yörenin etkisi belki başka birşey. Benim bildiğim ve izleyicilerin sadece izleyince anlayacağı şey şu, faktör ne olursa olsun, mermi ve patlamamış bombaların bulunduğu bölgede canlı canlı dolaşmak, bununla birlikte röportaj ve belgesele imza atmak birazda yürek ister. Fotoğraflar ve yıllar sonra kıymeti daha çok anlaşılacak belgeleri adına kendisine teşekkür ederiz. 

    Hemen akabinde belki de kimsenin aklına gelmeyecek, çok basit gibi görünen bir gösteri. Kapımdan. Hekimlik mesleğini icra ederken yine bir ilke imza atıp, açık kapısından insanların yaşamını, ifadelerini görüntülemesi. İzleyince, duymaktan duyduğumuz basitlik yerini çok ama çok farklı bir gösteriye bıraktı. Bir kez daha önyargı kötü birşey. Son olarak Madencinin hikayesi ise, doğal yaşamda maden emekçilerinin günlüğü. Hepsi ayrı bir lezzeti. Sevgili dostum bu birikimlerini atölyemizde paylaştı. ARKA PLAN ÜRETİME devam etti.

     2 gün yetmemişti. Neler yapalım neler, İçimizi kemirip durdu. Haftada bir telefonlar. Bir türlü şartlar oluşmuyordu yapacaklarımız için. Çünkü insanların egoları, boş işlerle meşguliyetleri, bir takım hamleleri engelliyordu. Dedikodular, arkadan konuşmalar, yönetimlerde izlenen yanlış politikalar, o bunu dediler, şu şöylemiş dediler, Fotoğraf ve Sanatının gelişimine hep sekte vuracak bir etkileşim olarak kalacaktır. Güzel insan ve fotoğrafçı baki kalıp yükselecektir. Emin adımlarla, diğerleri sadece ve sadece izleyecektir. En son birbirlerine saracaklardır. Zamanı gelecektir. Yaşandı, tekrar yaşanacaktır. 
    Öyle bir fikir bulduk ki, yakında hep birlikte paylaşacağız. Mübarek proje makinesi. Gecenin bir yarısı aramalarda ondan.  Sevgili dostumun, hep yazdığım fotoğrafçılığı yanı sıra güzel insan olması da, fotoğrafçılığına değer üstüne değer katmakta. Yazmaya kelimeler ve bu sayfa gerçekten yetmez. Fotoğraf ve sanatına katkı için, ileride büyük işleri başaracak. İnanıyorum.  

    Ulusal ve uluslarası platformda birçok başarı ve başarılara imza atan sevgili dostum, bu yazının yayına hazırlandığı sırada, birçok dernek ve sivil toplum örgütünde sergilemiş olduğu gösterilerini Bursa'da yine özel davetli olarak izlettirmekte. Bize de kendisini bu başarılardan dolayı, en önemlisi de güzel insan, güzel fotoğrafçı olmasından dolayı kutluyor, başarılarının devamını diliyorum. 

    Sevgili okurlar, ARKA PLAN her salı Arka Plan'da kalmış hikayelerle Adanamızın Medyası, gazetemizdeki yayınlarının yanı sıra Portakal Çiçeği Dergisinin yeni sayısından itibaren de bundan böyle üç aya bir okuyabilirsiniz. İçinde bulunduğumuz terör olaylarından dolayı duyurusunu yapıp başlayamadığımız, Akdeniz Türk TV'deki ARKA PLAN programlarımız için ise geri sayım başladı.

ARKA PLAN ÜRETİME DEVAM EDİYOR.

Sevgilerimle.