Düş tüccarı...

Düş tüccarıyım.

Düşler alır düşler satarım.

Kaybolmaya yüz tutmuş yaşam tablolarına pembe renkler aşılarım.

Kara renklerin arasında güneş gibi ısıtan renkler serperim.

Duygu fırtınasında salınan kayıklara düş göllerinin sakin kıyılarını anlatırım.

Düş tüccarıyım.

Düşleri toplar düş pazarlarım.

Sevinç dükkânı açtım kentin en işlek yerinde.

Gelen geçenlere tebessüm sattım.

Asık yüzleri depoya kaldırıp, vitrine şakayı koydum.

Tebessümden oluşan sermayemi, sevinç bankama yatırdım.

Kendi yaşantım bana kar kaldı.

Herkesten fazla kazandım.

Hayatım bana kaldı.

Tezgahlarımla umut işledim.

Biliyorum.

Ağır işçilik.

Kırılan  hayata,

Yıkılan  yuvaya,

Uçurtmasını kaybetmiş çocuğa,

Ne zordur umut vermek biliyorum.

Üstelik umuda hiç inanmıyorum.

İnanmadığım işi yapıp, tezgahlarımda umut işliyorum.

Uzun yıllar duygu boyadım.

Dürüstlüğü cilalayıp parlattım.

Özverileri, alaca renkleriyle pazarladım.

Demirin pasını körlükle örttüm.

Pası saklayıp, kahramanlık türküleri söyledim.

İnceltici olarak türküleri karıştırdım ağdalı sorunlara.

Müşterisi çoktu bu işin.

Kimsenin türkülerimi bozmasına izin vermedim.

Ödünsüzlük alıp, ödünsüzlük sattım.

En fazla da yalan ticareti iş yaptı.

Dargın sevgililere söyledim yalanı.

Bana söylenmiş bütün yalanları, kendimce değiştirerek sattım.

Çantamdan savurduğum bir demet yalandan “en uygun olanını seçme özgürlüğü” tanıdım herkese.

Kapış kapış tüketildi yalanlarım.

Havada uçuşan yalanlardan, kimi bir düş oluşturdu kendine, kimi umut.

Kimi, istediği renkleri gördü, kimi de üzerine kattığı yalanlar beşiğinde avundu.

Ne kadar talep vardır avunmalara; inanamadım.

Düş tüccarı, sevinç taciriyim.

Umut imalatçısı, yalan mimarıyım.

Kentin en işlek yerinde,

Gerçeğin denetiminde işler kesat

İflasın eşiğindeyim.