Ekranların Adanalı kraliçesi

Adana’nın Ceyhan ilçesinde dünyaya geldi. Katıldığı bir güzellik yarışmasıyla hayatı değişti. İyi bir müzisyen olma hayali varken bir anda kendini kameraların karşısında buldu. Ekranların güzel oyuncusu Gülden Dudarık, “Eğer işlerimi Adana’dan idare etmem mümkün olsa İstanbul’da bir dakika bile durmam” diyor. Ailesi halen Ceyhan’da yaşayan Dudarık, Adanalı hemşehrilerine Adana Medya aracılığıyla gösterdikleri ilgiden dolayı teşekkür etti.

Güzelliğiyle Türkiye’yi mest eden Adanalı

 Bir güzellik yarışmasında ‘yüz güzeli’ seçilene kadar kozmetik firmasında satış danışmanlığı yapıyordu. Burada kazandığı birincilikle dikkatleri üzerine topladı. Herkes onu Beyaz Gelincik dizisiyle tanıdı. Baba Ocağı ile de şöhret kapılarını araladı. Kısa sürede aranılan bir oyuncu haline gelen Gülden Dudarık, memleketi Adana’dan başlayan kariyerini Adana Medya okurlarına anlattı.

ÇOCUKLUĞUNUZ VE GENÇLİĞİNİZ ADANA’DA GEÇTİ. SİZ DE ADANALI ÜNLÜLER KERVANINA KATILDINIZ. KENTİMİZİN SANATA KATKISI GİDEREK YÜKSELİYOR. BU KONUDA NE DÜŞÜNÜYORSUNUZ?

Adana, İstanbul’dan sonra göç alan ikinci kozmopolit şehrimiz.  Balkan kökenli Türk göçmenler bile var. Durum böyle olunca ortaya kalabalık ve renkli bir nüfus çıkıyor. Üstüne bir de sıcaklar eklenince neşeli, sıcakkanlı, düşündüğünü direkt söyleyen, çok renkli mizaçlarla karşılaşıyoruz. Bu kadar renkli karakterlerin arasından sanatçı beyinlerin çıkması da kaçınılmaz. Kuşkusuz tüm dünyanın kabul ettiği ve hatta Altın Palmiye’yle tescillediği, Türk sinemasına adını altın harflerle yazdırmış bir Yılmaz Güney’imiz var. Söylediklerime en iyi örnek olarak onu gösterebilirim.

BUGÜN ÖNEMLİ BİR OYUNCUSU KONUMUNDASINIZ. ZİRVEYE NASIL ÇIKTINIZ?

2003 yılında güzellik yarışmasına katılmamla başladı her şey.  Burada yüz güzeli seçilince sanki sihirli bir değnek değmişçesine art arda teklifler gelmeye başladı. Özgürlüğüne düşkün biri olarak ilk başlarda bu sinema ve dizi sektörüne girmek açıkçası korkutuyordu beni. Keza, meşhur olmak özgürlüğümü kısıtlayabilirdi. Beyaz Gelincik Adana’da çekildiği için şanslıydım. Evim de Adana’daydı ve ben bu dizi ile büyük tecrübe kazandım. Haliyle de sektöre alıştım. Oyunculuk, her ne pahasına olursa olsun peşinden gidilecek tutkulu bir sanat. Şöhretten korkacak ya da ürkecek bir durumun olmadığını anladım. Çünkü mesleğimi tutkuyla seviyor ve inanıyorum. Beğenilmek ve tanınmak her sanatçının hoşuna gider elbette ama şunu çok iyi idrak etmesi gerekir insanın: Her ne kadar medya, kitlelerin bilinçaltına bunu kazıyadursa da şöhret bir meslek değildir.

AİLENİZ ADANA’DA YAŞAMAYA DEVAM EDİYOR DEĞİL Mİ?

Evet. Annem, babam ve kardeşlerim Ceyhan’da yaşıyorlar. İki ablam bir erkek kardeşim var. Ablamlar benden daha güzel. Tüm kardeşlerim sarışın, bir tek ben siyah saçlıyım. Onlardan uzak durduğum her gün çok zor geçiyor. Erken yaşta çalışma hayatına başlamak dışarıdan güçlü bir kimlik imajı çizse de, aslına bakarsanız ailelerinden uzak çocuklar, duygusal anlamda daha kırılgan oluyor. Adana’yı ve ailemi çok özlediğim zamanlar sıkça oluyor.

ANNENİZİN KAMERAN OLDUĞUNU BİLİYORUZ. BABANIZ NE İŞLE MEŞGUL?

Dedem motosiklet tamircisi olduğu için babamı küçük yaşta atölyede yetiştirmiş. Türkiye’nin birçok yerinden babamın ününü duyup motosiklet tamiri için gelenler oluyormuş. Dedem, babam 13 yaşındayken vefat edince, bütün işler babamın üstüne kalmış. O da okulunu yarım bırakıp işlerin başına geçmek zorunda kalmış. Hayalinde müzisyen olmak yattığı için arkadaşlarıyla toplanıp müzik grubu kurmuş. Hafta sonları Yumurtalık’ta gazinolarda sahneye çıkıyorlarmış. Sonra kendi emeğiyle bir depoyu düğün salonu haline getirmiş. İşsiz kalan arkadaşlarını da orada sahneye çıkarmış. Gündüzleri motor tamir edip akşamları düğün salonunda gitar çalıyormuş, annem de orada kameramanlık yapıyormuş. Fakat babamın 1990 yılında yakalandığı lenf kanseri üzerine doktor, çok sevdiği baba yadigarı yarım asırlık tamir atölyesini kapatması gerektiğini söylemiş. Şu anda düğün salonu işletiyor. Gitardan da klavyeye geçti. Annem de salonun büfesini işletiyor. Onların sağlığı ve huzuru için bütün çabam.

