(D)uyuyor muyuz?

Paylaşmak istediğim duygularımı yazının sonunda usulen söylemektense; daha içten bulduğum bir yöntemle, en başında ifade etmek istiyorum. Adana Medya’nın yazılı basın dünyasına olan pozitif katkısından dolayı emek verenleri içtenlikle tebrik ediyorum. Bundan sonraki çalışmaların hayırlara vesile olmasını Cenab-ı Allah’tan temenni ediyorum.

***

Sağın sol, solun sağ söylemler kullandığı, konjonktüre göre tavrın değişken şekillere bürünüverdiği bir zaman diliminde yaşıyoruz.

Kentimizde yaşamakta olduğumuz onca garabetler yetmiyormuş gibi, seçim atmosferinin muktezasından sayabileceğimiz bazen güldüren, ara sıra düşündüren, kimi zamanlar da tiksindiren manzaralar ile karşılaşıyoruz.

Özellikle seçim iklimine girdiğimiz bu günlerde ve ilerleyen zaman aralığında, son derece çelişki dolu, tavır, söylem ve eylemlerle karşı karşıya gelebiliriz.

Çelişkilerin her türlüsünü özümsemeyi marifet saymanın hafifliği, gelecek nesillerimiz açısından bizlere ve hatta onlara pahalıya mal olabilecek tehlikeli sonuçlar doğuracağının farkında olmama hali hepimizi fazlasıyla düşündürmelidir.

Genel olarak; umursuzluğun amansız girdabında boğuşmayı oldukça benimseyen, seçkin bir yaşam biçimi olarak bunu içine sindiren ve iliklerine kadar özümseyen bir toplum oluverdik!

Eleştirel mantık kullanmayı seven bireyler olarak eksik bıraktığımız en önemli unsurlar; “farkında olmak” ve “metodoloji” sorunlarımızdır!

Sorun saymakta ve kusur bulmakta üzerimize kimseyi kabul etmiyoruz. Ne hikmetse; herkes ama herkes haklı! Herkes de herkese göre haksız! Ya da taraflar arası tarafsız olmayı taraf saymayanların aslında taraf olduklarının farkında olmama halleri!

Üzerimize oynan oyunların değişkenlik hali; ne bu devrin ne de oynanan/oynatılan oyunun son perdesidir. Değişmeyen en önemli faktörler, senarist ve oyunculardır.

İçinde bulunduğumuz kesif iklimin bize düşen payına verebileceğimiz en net tanımlama; taşıdığımız inanç kimliğimiz açısından bizi kılcal damarlarımıza kadar ilgilendiren boyut olan, “imtihan gerçeği” dir!

Son nefesimize kadar sürecek olan bir realitemiz! Kabul etsek de etmesek de, ihmal etsek de etmesek de var olan gerçeğimiz!

Meseleye bu perspektiften baktığımızda; hadiselerin gerek analiz, gerekse problem çözme noktasındaki samimi yaklaşımımız, çözüme gidilen yolda işimizi oldukça kolaylaştırır!

Bu gerçeği benimseyip benimsememe gibi bir algı problemi ile karşı karşıyayız!

Algımıza bir çekidüzen vermediğimiz sürece, içinde boğuştuğumuz “imtihanımız”dan çok rahat çıkabileceğimiz düşünülmemeli! Zira daha “Kardeşlik” kavramının ne demek olduğunu bildiğimizi sanmıyorum!

İçi boşaltılmış bir kardeşlik mefhumu ile ayakta durma hali, içi boş bir tenekeden farksız bir durumdur! Kardeşsizlikten içi boşalmış kapların çıkardığı sesten duyduğumuz rahatsızlık; hepimizin toplu eseridir! Hiç kimse; kendini kenara çekme ve masum gösterme edebiyatına kaçmasın!

En çok muhtaç olduğumuz şeyden her geçen gün mahrum kalma halini normal görmek, bizleri rahatsız etmiyorsa, çok ciddi bir gelecek sorunu ile karşı karşıyayız demektir!

Olayların kendisine bakarken; müsebbib-ül esbabına bakmayı unutmamak lazım!

Şu nefis hatırlatma çok şey anlatıyor:

“Kuşlar gibi uçmasını, balıklar gibi yüzmesini öğrendik.

Ancak bu arada çok basit bir sanatı unuttuk.

Kardeşçe yaşamayı..”

M.Luther King

Sevgi ile Kalın…