HUZURUN BAŞKENTİ’NDE”KLASİK TÜRK MÜZİĞİ”

Baba; Varlığını Hissetmediğimiz Yokluğuna Yandığımız

“Gecenin matemini aşkıma örtüp sarayım

Gittin artık seni ben nerde bulup yalvarayım

Şimdi ben tıpkı şifasız kanayan bir yarayım

Gittin artık seni ben nerde bulup yalvarayım”

Hüseyni Makamı’ndaki bu şarkıyı dinlediğimde sevdiğinin ardından acı çeken bir aşk gelirdi aklıma.

Oysa Selahattin Pınar, bir nedenden ötürü babası ile dargındı. Konuşmuyorlardı. Ancak, ince ruhlu besteci babasına karşı yaptığının hiç doğru olmadığını düşünüyor ve gidip ellerini öpmek onun affına sığınmak için yanıp tutuşuyordu. Ancak insanın bazen en tehlikeli duygularından biri olan “gurur” bu erdemli davranışı yapmasını engelliyordu.

Bu karmaşık duygularda iken bir gece babasının öldüğü haberini alıyor. İşte o zaman sözleri Mustafa Nazf Irmak’a ait şarkıyı besteliyor.

Şarkının hikayesini öğrendikten sonra bir başka duygu ile dinlemeye başladım.

Klasik Türk Müziği, duygularımla yüzleştiğim tek okyanustur. Klasik Türk Müziği öyle bir okyanus ki, mistik duygular ile dünyevi duyguların kaynaştığı bir alandır.

Duyguların Sıfatı Yoktur

Bu hafta Ç.Ü RamazanoğluKonağı Kültür Merkezi’nde adına “Türk Sanat Müziği” denilen bir duygu şöleni vardı.

Adana Kent Konseyi Kadın Meclisi Türk Sanat Müziği Topluluğu konuklarına duygu şöleni yaşattı.

Protokolden kimse yoktu diyesim geliyor.

Adana Vali Yardımcısı Azmi Yeşil, 6. Mekanize Piyade Tümen ve Garnizon Komutanı Tümgeneral Satı Bahadır Köse başta olmak üzere çok sayıda konuk vardı. Neden protokol demiyorum. Gelenler sivildi ve Türk Sanat Müziği’nin o sihirli büyüsü bütün makam ve sıfatları eşitlemişti.

Duyguların sıfatı yoktur.

Gözyaşının Arapçası, Evlat Acısının Kürtçesi Var mı?

Ruhu alıp uzaklara ta dünyanın öteki ucuna götüren “Havada Bulut Yok”, Hüseyni Türküsü’nün ezgisi, makam, mevki, sıfat, etnik köken tanır mı?

Gözyaşının Arapçası, evlat kaybının Kürtçesi, ayrılık acısının İngilizcesi olur mu?

Hangi ana yüreği Fransızca yanar ve hangi ayrılık ateşi İspanyolcadır.

Müzik doğanın ezgisi ve duygularıdır.

Müzik, duygulardaki nihai eşitliğin mimarıdır.

Huzurun Başkentinde Hüzün Yağmuru

Şefliğini Şenay Apaydın’ın yaptığı Kent Konseyi Kadın Meclisi Türk Sanat Müziği Topluluğu 10 KasımAtatürk’ü anma gününün anısına Havada Bulut Yok türküsü ile başladı.

Ardından,  Cumhuriyet ile yaşıt olan ve 2003 yılında kaybettiğimiz YusıfNalkesen’in eserleri seslendirildi.

Topluluk şu sanatçılardan oluşuyordu;

Şef:Şenay Apaydın

Kanun: Toktay Sökmen

Tambur: Uğur Türe

Kudüm: Esin Ünlü

Ud: Orhan Karaoğuz

Keman Güniz Küstü

Ud: Yasin Özenli

Koro, “Cana rakibi handan edersin” şarkısıyla Yusuf Nalkesen’in şarkılarını seslendirmeye başladı. Nedendir hala kavrayamıyorum ancak bu şarkıyı ilk dinlediğimde çocuktum, sözlerinin ne anlama geldiğini bilmiyordum ama ezgisinde duygular denizinde yüzerdim. Belki de o dönemlerde Rock Müziği ile aram olmadığındandır belki de Uşşak Makamının dinginliği beni kendine çekmiştir.

Solist Melek Yiyin, “Gölgesinde mevsimler boyu oturduğumuz” adlı şarkıyı seslendirdiğinde kendimi mersin’in Gar Bahçesi’nde buldum. Anarşik olaylardan dolayı öğrencisi olduğum A.İ.T.İ. Akademisine gelemiyordum. Bazen Gar’da mahsur kalıyordum. Yosun kokulu havada sosyalizm okurken, hicaz makamının oluşturduğu duygularda dolaşıyordum.

Solist Seher Tüylü, “Seninle Bir Sonbahar mevsimiydi tanıştık” şarkısıyla da anılarımın biriktiği Mersin Atatürk Parkı’nda geziniyordum. O zaman Yıldırım Gürses, DemisRoussos’tan güçlü ve ondan daha hüzünlü sesiyle, ilk aşklarımızın sözcüsü gibiydi. Grevler devam ediyor, her gün onlarca genç, boşu boşuna kaldırımlara düşüyor, bu şarkıda kimimiz aşklarımızı kimimiz kaybettiğimiz arkadaşlarımızı düşünerek dolaşıyorduk.

Şarkılar, dinleyicilerle birlikte beni de biz zaman makinesine bindirip dolaştırdı.

