Dostlar geçidi..

Adana Eski Valisi İlhan Atış bir gün bana: “Sedat Bey, rahmetli babamı rüyamda gördüm” demişti. 55 yıllık aklım irademin dışında birden : “Valim, Siz mi babanızı rüyanızda gördünüz, yoksa babanız mı sizi rüyasında gördü acaba?” dedim ve ardımdan yüreğimden şu cümleler döküldü: “Kim bilir belki de yaşam, ölülerin gördüğü bir rüyadır…”

Bu cümleyi kurdum ama daha sonra etkisinde kaldım. Ve hep düşünmüşümdür; kim bilir, belki de öteki dünya denilen mekân belki de bu dünyadır. Bunu kim kanıtlayabilir veya kim reddedebilir. :

Eğer yaşam, ölülerin gördüğü bir rüya ise, benim rüyam çok güzel sürüyor.

Özel yaşantım olarak kendimi Cennette sayabilirim. Gerçi yaşamı cehennem olan insanlarla aynı dünyada yaşıyorum. İntihar edenler, evi yıkılanlar, haksızlığa ve zulme uğrayanlar, alçakların egemenliğinde bir böcek kadar değerli sayılmayan ve her saat her gün öldürülen insanlar arasında nasıl mutlu olunabilir?

Bu ayrı bir konu… Ben bu gün hayatımı (belki rüya- belki ahiret- belki dünya bilmiyorum) yaşanılır hale getirenleri anmak istiyorum. Önem sırasına göre değil, bir çırpıda aklıma geliş sırasına göre paylaşmak istiyorum.

BİLİNÇSİZ DOĞUŞU BİLİNÇLİ VAROLUŞA ÇEVİRDİLER

Öncelikle, bu insanları tanıyacak kadar benim yaşamımı uzatan Onkoloji Doktorları… Sayın Fatma Akdoğan, Sayın Aynur Eken ve Göğüs Hastalıkları Uzmanı Nezaket Erdoğan, bilinçsiz doğumumu bilinçli doğuşa çevirdiler.  

Bir Tahir Han ve çocukları, Rojdi Rojda ve Şiar… ne güzel insanlar…

Son zamanlarda yolumuzun kesiştiği Taner Talaş, ön yargıların yaşamın en büyük yanılgılarından biri olduğunu öğrendim onu tanımakla… Akacak yatağını arayıp denize ulaşmak isteyen bir nehir gibi.

TALAT ÖZYÜREK: BİR KURALIN ÖLÜMÜ

Ve Talat Özyürek; “İnsan karakter olarak yaşadığı fiziksel koşullara uyar” teorisini alt üst eden ruhen ter temiz bir insan. Eğer insanın mayasında “kir” yoksa yaşadığı hiçbir koşul onu kirletemez… Talat Kardeşim’den bende kalan iz.

Yıllarca adını duyarım ama son zamanlarda haşır neşir oldum: Doğan Gülbasar… Varlığı huzur ve güven veren, kısacık (bazen bir kelime) cümlelerle insan aklını karıştıran ve düşünmeye çağıran beyefendi…

Tabi gazetede olanların ayrıcalığı var zannedilmesin. Gazetede olan arkadaşlar zaten ayrıcalıklı. (Funda Girici, Songül Battal ve hele bu genç yaşta zekasına hayran olduğum Zekeriya Soydan ve Celalettin…)

İster planlı isterse plansız karşılaştığım her ortamda, inançlı ve inancı yaşam biçimi ile birleştirmiş bir bilge insan: Ramazan Saygılı… Atadan dededen asil…

Koşullar ne olursa olsun, kendi yaşamını güzelleştirmeyi başaran ve bana sonsuza kadar yıkılmayacakmış gibi görünen Fatma Kenger… Aynı yaşama iradesini Çiğdem Akça ile birlikte kurdukları derneklerde çocuk ve kadınlara vermeye çalışan iki Amazon…

Ve Ayşe Birkölge; asaletin, gurur ve ağırbaşlılığın simgesi… Bu simgenin altında önce insana sonra kadınlara yapılan haksızlığa, hukuksuzluğa başkaldıran, karşı duran ve direnen çelik bir güç…

Yüreği güzel insanlarla karşılaşmak konusunda “hayat” bana cömert davranmıştır.

Yusuf Özer ile tanışmak bir ayrıcalık örneğin…

“İNSANLIK TARİKATI”NIN MÜRİTLERİ

Dikkat etmenizi rica ediyorum, ben bir sosyalist olarak yaşantımı güzelleştiren insanların siyasi görüşleriyle ilgili değilim. Ben sosyalizmi bir “tarikat” olarak nitelemiyorum ve doğal olarak kendi siyasal görüşlerini de bir “tarikat” olarak değerlendirmeyen insanlarla iç içeyim. Ama ille bir “tarikat”a mensup olmamız gerekir ise bu arkadaşlar “insanlık tarikatı”nın en ateşli müritleridir.

İşte Müritlerden bir Adana Vali yardımcısı Azmi Yeşil, bir tevazu ve tasavvuf ile yoğrulmuş bir duygu denizi… Vali yardımcıları demiş iken, Şükrü Çakır, tasavvufa, arı akla, ruhsal temizlik arayışına “koşan adam”… Güzel bir dünya, mutlu ve huzurlu bir geleceği inşa etmeye “koşan adam”.

