“Gelecek” de bir gün gelecek!

Üzüntülerin salgına dönüştüğü bir mevsimde..

Umutlara yelken açan her bir an, kendisi ile ilintili kişilerin beklentileri ile yol alır.

İkbal; kimileri için varılması mukadder olsa da, ulaşılması ve bir an evvel kavuşulması gereken bir idealdir!

 Bazıları için sınırsızlığı ifade eden yorucu bir yol/culuk, kimileri için ise, sınırlılığın kendi sınırlı mantıklarında yeri olmayan bir sınırsızlıkta, hiç bitmeyecek bir ihtiras serüveni..

 Ölümsüzlüğü asla hatırına getirmeyen, getirmek istemeyen bir ölümlü anlayışı!

 Gerçek son itibariyle; birkaç metrekarelik bir alana mahkum olanların, evrenin büyüklüğü yanında bir nokta hükmündeki bu dünyanın bütününe hükmetme ve bunu da “ne pahasına olursa olsun” anlayışı ile yapma mücadelesi..

 En güzel özgürlükleri, sınırlı bir alanda volta atmak olan, kaybettikleri özgürlüğün mahkumlarının asıl “gelecek” kaygıları.. Ranzaların üzerinde ekilen umut tohumlarının, volta alanlarında bulutlara eşlik eden farklı bir gelecek hülyası..

 Evsiz, barksız, “bir barakam olsun yeter” diyen, kendi yağında kavrulmayı bir kenara bırakın, yağsız ve tuzsuz bir beklenti ile ileriye doğru bakanların gelecek beklentileri..

 Borcu hiç bitmeyecek olanların “ne zaman, ne zaman” kavgasını verenler..

 Markaların kucağında yosun tutmuş tutkulardan oluşan temenniler eşliğinde “daha.. daha yok mu” nağmeleri ile huşu içinde beste okuyanlar..

 Ya bir de şu maaş günü ne tez geldi/gitti kavgasını yapanlar, ya da bu kavganın tadını bir türlü yaşayamayanların, ölesiye yaşamak için verdikleri kavgayı kendilerine ikbal yapanlar..

 İyiliği sözlüğünden, infakı kasasından, vicdanı, şefkat ve merhameti yüreğinden, akl-ı selimi kafasından asla içeri sokmayan kişilerin kavgasını verdikleri gelecek anlayışına ne demeli?

 Kim’likli, apoletli, rütbeli rütbesiz, vasıflı vasıfsız, zengin ve fakir, öğretmen ve öğrenci, bekâr ve evli, çocuklu ve çocuksuz, işçi ve işveren, amir ve memur, dul, yetim, yoksul ve işsiz, alim ve cahil, yöneten ve yönetilen herkes için, içi “sınav” dolu bir gelecek..

 “Hiç bırakmasam” ile “Nasıl olsam” arasında sürüp giden, asrın iktidar ve muhalefet stratejilerinin amansız savaşlarının hüküm sürdüğü, siyasi arena aktörlerinin, bir türlü vazgeçilemeyen bir gelecek anlayışları..

 Herkesin, kendi sırtında taşımaya çalıştığı bir gelecek kaygısı.. Kimisi için kalıcı ve sahici, bazıları için ise sahte ve umursuz, aldatıcı ve bir o kadar tiyatral bir komedya..

 Günlük “gelecek” hesaplarımız; an’lık kaygılara dönüşmüyorsa, işte asıl o zaman kaygılanmalıyız!

 Küçücük bir zaman diliminde, küçücük bir yanlış tercih ve kararın nelere mal olduğunu, bırakın günlük düşünmeyi, ayları hatta yılları, belki de yüzyılları, aslında daha da ötesi sınırsız bir hayata ne denli etki ettiğini çok iyi biliyorsunuz.

 Geleceği algılama problemimiz, olayları, çevreyi, aileyi, kenti, içinde bulunduğunuz coğrafyayı, bölgeyi, dünyayı ve hatta bütün evreni, soru/n/ları algılama problemimiz var..

 Birbirimizi algılama problemimiz var!

 Düş kurmayı bile unutmuş/unutturulmuş bir jenerasyonun, kendi başına karar verme yetisini yitirmiş bir ferdin, geleceğe ilişkin planlamaları, daima başkaları tarafından yapılır! Gerisi; şu anki resmin net tanımı sayılabilecek ifade ile “uyaroğlu”dur! Yıllardır süregelen vaziyetimiz böyle olmamış mıdır?

 Ve gelecek de bir gün gelecek!

 Bütün yaşanan onca şey/ler/e rağmen; sözü uzatmadan, varılması ve gelmesi şaşmaz bir realite olan asıl geleceğe ilişkin olarak, yazımızı, geleceğin asıl sahibinin sözü ile noktalayalım:

 “Dönüşünüz yalnız Allah'adır. O, her şeye kadirdir.” Hûd Suresi: 4

  “İşte bu, bir hatırlatmadır. Doğrusu Allah'a karşı gelmekten sakınanlara güzel bir gelecek vardır.”  Sâd : 49

 “Razı olunmuş/mutlu bir gelecek” temennisiyle..

 Sevgi ile Kalın..

akt