Eylül'e sitem

İlk defa seni sevmekten uzaklaştım

İlk defa Eylül ayının geçmesini canı gönülden istedim.

Çok sevdiğim Eylül ayına’ bit’ dedim.

Bit artık!

Bitersen durur belki ölümler, gözyaşları, umutsuzluklar.

Bit artık!

Bit dedikçe uzadı günlerin.

Her bir gününün geceleri yıl oldu.

Bitsin diye takvimdeki yaprakları ikişer ikişer yırttım.

Çaresizlikti benim yaptığım

Korkuydu!

Umutsuzluktu!

Ürktüm senden, pıstım, kulaklarımı kapadım.

Duymak istemedim ölüm haberlerini.

Görmek istemedim gözü yaşlı insanları.

Alma sevdiklerimi benden EYLÜL alma

Ağlatma beni.

Oysa ne çok severdim Eylül ayını

Yılın yarısı olmadan Eylül gelsin isterdim.

Eylül ayının ılık sonbahar rüzgârlarında Alpay’ın “Eylül’de Gel” diyen şarkısını dinlerken “hiç bitme deli ayım, sevdalım benimle kal” diye fısıldardım gökyüzüne.

Doğduğum ayım

Aşkı, tutkuyu, sevmeyi, sevilmeyi her şeyimi Eylül ayında olsun isterdim.

Ölümümü bile

Eylülüm deli ayım

Sevdalı ayım

Gönül ayım

“Bit” dediğim için kızma bana.

Umutsuzluktan

Dayanamıyor yüreğim artık cansız bedenleri görmeye

Neden yatıyor bu gencecik yavrular toprak altında?  Kim gerçekleştirecek onların hayallerini?

Niçin, kimin için öldüler?

Var mı bizim özümüzde kardeşi kardeşe öldürtmek?

Var mı Irkçılık yapmak?

Var mı? Söyle hadi bana.

Soysuzların oyunlarına geldin Eylül.

Doymadın can almaya.

Sen de diğer aylar gibi oldun.

Hadi git artık!

Sevgiyle kalın