Enstrümantal hayat

Paranın terbiyesiz ettiği insanları toprak terbiye edecektir dersek, hiç ölmeyecek gibi yaşayan insanlar bir avuç toprağa çiçek eker mi? Garip bir dünya var artık. Akvaryumdaki balıklar denizlerdeki balıklardan talihli sayıyor kendilerini. En azından oltaya gelmedikleri için. Ömürler ahşap duvara çivilenirdi, evlilik fotoğraflarıyla. Aşkın bir anlamı vardı, parayla saadet olmaz şarkıları tutardı. Kadınların başı açık, ya da kapalı kime ne? Tatlı bir laf açardı kapıları, kilit dediğin fabrika kuracak kadar ihtiyaç değil ki. İnsanlar namuslu, insanlar haysiyetli. İnsanlar iliklerine kadar merhametli. Şimdi birbirini boğazlamak için fırsat kollayan insanlardan geçilmiyor ortalık. Perdeler örtük, kapılar çift kilitli. Kamplara bölünmüş insanlar. Mahallenin delikanlıları ya onurunu satıyor, ya uyuşturucu. Ne şarkıların tadı var artık, ne Adana’nın. Tersine dönüyor dünya. Köpekler kısa havlıyor sabahlara. Arılar hamaratlığı bıraktı, bal kıtlığı var. Ayçiçekleri güneşe dönmüyor yüzünü. Kaynar suya atılan canlı ıstakozlar konuşmaya başladı. Sadece telefonları dinlemekle duyulmuyor hayat!  Eskiden dik durabilmek tutkusu olurdu insanların. Şimdi eğilme yarışında. Eskiden düşüncesiz adamlar ayıplanırdı. Şimdi düşünürken suçüstü yakalanmamız an meselesi. Eskiden nüfusumuz azdı, yürekli insan çoktu. Şimdi çoğaldıkça azalıyoruz. Hem yürekte, hem saygıda!  Eskiden yoksul sofralarda insanlar haksızlığı azarlardı. Şimdi zengin sofralarında kendini pazarlıyor. Dürüstlük tedavülden kalkmış eski kağıt para! Eskiden insanlar haksızlığa kafa tutardı, orkestraydı hayat. Şimdi herkes kendini lafa tutuyor, enstrümantal hayatta.