Devlet Adamı Olmak

2003 yılında Irak krizi ortaya çıktığı zaman T.C. Devleti, ne şekilde yol izleyeceğine karar verememişti. Doğrusu ben de Irak’a girilip-girilmemesi konusunda uzun zaman tereddüt içinde kalmıştım. Günlerden Cumartesi idi. Öğleden sonra TBMM’nde tezkere oylaması yapılacaktı. O gün Kızılay’da da “Savaşa Hayır Mitingi” düzenleniyordu. Atatürk Kültür Merkezi önünde biriken şehirlerarası otobüslerin plakalarına baktım, Diyarbakır, Mardin, Siirt, Muş ağırlıklıydı. O zaman kararımı verdim: Tezkire çıkmalı ve Türk Ordusu Kuzey Irak’a girmeli idi. Ancak iktidarın Doğu ve Güneydoğu milletvekilleri mitingdeki havanın etkisinde kaldılar ve 1 Mart 2003 tezkiresi kabul edilmedi. Ertesi gün Türk Genel Kurmayı açıklama yayınladı: “Tezkire’nin çıkmayışı Türk dış siyasetini zora sokacaktır”. Oysa bu açıklama bir gün önce de yapılabilir ve TSK görüşünü açıklayabilirdi. O zaman zaten herkes her konuda, istediği zaman istediği demeci serbestçe veriyordu. Ama TSK bu konuda bir görüş bildirmedi. Meclisin kararına müdahale etmek istememişti. Böyle savundu kendisini.

Devleti yönetenler gerektiği zaman gereken kararları alabilecek cesareti göstermek zorundadırlar. Devletin elindeki bilgi ve belgeler halkta olmadığı gibi muhalefet liderlerinde de yoktur. Devleti temsil edenler devlet olmanın gereğini yapmaktan çekindiklerinde Irak Türkmenleri de Suriye Türkmenleri de bundan zarar görüyor. Bir de bakıyorsunuz ki ortaya PYD gibi terör örgütleri ABD ve Rusya ile görüşmeler yürütmeye başlamış. Türkiye Cumhuriyeti’ne de “mültecileri iskân etmek” görevi düşmüş.

PKK’nın hendek savaşları, dış yardıma güvenerek alınmış aptalca karardı. Irak ve Suriye bu durumda iken Türkiye bir şeylere zorlanabilirdi. Seçimlerde %10 barajını geçmiş olmak da tersinden okundu. Zannettiler ki halk her zaman, her konuda arkalarında olacak. Oysa halk isyan ve ihtilal değil ekmek ve huzur istiyordu. İşte Kandil burada yanıldı ve bunun bedelini Kandil’e inanan Kürt gençleri, evini barkını terk eden bölge halkı ödedi. T.C. devleti ise ilk defa kısa sürede bu kadar çok asker ve polisini şehit verdi.

Bir devletin savaşa girmesi basit bir karar değildir. Ama devlet, her zaman için bu en kötü sonuç için hazırlıklı olmalıdır. ABD ve Rusya birer profesyonel olarak gerektiğinde yan yana gelmekte ve çıkarlarını korumak konusunda kolayca anlaşabilmektedirler. Türkiye DAEŞ’e karşı kesin tavrını Aynülarab (Kobani) olaylarından önce ortaya koymuş olsaydı ABD bugün PYD’yi adam yerine koymak gereği duymayacaktı.

Barış Süreci sırasında Türkiye’den ayrılan 1.500 PKK’lı, güya Türkiye’den ayrıldı. Aslında bu silahlı unsurlar devlet kontrolünde, ellerinde silahları ile Suriye’ye geçip hepsi PYD’li oldular. Biz de bunu başarılarımız hanesine yazdık. Aynülarab (Kobani) olayları aslında ilk isyan işareti idi. Yapılması gereken o zaman yapılmalıydı. Ama yaklaşan seçimlerin güvenlik içerisinde yapılabilmesi için gerekli tepki verilmedi. Belki de maddi ve manevi olarak böyle bir tepki için hazırlık yoktu. Barış süreci ümitleri en azından T.C. devlet yetkilileri açısından devam etmekteydi.

Yapılan yanlışlıklar yapılmış, bitmiştir. Önemli olan bundan sonra aynı hatalara düşmemektir. Bugün Cizre, Silopi silahlı terörist unsurlardan temizlenmiştir. Ancak bölücü örgütün eseri (ruhu) hala Cizre sokaklarındadır. Terörist unsurların ve onların siyasi uzantılarının, teşvikçilerinin, tahrikçilerinin bölgedeki etkisi kazınmadan elde edilen zafer havada kalacaktır. Bunun için de Türklerden çok Kürt halkına büyük görev düşmektedir. Kürt halkına hendekleri, kanı, gözyaşını reva görenler artık kenara atılmalı bunların yerine Kürt halkını gerçekten seven, onlar için çalışan Kürt önderleri sahneye çıkmalıdır.