İhlas ve Muhabbet

İçerisinde bulunduğumuz şu yüzyılda, en çok ihtiyaç duyduğumuz iki şey;

İhlas ve muhabbet.

İhtiyaç duyup, ihtiyacımızı karşılamak için başvurmadığımız bu iki unsur, aslında toplumda var olan ahlaki erezyonun, kavgaların, gürültülerin, kul hakkına olan saldırganlığın ve en önemlisi bir birimizi anlamamanın iki anahtarı ve ilacıdır.

Önceki gün davetli olduğum bir etkinlikte, bir çocuğun karşıdan gelişindeki ciddiyeti, dedesinin yanına gelip selam verişini ve büyük bir hürmetle elini öptükten sonra bir çocuk şımarıklığının aksine aynı ciddiyet ve muhabetle geriye doğru çekilişini gördüğümde,  o çocuğun ne denli bir ihlas ve muhabetle yetiştirildiğini, tüm benliğimle algılayarak hayranlığımı gizleyemedim.

Orada gördüm ki, bu çocuk büyük bir İhlasla yetiştirilmiş.

Peki nedir o İhlas?

İhlas;

En büyük kuvvet, en makbul şefaatçi, en sağlam dayanak noktası, en kısa hakikat yolu, en makbul dua, en kerametli vesile, en yüksek fazilet ve en saf kulluk tezahurudur.

Bediüzzaman Hazretleri'nin ifadesiyle "İhlasta binbir nur var" dır.

O zaman madem ki bu gün biz türlü engellere karşı gayet, zayıf, fakir ve kuvvetsiz bulunuyoruz, ve buna rağmen yüklerin en şereflisi ve en ağırı olan Kur'an hizmetini bir nimet olarak omuzlarımızda taşıyoruz, o zaman olanca gücümüzle İhlasa yapışmaya, ihlasın inkişafını ruhumuza yerleştirmeye mecburuz.

Bu inkişaflar ruhumuzu süslediği zaman ne bir çocuğun selam verişine doyabilirsiniz ve ne de toplumu içten içe kemiren Ahlaki erezyondan şikayet edersiniz.

Bu gün en çok ihtiyaç duyduğumuz, ama o ihtiyaca meyil etmediğimiz diğer unsur ise Muhabbettir.

Bizler muhabbeti çoktaaan.... unuttuk.

Bu gün ne yazık ki cemiyet hayatında yapılan tek muhabet, siyasi entrikalar üzerinde yoğunlaşmaktadır.

Oysa, güvenlik kuvvetlerimizin canları pahasına verdikleri mücadeleye rağmen, gençlerin uyuşturucu belasına yakalanması bile bizlerin artık umurunda olmamaktadır ki bu da bireyler olarak ihlastan ne kadar uzaklaştığımızın bir göstergesidir.

Çocuklarımızın yarış atı gibi dersanelere adım atıp, üniversite hayatını bitirene kadar yaptığı yarış gibi, ne yazık ki bizler de varlık sebebimiz olan çocuklarımız gibi toplum hayatında, 24 saatimizi manevi rant için değil, maddi rantı kazanmak için bir yarışın içerisinde boğuşup durmaktayız.

Neden?

Çünkü o İhlas ve Muhabbet ikliminden uzaklaştığımız için.

Elbette maddi rant için bir yarış içerisinde olacağız ama ihlası ve muhabbeti unutmadan.

Çünkü İhlas ve Muhabbetin olduğu bir toplumda, saygı ve sevginin inkişafını her yerde görürsünüz.

Önceki gün gördüğüm çocuk, henüz oyun çağında olmasına rağmen, İhlas'ın ve muhabbetin verdiği havayı bünyesine öyle bir yerleştirmiş ki bunu doyasıya teneffüs ettiğine şahit olup, bu mükemmiliyetten ders çıkartılması gerektiğini düşündüm.

Hani bir söz var ya;

"Sonsuz bir muhabbete layık olan, sonsuz bir kemale sahip olur" diye

Sonuçta İhlas ve Muhabbet, Allah'tan korkmanın bir gerekliliğidir.

Allahtan korkmak, onun Rahmetine yol bulup sığınmak demektir.

Korku;

Özünde bir kamçıdır,

Çünkü bizi İlahi Rahmetin kucağına iter.

Tıpkı bir Anenin yavrusunu korkutup kucağına kaçırması sonunda, çocuk için ne kadar lezetli olduğunu algıladığımız gibi.

Çünkü bütün annelerin şefkatleri, İlahi Rahmetten bir kıvılcımdır.

Demek ki Allah korkusunda, büyük bir azim ve lezzet vardır.

Allah korkusu bu kadar lezzet olunca, Allah sevgisinde lezzetin nereye varacağı da, doğal olarak hayal edilebilir.

İşte muhtaç olduğumuz, kavgaların, gürültülerin, kul Hakkına olan saldırganlıkların iki ilacı;

İhlas ve Muhabbettir.

Öyle bir ilaç ki; bu ilacı alan'ın ne selam verişine ve ne de muhabbetine doyum olmaz