Ve yine Vali yardımcısı Ahmet Erdoğan, ilginçtir, bana ne kadar yetersiz olduğumu düşündüren insan. Bir de Tahir Han, bana ne kadar bilgisi olduğu gerçeği ile yüzleştirir…

İnce ruhlu, yurtsever, çözümleyici ve örnek bir devlet adamı: Recep Kurtoğlu…

Bu insanları sayıyorum.

Gerçekten ilişki dediğimiz şey insanların karşılıklı olarak birbirini yansıtmasıdır.

Yüreği güzel bu insanlar, doğruluğu, huzuru, güveni yansıttılar bana…

Genç arkadaşlarım da var… Hem de çok.

Örneğin Ömer Üney… Kararlı, iradeli, tek başına, umutlu ve başarılı… Üstelik bu meziyetleri onurundan zerre kadar ödün vermeden gerçekleştiriyor.

Utku Sağılır, Vural Köse, Murat Berhun, Umut Yüzer ve haydi genç sayayım Sabit Özkeser Murat Yıldırım… Hepsi bir değer ve hepsini de tanıdığım için kendimi çok şanslı hissediyorum. Sadece ben değil, Bu gençler gelecekte, Adana’da basın dünyasının temiz solukları olacaktır. Bir de perde gerisinde olanlar var, Gülperi Yaman Şunkar, Adnan Dinibütün, Aydın…Sahi ya Aydın’ın soyadı neydi? Hiç düşünmemişim, çünkü Aydın, benim için hep Aydın’dı… Ve yaşama karşı hep Güçlü idi…

Yüksel Evsen’in hayatımı alabildiğine kolaylaştıran varlığını unutmam mümkün değil… Ona iyi temennilerde bulunmaktan başka bir şey gelmiyor elimden.

Ve Ömer Uluçay, bir bilge insan… Geçtiğimiz ay Adana’nın yaz sıcağında Gazipaşa Bulvarı’ndaki parkın kenarında birer dondurma yedik. O an yaptığımız konuşmaları belgeleyemediğim için çok üzgünüm. Dost, insan Ömer Uluçay ile her konuşmamda yepyeni bir konuyu işlemiş bir cilt kitap okumuş gibi oluyorum.

İyi ki varsın dost… İyi ki Adana’dasın…

Bu yazı bittikten sonra, adını burada anmadığım onlarca, yüzlerce arkadaşım gelecek aklıma… O zaman hayıflanacağım… Keşke şunu da yazsaydım, bunu da ansaydım diye…   

Örneğin Aytekin Gezici hep koşarken gördüğüm ve yetişmeye çalıştığım ama asla yetişemeyeceğim enerjik bir insan… Onun vasıtasıyla tanıştığım; Ahmet Karataş, olaylara, kişilere, konulara ve Adana’ya ultrason cihazı gibi bakan, zihninde öğüten bir değerdir Ahmet Karataş… Şu an Adana’ya en gerekli olan insanlardan biridir. Çünkü onun yapacakları, yarına kalacaktır.

Barış Avcı; bir zekâ küpü insan. Bir Anka Kuşu gibi kendi yaşam enerjisini kendi yaşamının küllerinden oluşturan geleceğin dehası...

Ve ile ile arasındaki fark

Ve Melih Baki, yaşamındaki depremlere rağmen “en verimli topraklar deprem bilgelerinde olur” gerçeğine uygun olarak hala verimli hala çalışkan… Dağların konuştuğunu, hissettiğini ve nefes aldığını bana kanıtlayan ender insan, yürekli dost.

Namık Kemal Biçer var, işiyle Adana’nın gururu, şiirleriyle bir duygu denizi…

Adana sosyal ve siyasal yaşamının gizli tarihi olan Nurettin Çelmeoğlu… Bir anlatım ve betimleme dehası… Kendisinden birkaç kitap bekliyorum yoksa Adana’ya haksızlık yapmış olduğunu düşüneceğim.

Varlığını hissettiğim insan benim için yoktur; yokluğunu hissettiğim insan vardır.

Bu güzel insanlar yokluğunu hissettiğim insanları sadece bir kısmıdır.

İyi ki varlar, iyi ki varlıklarıyla, cehennem zebanilerinin egemen olduğu bu lanet dünyaya yaşama sevinci ve güç veriyorlar.

Bu arada bir de Mehmet Akdoğan var… Hayret onu bir dost veya arkadaş olarak saymadım. Varlığını öyle özümsemişim ki, sanki, kendimden biri görüyorum ondan herhalde. Akdoğan iyi de tavlada yenildiğini unutuyor. Herkeste bu kadar kabahat bulunabilir. Hoş karşılıyorum.

Burada tanıdığım ölüler yok; onlar beni yaşayanlardan daha çok ziyaret ederler… Bir gün sizinle onları da paylaşırım..

Bayramınızı kutluyorum dostlarım… Güzel ve iyi insanlar… Lütfen sizde “güzel atlara binip, güzel yollardan gitmeyin.”

Adlarını sayamadıklarım bilsinler ki, gönlüm gökyüzü kadar geniştir; hepiniz varsınız…

Bayramınızı kutluyorum.