Farkında değiliz!.

İçinde bulunduğumuz kahredici yanlışlarımız; beraberinde amansız sıkıntılar doğuruyor. Yanlışlarımızın, “Asıl Doğru”nun, yanlış anlaşılmasına vesile olması nedeniyle etrafımızda, bundan mütevellit “nefret” çığlıkları yükselir oldu. 

Olayların oluşumunda; sadece sonuç değil, olayların neden’lerine ve niçin’lerine inme zarureti var! Bunu yaparken de bundaki payımıza dikkat etmemiz gerekmiyor mu? 

Bugün kendilerini ve geleceklerini yüksek derecede tehlike altında görenlerin “elitlerimiz” olduğu gerçeğinin yanında, hep tehlike ile iç içe olan halkın “doğru anlaşılmaması”, ya da halkın “Asıl Doğru”dan kopuk bir “istikamet ve tercihler”i kabullenmesi gibi üzerinde uzun uzun durulması ve düşünülmesi gereken acı gerçeklerimiz var. 

Sivrisineklerin çokluğu, bataklığın var olduğunun en bariz göstergesidir! Hem de uzak ihtimaller de dâhil ayrıca çok yakınımızda..

Dışarıda bizleri ısıran sivrisineklerden rahatsızlık elbette ki olağandır ama, kendimizi olması gerektiği gibi ifade ettiğimiz de söylenemez..  Bizlere duyulan “nefret”in temelinde yine de bizlerin “yanlışlardan oluşan” tutum ve davranışlarımız, tercihlerimizin ve yaşam biçimimizin payı ne olacak?

Başkalarının bizimle olan amansız uğraşı süredursun;

Gelin iş işten geçmeden biraz da kendimizle uğraşalım. 

Kendimizle sorunlarımızın çok olduğu bir hayatı sürdürüyoruz.

Vakti bile sükût-u hayale uğrattığımızın farkında mıyız? 

Dünü hatırlamayan, bugünün farkında olmayan/olmak istemeyen bir aklın, yarına ilişkin kaygıları elbette ki kısa vadeli, günlük ve geçici hesaplar üzerine kuruludur. Bu durum beraberinde kelimenin tam anlamıyla bencilliği, cimriliği, kendinden başkasını görmeme ve düşünmemeyi, “kendi mutluluğu” için kendinden başka herkesi basamak olarak kullanmayı olağan görür.

Bugün üzerine kasıla kasıla, pervasız ve umursuzca bastığı toprağın, çiğnediği çimenlerin altına gireceğini düşünmeyenler, geleceği asla umursamayanlardır.

İnanın kendimizin ve vaktin farkında değiliz.

Bütün hesapları bunu dikkate alarak yapmak zorundayız! 

Gelin kendimize olması gereken “vakti” ayıralım.

 “Vakit” bizi, pişmanlığın asla fayda etmediği atmosfere götürmeden!

Sevgi ile Kalın

akt