Derdimiz var!

Bugün için öncelikli ihtiyaçlarımızın çetelesini tutmaya kalksak, kişilere göre değişik tespitler yapılsa da, ortak paydada kümelenen sorunlarımızın, kalabalıklaşan yığınların arasından sıyrılarak hemen sıradağlar gibi kendiliğinden yükselip hayatın merkezine oturduklarını görürüz. Tabi görmek isteyenler için! 

Gündüzü kendine gece yapanlarla derdimiz var! Derdimiz var ki yazıyoruz.

Bu da derdi olanlara bir hatırlatma ve âcizane bir paylaşımdır. 

Debdebeyle, ihtişamla hayatlarını idame ettirme kaygısında olanlar.. Medeniyetin rafine edilmiş ürünleriyle karşılaşma fırsatını kollayanlar.. Çok katlı modern mezarlıkları andıran apartman yaşantısının beton tutmuş alışkanlıkları.. 

Sevginin, saygının, marifet ve iltifatın, empatinin, “makyajsız” bir paylaşma ve dayanışmanın, ötekinin olmadığı bir bakış açısının, bütün olmanın, almaktan çok verme telaşında olmanın, eşiğindekinin, beşiğindekinin kaygısına düşmenin, yaptığının, yaptırdığının, aldığının, verdiğinin en iyisine odaklanmanın, hasretinden yanıp kavrulduğumuz gerçek manadaki kardeşliğin karaborsasını çekmek o kadar kötü ki, tarifi tarifsiz bir durum..

 Hangi mevki ve makam olursa olsun; eğer orada “faydalı olma kaygısı” yok ise, korkulacak çok şey var demektir!

Eğer bir baba, işsiz oğlu ile tartıştıktan sonra, iş bulamayan oğul evinde kendini asarak intihar ediyorsa, ahlaksızlık had safhaya ulaşmış ve “Müslümanlık” kimliği onu taşıyan kimilerinin sırtında bir kambur gibi sırıtıyorsa, yazıktır. Köşebaşları devamlı “elitler”in hegemonyasındaysa, terbiye edilmeye muhtaç nefislerin çokluğu bıktıracak seviyede ise, erdemli ve ahlaklı zenginleşmeye düşman kesilenler çoğalırken, erdem ve irfan yoksunu “burjuva özentiliği” revaçta oluyorsa, derdimiz çok demektir.

Ahlaksızlığa pirim veren kim olursa olsun, vebal ve ikbalin büyük sorumluluğu altındadır. Bugün çevremizde yaşananları olağan olarak görmek ve kabullenmek doğru mudur? Yeterli midir? Sorular sayamayacağımız kadar çoğaltılabilir. 

Ahlaksızlığa pirim veren ebeveynler, çocuklarını diri diri gömmekten farksız bir şey yapmazlar!

Gençlerimiz gerçekten öz değerlerinden habersiz bir geleceğe doğru ilerliyor. Kurumlarımız, STK’larımız, eğitim merkezlerimiz, diyanet ve sendikalarımız, aydınlarımız, yazarlarımız, çizerlerimiz, hep birlikte “ahlaklı ve erdemli bir nesil ve gençlik” için el ele verip, ortak ve/ya da bağımsız projeksiyonları uygulamaya sokmalı, “aile” merkeze alınarak hummalı bir çalışma başlatılmalıdır.

Bugünlerde Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’nın Ülke geneline teşmil etmeye çalıştığı “Aile Eğitim Programları” oldukça takdire şayan.. Bu konuyu daha sonra başka bir yazıda ayrıntılı olarak değerlendirmek istiyorum. Güzel şeylerin tohumu atılıyor. Güzel meyveler için! Elbette ki değerli çalışmaları olan STK’larımız var. İyi ki de var! Çoğaltmak lazım.

Cumbaların tozlu sandukalarında saklı hüzünlü bestelerin gün yüzü görmeyen güftelerin değeri, onları tutsak gibi görüp sarmalayan tozların küf kokan ellerine bırakılmamalı..

Bugün; üzerine keyifle bastığımız toz, toprak ve çimenlerin altına gireceğimizi unutmadan!

Belki yarın, belki yarından da yakın bir geleceğin çekim merkezindeyiz.

Zaman yitirmeden; her damlası muhabbet, her halkası uhuvvet, her zerresi içtenlik kokan gönül sofralarına, sohbet köşelerine ihtiyacımız var.. Çoğaltınız!

Bu halkaların çoğalması, ülkenin kan kokusundan bıkmış genç gerdanına yakışacak ve takılacak nadide bir mücevher olur!

Sevgi ile Kalın

akt