Ey mutluluk! Canımın içi!

Kalem bana değil, ben kaleme ve yükü ağır kelimelere tutundum dahası tarifi zor bir şekilde tutuldum!

Hüzünlerimizin son bulması için aralanan “fırsat anları”nı kollamak, yanıltıcı ve aldatıcı, sarhoşluğunda boğulmaların sürdüğü algı ve alışkanlıklara “dur” demek adına! Dillendirmesek de, kabul etmesek de bir soluk alma, kendimize gelme vakti “şimdi” değilse ne zamandır “o zaman”?

Damdan düşen algılarımıza, iflah olmaz ve ders alınmaz onca tecrübelerimize inat sürüp giden inatlığımız!Düşmelerin odağına düşmeden düşünme vaktidir! Mutluluklar adına!

Mutluluğa yabancı bir iklimin ve müşevveş bir hayatın umursuz müdavimi olmak çok acı!

Ey mutluluk!

Üşüyen duygularımın ve ruhumun, kederden inleyen yüreğimin benim için nadide olan sığınağına ihtiyacı var! Tokluğun amansız açlığında gezinen akılların senden haberleri yok!

Bütün kederler kanat takmış üstüme üşüşmekte… Karabulutları aratan bir haldeler. Bulut yerine kaplamışlar düşlerimin üstünü, muhtaç olduğum güneşimin ışıklarından mahrum bırakarak…

Kaybedecek çok şeyi olduğunu bilmeyen bir akla mahkûm olmuş bir yüreğin işi zor!

Mutluluk için ölmüyoruz ama her gün mutsuzluktan ölmeye doymuyoruz nedense! Mutluluğa yabancı ellerdeyim ey can!

Ey mutluluk!

Gir artık ömrüme! Tanışalım seninle! Nedir bu yüreğin senin yokluğundan çektiği? Dileklerimin üstünü ört gecenin nazenin perdesiyle. Gece gibi ol gündüzüm için! Tir tir titriyor dileklerim kederin hüzün yüklü fırtınalarından! Hepsi üşüyor canımın içi!

Ey mutluluk!

Neden aklın tercihleri yürekten önce geliyor? Ah denge çığırtkanı sen! Anlayamadık seni! Aklın farkındalık sorunu var yüreğe inat!

Ey mutluluk!

Bir nefes can ver, umut ver akılsızlıktan yorgun düşmüş yüreğime!

Akıl düş kurmayı bile unutmuş. Ağırlaştı yükü yüreğin…  Yüreğim düşlerime barınak oldu!

Keder yüklü cümlelerden, yüreğimin çorak tutmuş toprağında hüzün besteleri bitmeye başladı!

Ey mutluluk!

Akıl, gönüle giden yolu unutmuş. Yol göster ona benim için. Benim buna senin kadar ihtiyacım var! Yalnız bırakma. Her tarafımı hüzün sarmış sarmalamış zaten. Bana sen lazımsın canımın içi mutluluk, sen! Gerisi laf-u güzaf!

İçimde kalan bir tutam mutluluğun yüzü asık! Kaşları çatık dileklerimle başbaşayım…

Ve hayat öğretmenim öğretti bana; zamanın kefesine neyi koyarsan, onu tartar sana!

Ey mutluluk!

Uzattığın eli tutmasını bilmeyenler, üzüntü ve kederin uslanmaz birer mahkûmu olur!

Gönlümün müsekkini! Sen ne yaman şeysin öyle!

Ey mutluluk! Canımın içi!

Dualarımdasın daima! Sana kavuşmak için…

Sevgi ile kalın

akt