Dar be!.

Yaklaşık olarak onbeş gün içinde iki cenaze nedeniyle şehir dışına çıkmak durumunda kaldım.

İlkinde; “Ölümün Ekşi Yüzü”ne bakakaldım! İkincisinde ise; bıraktığı derin etkiye ve zaman tanımazlığına.. İlkinde “ölümü hatırlamayı” hatırlatmak istedim. İkincisinde hiç akıldan çıkartmamamız gerektiğini o bize hatırlattı!

İçinde barınmaya çalıştığımız şu rahmet ikliminin estiği seçkin ve nadide günlerde, yoğun, yorucu ve keskin virajlardan beter dönüşlere sahip bir zaman diliminde, kısa bir mola vererek,  amme hizmeti sorumluluğu içinde farklı bir yazıyı kaleme alıp yayına verecektim. Gündem o denli hızlı esiyor ki, yetişmek için hak getire! Yazımı değiştirmek ihtiyacı hissettim. İnşallah rezerv ettiğim o yazıyı, uygun bir zaman içinde sizlerle paylaşmak nasip olur.

Zaman zaman yakın dostlarıma söylediğim bir sözüm var. Herkesin yükü, kendine ağır! Diye. Bizim ülke ve toplum olarak sırtlandığımız yükü parçalamaya çalışan Sırtlan’lar, yükümüzle birlikte kolumuzu ve kanadımızı, sırtımızı ve yüreğimizi de kanatırcasına ısırıp durdular. İnsanlığın yükü ağır!

Aklımız başta olmak üzere; yüreğimiz ve dahası geleceğimiz, darbe üstüne darbe yedi!

Darbelerden derbeder olduk!

Yediğimiz kazıkların bileşkesi bizlere pahalıya patlasa da, toplumsal tepki kültürümüzün sağ duyulu refleksi ile alışılagelen kötü ve müzmin alışkanlıklara “Dur!” denildi.  Henüz tam olarak emin olmamakla birlikte, darbe sevdalılarının hevesleri hâlâ kursaklarında cirit atıyor. Fırsat kollayıcılarının varlığı, azınlıkta olsalar da asla bitmeyecek cinsten..

Bizleri bıktıran, yıllarca canımızdan bezdiren, yakın geçmişimizdeki iğrenç ve utanç verici izleri belleklerimizde tazeliğini koruyan, geri kalmışlığın incitici sembolü, çaresizliğin, manipülasyon ve piyonluğun en verimli tarlası, insanlığın yüz karası, bizde pişen, Mısır’a düşen darbe, yürek burkuyor!

Konunun tazeliği olsa da, beraberinde taşıdığı pek çok mesele ile daha çok konuşulacak gibi.

Lâ Hüsnü Lâ Mübarek’i hatırlatan teşebbüsün yankılarına dikkat ederseniz, ilginç ipuçlarını hemen görürsünüz! En ilginç olanı da; Birleşmiş Milletlerin olayı kınamaması! ABD, çekincelerini ustaca dile getirirken, sütre gerisindeki sırıtmalarını, seçtiği cümlelerde saklamış. İsrail zaten belli. İngilizler, gayda çalıyor! 28 Şubat Postmodern darbesini hatırlatan bir resim sergilenerek, sivil inisiyatife darbecilerin yanında poz verdirilerek darbe taraftarı şeklinde referans yapılmış. Kullanılan ve masum gösterilmek istenen tezgah; dünyanın her yerinde aynı! Aynı kafa ve el tarafından sahneye konulmuş gibi. Hatta “gibi”si fazla!

Konu bizleri yeterince üzse de, ders verici kısmı; bizdeki iktidar dahil, bütün muhalefet partilerinin ve ülke kamuoyunun, tek bir ses olarak Mısır’ı patlatmaya çalışan Darbepark sahiplerinin kınanması ve onlara karşı çıkılmasıdır! Bizim coğrafyada pusuya yatanlara karşı anlamlı bir mesaj niteliğinde!Tabi Kamer Genç hariç!

Her fert, ulus, toplum ve topluluk kendi seçimini yaparak geleceğe ilişkin beklentilerinin hayallerini kurar. Sebep ve sonuç ilişkilerinde, yaptığı tercihin ya cezasını, ya da mükâfatını görür. Kendi ipini kendi çeker.. Şekil A/h!: coğrafyamızdaki resim.. Çözümü darbede arayanların unuttuğu ve/ya işine gelmediği bir realite var. O da:

Bu elbise artık insanlığa göre değil!

Bu darbe/ler, insanlığa dar be!

Sevgi ile Kalın

akt