Gül kokulu sevdam!

Tam 11 yıl önceydi.

9’du Eylül.

Lise yıllarımda Başbuğumun 9 Işık Doktrinini öğrendiğimden beri en sevdiğim sayı 9’du.

Ay 9

Gün 9

09.09.2003 Salı’ydı günlerden. Can dostum, abim, değerli bilim insanı Prof. Dr. Cüneyt EVRÜKE kucağıma verdiğinde ilk göz ağrımı.

81 yıl önce kurtulan İzmir ve TÜRK’ün istiklalini kutluyordu, haykırıyordu ağlamıyordu sanki kucağımda.

İlk gözlerine baktım. Çünkü sağlıklı olsun dan sonra ki en büyük dileğim gözlerinin çekik olmasıydı.

Şükürler olsun ki ALLAH’ıma çekikti gözleri. Mucuk mucuktu.

Yüzüne uzunca bir süre baktım. İzmir Hükümet Konağı ve Kadifekaleye asılan Türk Bayrağını gördüm yüzünde. Bayrağımdı o benim.

Kokladım. “Gül” kokuyordu.

Annesinin rahmine düştüğü andan, doğduğu ana kadar ihmal etmiştim onu.

Elime bir tekme bile atamamıştı.

Adana Ülkü Ocakları Başkanı olarak hayatımın en onurlu ve en sorumluluğu yüksek görevini yürütüyordum doğduğunda.

ÜLKÜ’ye koşuyordum hedefine varamazsa çatlayacak bir kısrak gibi.

Çok gençtim 24 yıllık yaşanmışlığımla. Kucağımdaki nefesin bu kadar değerli olduğunun da yeterince farkında  da değildim.

Oysa o benim canım, parçam, yaşamda mücadele gücüm olacaktı çoğu zaman.

 “Babalar oğullarının sürgünleridir” diye bir yazı okumuştum. Ne doğru ifadeydi bu.

Bir ağacın sürgünü gibiydi oğullarım. O da benim ilk SÜRGÜNÜM’dü.

Yaşam gayesi yaşatmak ve iz bırakmak olan benim ilk İZİM’di. Umudum, geleceğimdi.

Beşiğine götürürken İzmir’i düşündüm, Hasan TAHSİN’i düşündüm, TÜRK’ün istiklali için can verenleri düşündüm.

Beşiğine vardığımı odadakilerin sevinç seslenişleriyle fark ettim.

Beşiğine yatırdım oğlumu. Göğsümde taşıdığım Türk’ün ilk devleti olan Göktürk Devletinin Bozkurt başlı gök bayrağını göğsümden çıkarıp örttüm beşiğinin üstüne.

Yüksek sesle haykırdım adın GÖKTÜRK senin oğul. GÖKTÜRK YÜKSEL.

Soyadımızla birlikte kutlu bir sesleniş olsun istedim.  GÖKTÜRK yeniden YÜKSEL’sin.

Göktürk bayrağındaki Bozkurtu  ilk yaptırdığı geçici dövme ile omzuna işletecekti oğlum 11 yıl sonra.

Adıyla yaşasın. Bumin Kağan’a, Oğuz Kaan’a, Alpaslan’a, Osman Gazi’ye, Atatürk’e, Başbuğ’a, Lider’e  kadar gelen TÜRK büyüklerine, şehitlerimize, gazilerimize ve ailemize hayırlı ve  layık olsun diye ilk duasını etmiştim 11 yıl önce bugün.

Lider BAHÇELİ’nin Dedem Korkut’tan ilhamını aldığı  “Hayır Duası” ile kutlayacağız 11. Yaş gününü oğlumla birlikte amin diyerek.

“Hak Teala, Huzurumuzu bozmasın, birliğimizi zedelemesin. Hilalimizi dalgalandırsın, azmimizi artırsın. Vatanımızın düzenini sağlasın. Bayrağımız çekildiği gönderden inmesin. Düşmesin, üzülmesin, el uzanmasın. Ülkümüzün yolunu açık etsin. Ülkücünün yardımcısı olsun. Bozkurtun başını dik etsin. Türklüğü payidar etsin, İslam’ı mutlu kılsın. Topraklarımızı kem gözlerden korusun. Kardeşliğimizi muhafaza etsin. İki cihanda yüzümüzü güldürsün. İnsanız elbet, varsa bir kusurumuz, onu da affetsin. Şehitlerim, yiğitlerim, analarım, bacılarım, gardaşlarım haklarını helal etsin. Gönlünümüzden ülküyü, yüreğimizden sevgiyi, kalbimizden inancı eksiltmesin. Türk milletini sonsuza kadar korusun, kollasın ve yolunu açık etsin.”

Amin..