Sevgi Göçen, ”Birgün Karşılaşırsak ayrıldığımız yerde” şarkısına başladığında ayrılık kelimesine takıldım. Düşünüyorum da en sevdiklerimden hep mezarlıklarda ayrılmışım. Ayrıldığımız yerde kavuşacaksak, henüz ayrıldıklarımla kavuşmamışım demektir.

Bir Onur Abidesi

Hicaz Makamında “Çatılmış kaşlarınla kime düşman gibisin” eserinden sonra Solist Esin Ünlü, yine Hicaz makamındaki  “Sormamışsın hiç kimseden” eserini seslendirdi. Bu şarkıyı dinlerken, nazım Hikmet’in “Akıyordu su /gösterip aynasında söğüt ağaçlarını./

Salkımsöğütler yıkıyordu suda saçlarını! /Yanan yalın kılıçları çarparak söğütlere

koşuyordu kızıl atlılar güneşin battığı yere! /Birden /bire kuş gibi / vurulmuş gibi

kanadından/yaralı bir atlı yuvarlandı atından! /Bağırmadı, /gidenleri geri çağırmadı,

baktı yalnız dolu gözlerle / uzaklaşan atlıların parıldayan nallarına! /Ah ne yazık!

Ne yazık ki ona /dörtnal giden atların köpüklü boynuna bir daha yatmayacak,

beyaz orduların ardında kılıç oynatmayacak! / Nal sesleri sönüyor perde perde,

atlılar kayboluyor güneşin battığı yerde!” dizelerini anımsarım. Gururun Başkenti neresidir diye sorsalar aklıma bu şarkı ve bu şiir gelir.

Birköge’den Kudüm Ziyafeti

Bu duygularda gezinirken, Türk Kadınlar Birliği Derneği Şube Başkanı Ayşe Birkölge hanımefendinin Kudüm çaldığını gördüm. Esin Ünlü, bu güzel eseri seslendirirken Kudümü AyşaBirkölge’ye teslim etmiş. Sayın Birkölge’nin sanatçı ruhuna da tanık olduk.

Neriman Aşarsoylu ,Hüzzam makamında “Olanlar oldu geçti artık”; Gönül Avlar, yine Hüzzam makamında  “Madem küstün dargındın” adlı eserleri seslendirdiler. Hüzzam yağmuru devam etti. Hüzzam, hüzün yağmurunu andırır. Çekingen sevinçler, ürkek yürek çarpıntıları, gizlenmiş coşkuların eşliğinde ruhların sonbaharıdır hüzzam.

Nedret Kızıldenizli ; Dargın ayrılmayalım”, Nihal Kütküt; “Yitirmişim ben gülümü” eserlerini bu yağmurun altında dinledim.

İçinde hüznü

Muhayyer kürdi ve Kürdili hicazkar makamları peşpeşe geldi. Deniz Türkeş o insanın içine işleyen ve duygu dolu sesiyle “Hani o bırakıp giderken seni” eserini muhteşem seslendirdi. Ardından da koro halinde seslendirilen “Söyle naz mı bu kaş çatış” dinleyicileri gezmiş oldukları duygu doruklarından yere indirdi.

“Vardar Ovası” ile hüzün yerini neşeye bıraktı…

Bu Kolordu Komutanına Alışkın Değiliz

Güzel bir gündü, Kolordu Komutanımız olağanüstü mütevazı idi. Eşiyle birlikte konseri dikkatle izledi. İtiraf edeyim önce tanımadım.

Bizim doğduğumuz köylerde Kolordu Komutanları Halk ile birlikte Klasik Türk Müziği konserlerini dinlemeye gelmezdi;

Biz bu nedenle sivil kolordu komutanlarına yabancıyız; bağışlasın biraz.

Tabi bu işin latifesi, ancak çok sonra öğrendim. Umarım ilk fırsatta karşılaşacağız.

İlginç bir insanla tanıştım: Vali yardımcısı Azmi Köylü…

Vali Köylü, Bir Edebiyat Denizi

Necip Fazıl Kısakürek ve İslam tarihi ile Kuran-ı Kerim ve yorumu üzerinde uzman olduğunu gördüm. Bu konuda derin bir sohbete başladık o sırada, genç ve ağırbaşlı bir bey aramıza katıldı ve kendini tanıttı: Prof. Dr. Hasan Kayıklık, İlahiyat Fakültesi’nde öğretim üyesi.

Konu, din, edebiyat ve dinler tarihi olunca sohbet koyulaştı.

Zannediyorum ki, Sayın Valimiz Azmi Yeşil, Necip Fazıl’ın bütün eserlerini ezbere biliyor ve aynı duyguları yaşayarak ezberinden okuyor.

“Valim” dedim, Necip Fazıl’ı biliyorsunuz, Nazım Hikmet ile aranız nasıl?

Nazım’dan ezbere peş peşe 3 şiir okudu ve “bu dizeleri yazan bir kimse ile aklı başında hiçbir kimse kötü olamaz” dedi.

Hıristiyanlık, Konsil kararları, İslamiyet’te neden Konsiller yok, Nazım ile Necip Fazıl’ın hayata bakış tarzları gibi konular bitmek bilmedi. Makamlarında tartışmak üzere ayrılma aşamasında, Tevfik Kısacık hep birlikte öğle yemeğine davet etti. Maalesef bu davete icabet edemedim.

Ama Vali Bey ve Hasan Hoca ile görüşmelere devam sözü verdik.