Canlar ve Ağaçlar

Çok üzgünüm.

Üzgün olmak yeterli mi? Onu da bilmiyorum.

Kafam karmakarışık.

Bir sabah uyandığımda, yaklaşık 40 yıldır gölgesinde oturduğum bir dut ağacınının yerle bir edildiğini gördüm.

İnsan kılığında gezen, ancak insanlık değerlerinden uzak bir mahlûkat olan apartman yöneticisi dut ağacını kesmişti. Gerekçe kendince çok önemliydi.

“Ağacın dallarına kuşlar konuyor. Kuşlar, park etmiş araçların üzerine pisliyor…”

Mahalleden köklü bir itiraz gelmedi. Çünkü bir çoğu kuşların arabalarının üzerine pislemesinden mustaripti.

O, insan kılığındaki mahlukata şöyle dediğimi hatırlıyorum: Bir ağaç, binlerce m3 pis karbondioksiti, senin soluyacağın temiz oksijene çevirir. Ağacın diğer yararlarını saymıyorum. Bu ağacın insanlığa olan sadece bir günlük katkısını sen ömür boyu yapamazsın. Bir ağaç kadar insanlığa yararlı olman için değil 40 yıl, daha yüzlerce yıl evrimleşmiş olman gerek” demiştim.

Söyleyebildiği tek şey “Mööö…”

Şimdi, onlarca, yüzlerce ve binlerce değerli insanımız nar taneleri gibi düşüyor.

Bir Uğur Mumcu, kendisini katleden kaç yaratığa bedeldir. (İnsan demeye dilim varmıyor)

Abdi İpekçi, Turan Dursun, Bahriye Üçok kaç tetikçi eder?

Bu duyguyu bilemiyorum ama katil olmak da zor olsa gerek? ,Öyle ya sonsuza kadar insanlığın lanetiyle anılmak güzel bir duygu olmasa gerek.

Peki örneğin son zamanlarda, Can Dündar’ın susturulmak istenmesi ve Tahir Elçi’nin sonsuza kadar susturulması ne için yapılmaktadır.

“Her halde bunlar da birilerinin menfaatleri üzerine pislemişlerdir…” (Bu sözü lütfen kaba kabul etmeyin, ironi yapma gayretimdendir.)

Birileri, petrollerini İsrail’e taşısın, diğeri terör örgütleri ile işbirliği yapsın ve bu saltanat devam etsin diye öldürülüyor canlar, kesiliyor ağaçlar…

Canını bedel olarak ödeyenler ve çevresinin tarihte nasıl anılacakları belli.

Peki ya? Aç gözlerini doyurmak için soygun, yalan ve talanın içinde olanlar, neden oldukları bu yıkım ve felaketler için tarihe nasıl geçeceklerini bilmiyorlar mı? Şimdi farkında olmayan insanların bile lanetini alarak yaşamak ve hatta tarihe geçmek gerçekten zor bir duygu.

İnsanlığın aydınlanması için canını bedel ödeyenler dualarla;

Servet sahibi olmak için insanlığı felakete sürükleyenler de lanetle anılacaktır.

Esas felaket, onlara inanmayanlardan değil, inananlardan gelecektir.

Bu yalan ve talancılara inanmayanlar zaten inanmıyor; benim gibi bunlara inanmayanlar bir tehdit unsuru değildir. gerçek tehdit bu yalancılara inanan insanların aldatıldığını anladıkları gün başlayacaktır.

İşte benim gibi insanlardan değil; asıl onlardan korksunlar.

Yazık! Yazık! Öylesine dolu ve üzüntülüyüm ki…

Bu sistemi savunanlara gerekçesini sorsam mutlaka bana, ağacı kesen mahlukatın verdiği yanıtı verirler;

Möööö…