Erkek öğrenciler saldırgan, kızlar dedikoducu

Okullarda artan şiddeti mercek altına almak ve nedenlerini belirlemek adına yürütülen araştırmalarda, erkeklerin kızlara göre saldırganlığın daha doğrudan türlerini kullanırken, kızların dolaylı şekilde hareket edip, dedikodu ve hileyi tercih ettiği sonucuna varıldı. Yeni eğitim sezonunda, elde edilen verilere göre önlemler alınması kararlaştırıldı.

Okullarda şiddet sıfıra indirilecek

Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Comenius Bölgesel Ortaklıkları tarafından finanse edilen ve Adana İl Milli Eğitim Müdürlüğü koordinesinde hayata geçirilen ‘Okullarda Şiddete Hayır Projesi’ kapsamında gerçekleştirilen araştırmalarda, çarpıcı detaylara ulaşıldı.

Saldırganlığın sadece fiziksel bir davranış olmadığı vurgulandı ve erkeklerin kızlardan daha sık saldırganlığın doğrudan türlerini kullanırken, kızların ise dolaylı şekilde hareket edip, dedikodu ve hileyi tercih ettiği yorumu yapıldı.

Öğrencilerin çoğu kendilerine karşı saldırgan davranıldığında ne yapacaklarını bilmediği ifade edilirken, böylelikle saldırı ve şiddetin seviyesinin arttığı, kurbanların saldırgan, saldırganların da kurban olabileceği dile getirildi. Zayıf ve aciz olan kimi çocukların, saldırganlıklarını farklı nesnelere yöneltebileceğini belirtilirken, yetişkin kimseye kızan çocuğun köpeğe vurabileceği gibi pencereye de taş atabileceğini ve hatta obez, engelli, zeka seviyesi düşük çocuklara da saldırabileceği uyarısı yapıldı.

İnsanların neden saldırganca davrandığı sorusunun da irdelendiği çalışmada; ‘Bu ihtiyaçlarını gidermede neden farklı yolları kullanmazlar?’ sorusuna da şu yanıt veriliyor; “Kolaydır. Amaçlarına ulaşmanın başka yollarını bilmezler. Bu tip örneklerle karşılaşmışlardır. Başkaları buna müsaade eder. Bu yöne eğilimleri vardır.” Okuldaki şiddetin önüne geçilebilmesi adına; öğrencilerin saldırgan davranışlarının temelinde hangi ihtiyaçların yattığının tanımlanmaya çalışılması önerisinin yanı sıra öğrencilerin amaçlarına ulaşmadaki diğer yolların onlara gösterilmesi, saldırganlığın olumsuz sonuçlarının ortaya konulması önerildi. Şiddet olaylarında cezanın gerekli olmadığı dile getirilirken, şu yoruma yer verildi; “Verilen zararın sorumluluğunu almaya zorlayın. Eğer ceza gerekliyse o zaman makul bir ceza seçin. Saldırganın özgür dilemesini ya da verdiği zararı karşılamasını sağlayın. Belki saldırgana tercihen toplum yararına olan faydalı bir şeyler yaptırılabilir.” Okulda şiddeti azaltma konusunda en büyük sorumluluğun anne ve baba ile birlikte eğitimci de olduğunu ifade edilirken, bugün öfke ve saldırganlıkları kontrol edilemeyen çocuk ve gençlerin gelecekte şiddet ve suç kaynağı olarak ortaya çıkabileceği uyarısı yapıldı. Araştırma sonucunda, “Şiddet ve öfkenin hakim olduğu bir ortamda verimli bir eğitim-öğretim yapılamadığı gibi bu ortamda yetişen gençler de sağlıklı düşünemez ve davranamazlar” denildi.