Ezik domateslerin onurlu kadınları

Bir hayalet gibi kapıdadır yalnızlık denilen şey. Çilingir marifetiyle kapımı zorla açtığı, mesken masuniyetimi  ihlal ettiği günden beri, tuz ruhunun yemeklere tat veren aromalı bir sodyum klorür çeşidi olduğunu sanan ben, asıl marifetini banyonun temizlik vakti geldiğinde, bakkal amcanın uzattığı emniyet kapaklı, plastik şişe ile öğrenmiştim. İnsan yalnız olunca, rutin ev işleriyle nikah kıyıyor aslında. Alışveriş yapanın olmayınca da çarşı-pazar dolaşarak ‘Her şey ateş pahası olmuş’ demek de sana düşüyor. İşte yine pazardayım.  -Dağılmaya yakın fiyatlar yüzde 25 daha ucuz oluyor- 

Kadının biri semt pazarının sonundaydı. Zaman akşama yaklaşmıştı, ben kadına yaklaştım. Ezik domatesleri yokluyordu kadın, iri camlı gözlüğüne değil, yumuşak ellerine güveniyordu besbelli. Pazarcı genç oralı olmadı, özgür bıraktı tezgahın üzerindeki salça olmaya meyilli domateslerin üzerinde gezinen elleri. Kadın beni gördü, ben ökselere takılmış bir kuşu gördüm. "Nasılsınız öğretmenim?" dedim, şaşırdı. Suçüstü yakalanmış bir mahcubiyetin içinde, ellerini domateslerin üzerinden çekti, yüzüme baktı.

Acımasız gerçeklerin hayata kurban ettiği nice kadından biri duruyordu karşımda, üstelik öğretmenimdi. Sahipsizliğin fiil çekimindeydi kadın. "Tanıyamadım" dedi. "Ben sizin ortaokuldan öğrencinizim" dedim, gülü solmuş bir zamanın gerisine taşıdım onu. Yüzümdeki sakala rötuş yapan gözlerinde, acılı bir gülümseme belirdi. "Tanıdım, o sensin" dedi. Pazarcı genç, rastlantı konulu bir filmi izliyordu sanki. Su gibi akan bir zamanın içinde, akıntıya kapılmıştı öğretmenim. Emekli olmuştu da, çaresiz bir zamanın koynunda bir başına yaşıyordu. Ayaküstü bir sohbetin duvarına yaslandım. Öğretmenime insan gibi bir yaşamı çok gören düzende, haksızlığın karekökünü kim hesaplardı? Öğretmenim sıfırı tüketmişti hayatın hesap defterinde. Ama politikacılar bol sıfırlı vaatlerin orta yerinde hayatın sefasını sürüyordu. Birilerine ballı börekli bir yaşam sunanlar, öğretmenlere ezik domatesleri layık görüyordu. İçi yanıyordu öğretmenimin. "İyi akşamlar evladım" dedi, sohbeti kesti. Bir mum kendini üfledi sanki. Uzattığı elini aldım, öpüp başıma koydum. Sessiz bir titreyişle elini çekti ve arkasını dönüp küçük adımlarla pazarın sonundan karanlığa karıştı. Sol yanıma bir bıçak saplandı. Bizim masallarımızda giden geri dönmezdi. Politikanın zalimlerince her gün dövülen, hırpalanan öğretmenim, dönüşü olmayan bir yolun yolcusuydu artık. Onlar ezik domateslerin onurlu kadınları olarak masallarda yaşıyor. Büyüyen Türkiye'de.