DİZİLERDE GENELDE KÖYÜ KIZI ROLÜNDE GÖRÜYORUZ SİZİ. BU ROL ÜZERİNİZE YAPIŞTI DİYEBİLİRMİYİZ?

Kaliteyi, estetiği, yaratıcılığı korumak zor iş televizyon ekranında. Hazır olanı ısıt ve sun yapılan bu. Oyuncu da bu durumdan nasibini alıyor. Elbette ben de her oyuncu gibi, farklı ve sınırlarımı zorlayan, yeteneğimi perçinleyecek roller gelsin isterim, ama bir sonraki rolüm de yine köylü kızı olursa pek şaşırmayacağım. Ben kendimi hırçın ve sert rollere yakıştırıyorum daha çok. Çıtı pıtı görünsem de içimde dizginleyemediğim vahşi bir okyanus var sanki. Tutkulu bir aşk filminde de oynamak isterdim. Fakat birçok filmde olduğu gibi sadece yüzü güzel diye kadrajda duran, tek boyutlu bir figür olmamalı bu rol.

ADANA’YI ÇOK SEVDİĞİNİZİ SÖYLEMİŞTİNİZ. YENİDEN BURADA YAŞAMAYI DÜŞÜNÜYORMUSUNUZ?

Adana’da yaşayıp, işlerimi oradan yürütebileceğime inansam yeniden Adana’ya taşınırım ama maalesef bu mümkün değil. Çünkü burada görüşme ve röportajlar yapılıyor. İşimi de çok seviyorum. O nedenle kalıcı olarak Adana’ya dönmem söz konusu değil artık.

UZAK DOĞU DÖVÜŞ SPORLARINDA PROFESYONEL OLDUĞUNUZ DOĞRU MU?

Tekvando ile ilgileniyorum. İlkokul ikinci sınıfta başladım. Babam erkek kardeşimi göndermek istiyordu, ben de onunla birlikte gittim. Sonra çok sevdim ve yedi yıl devam ettim. Şu anda düzenli yapamıyorum ama evde esneme hareketlerini aksatmadan yapmaya çalışıyorum. Savunma sporu olduğu için dışarıda kullanmamaya yeminleyim. Fakat kendimi savunacak hareketleri biliyorum. Bir kere kullanmak zorunda kaldım. Tamamen savunma üzerine bir olaydı, kendimi ve arkadaşımı bir kapkaççıdan korumak için kullandım, kimseyi dövmedim sadece darbe aldı.

BAŞROL OYUNCULUĞA GÖZ KIRPMA VAKTİNİZ GELMEDİ Mİ SİZCE?

Yavaş yavaş ve istikrarlı gittiğimi düşünüyorum. 'Beyaz Gelincik'ten sonra bana birçok başrol teklifi geldi ama ben kabul etmedim. Yolun başındayken başrol tekliflerini değerlendirerek risk almak istemedim. Birden başrol olayım deseydim çoktan olmuştum. Önemli olan başrol olmak değil, o rolün hakkını verebilmek, rolün içini doldurmak. Oyunculuğumu geliştirmeyi seçtim. Ayrıca bazen başrolde oynamak insanı kendini kaybettirecek noktalara taşıyabiliyor. Örneklerini görüyoruz. Başrol olduktan sonra kaybolan pek çok isim var. Ben öyle olmak istemediğim için uzun yolu seçtim. Karşıma çıkacak her rolün altından kalkabileceğimi hissediyorum.

GÜZEL BİR SESİNİZ VAR. DİZİLERDE BAZI ŞARKILAR SESLENDİRNDİĞİNİZ DE OLUYOR. MÜZİK PİYASASINA DA GİRECEKMİSİNİZ?

Aslında ben hayalim müzisyen olmaktı. Konservatuvar geçmişim var. Klasik Batı Şan eğitimi aldım. Müzik aşkını babam aşıladı. Babama çok düşkünümdür ve onun yaptığı her işi yapmaya çalışırım. O gitar çalıyordu ben de çalıyordum, hatta bir ara motosiklet tamirciliği yapıyordu ben de motor tamir ediyordum. Hatta müzik öğretmeni olmak istiyordum. Şarkıcılık gibi hedeflerim yoktu. Çünkü Adana'da yaşıyordum ve bunun için büyük şehirlere gitmek gerekiyordu. Bunu göze alamadım. Konservatuvardaki hocalarım da beni müziğe küstürdü. İki hocamın arasındaki çekişme yüzünden harcandım resmen. Biri "İstanbul'a git" diyordu, biri "Gitme"... Onların kurbanı oldum. Ama bir şekilde bu camianın içine girdim.