Dr. Ferat Yüksel, “EMMİ”yi yazdı!

26’ydı Eylül. İkindiydi vakit.

 Güneşli ve sıcak denilecek bir gündü Adana’da.

 Telefonda ki ses EMMİ’yi kaybettik başımız sağ olsun diyordu.

 Nasıl olurdu!!! Henüz 26 gün olmuştu amansız hastalığın teşhisi konulalı.

Birden hava zifiri karanlığa dönüştü. Üşüyordum, titriyordum. Gözyaşlarıma hakim olamadım.

 Emir ALLAH’ındı…

9 Eylül dışında nasıl severim EYLÜL’ü derken.

 Eylül EMMİ’yi de almıştı bizden.

 Hayat ne kadar ilginçti…

Recai Baba Adana Ülkü Ocakları Başkanı olarak benim değil başka birinin atanmasını istemişti. Ben de atamamın yapılığı ilk gün yaptığım konuşmada “Bizim bir abimiz yok, Adana’da herkes bizim abimiz, Adana ‘da abi dönemi kapanmıştır” diyerek gönderme yapmıştım EMMİ’ye.

 Ama yaşayarak gördüm ki o gerçek bir abiymiş. Manevi baba ve bir büyük. Kan bağından EMMİ’mi 26 yıl önce kaybetmiştim. Kaybedişi bu kadar derinden hissetmemiştim, çünkü çok küçüktüm daha.

 Bugün 16’ydı Kasım.

 Tam 52 gün olmuştu EMMİ’nin uçmağa varalı..

Yörük obamda 52 gün sürerdi yas.

 Bende 52 gün sustum. Parmaklarım klavyeye dokunamadı. Yazamadım. Okuyamadım.

 Mezarına sarı papatyalar ektim ve Yasin-i Şerif okuduk dostlarla bugün.

 Özledim EMMİ. Çok özledim SEN’i.

 Gülümseyişini özledim EMMİ.

Sohbetini özledim EMMİ.

Ellerinle oyduğun patlıcan dolmanı özledim EMMİ.

Ördek dolmanı özledim EMMİ.

Büyük bir keyifle yaptığın yemeği çok yedikten sonra karnını öfeleyip Oh be deyişini özledim EMMİ.

Varlığını sana borçlu olanların ihanetini sana anlatanlara 'deme öyle deme' deyişini özledim EMMİ.

Turan ağayla dost atışmanızı özledim EMMİ.

Lidere olan inancını ve nedenlerini anlatırken gözlerindeki ışıltıyı özledim  EMMİ.

Davaya her şartta sahip çıkmamız gerektiğini, yılmadan mücadele etmemizi bıkmadan anlatışını özledim EMMİ.

Özledim işte. SEN’i özledim EMMİ.

Velhasıl ADAM gibi adamlığını özledim EMMİ.

Ne zaman daha çok sevdim seni biliyor musun EMMİ?

Belediyeye Cin AHMET’i göndermiştin destek olmam için.

 Birkaç kez aramıştın beni Cin AHMET için.

 Kızın için aramamıştın, oğlun için aramamıştın. Kendin için hiç bir şey istememiştin benden.

 'Kim bu Cin AHMET' diye sormuştum bir akşam sohbetimizde.

 1980 öncesi davanın çilesi olarak kaçak yaşadığı bir yaz gecesi harmanda saklanırken uykuya dalar.

 Gece yarısından sonra bir yaz yağmuru bastırır ansızın. EMMİ üstünü saplarla örtmek istese de yağmur o kadar şiddetli yağmış ki iç çamaşırları dahil sırılsıklam ıslanmış. Yedek kıyafeti de yoktur. Ne yapacağım diye düşünürken sabaha doğru Cin AHMET seslenir.

- Reis ıslanmışsındır kıyafet getirdim sana"

 Sadece kıyafet mi, aylarca evlatlarımı getirirdi erinmeden sırtında bana Cin AHMET. Ben ölene kadarsiz olmazsanız ben destek olurum Cin AHMET’e dedin ya bana. O gün daha da gurur duydum SEN’inle.

 Vefası olmayanın şerefi haysiyeti olmaz evlat demiştin bana.

 Haksızlık ve iftira karşısında bile sırf vefa adına susmam gerektiğini SEN’den öğrendim ben EMMİ.

Biz ne SEN’i, ne bize öğrettiklerini, ne de çekilen çileleri UNUTURUZ..

 Çünkü unutmak tükenmektir!