İstişare ve demokrasi

İktidara geldiği günden bu yana AK Parti’nin demokrasi anlayışını kendimce sorgulamışımdır. AK Parti’nin yönetim kadrosunun demokrasiyi kendine göre yorumladığını, dışarı karşı demokrat görünme çabalarına karşın kendi içinde dayatmacı bir tutum sergilerini düşünmüşümdür.

Zaman içinde AK Parti’nin de yönetim anlayışı olarak demokrasiyi içselleştireceğini de savunmuştum. Bunun için zaman gerekiyordu.

Bu zaman çok uzadı. Hatta zaman içinde daha da otoriter bir yönetim tarzına dönüştü.

Bunun en somut örneklerini Adana’da yaşadık. Hem de iki defa.

Birinci Çukurova İlçe Kongresi’nde. Şaban İş, bir anlamda genel merkeze meydan okuyarak üzerinde birleşilen isme karşı aday oldu. Seçimi de sürpriz bir şekilde kazandı. Ancak koltukta fazla oturamadı ve görevden alındı. Sonra da siyasi hayatı bitti!

Bu olay birkaç yıl önce yaşandı.

Şimdi AK Parti Adana’nın ilçelerinde kongre süreci yaşıyor. Tahmin edildiği gibi tek adaylı kongreler yapılıyor. Bir uzlaşma zemini bulunup tek aday üzerinde birleşiliyor ve kongereler gerçekleştiriliyor. Bunun demokrasi açısından hiçbir sakıncası yok. Çünkü uzlaşma demokrasinin zaten kendisi...

Fakat istişare ile belirlenen adayın karşısına rakip çıkması da demokrasinin bir gereği.

Feke’de böyle bir olay yaşandı. Mehmet Ali Sarıoğlan, uzlaşılan aday Salim Gür’ün karşısına sürpriz liste ile çıkıyor. Buna rağmen Salim Gür’ün kongreyi kazanması muhtemel. Buna karşın neredeyse kıyamet kopuyor ve Sarıoğlan’a çekilmesi için baskı yapılıyor.

AK Parti Adana Koordinatörü İsmail Bilen’in açıklaması ise evlere şenlik:

“İstişare sünnettir...”

Öyle de bir yere aday olmak da demokrasinin gereğidir.

O zaman hiç kongre yapma, istişare ile belirlediğin ismi direk atama yoluyla göreve getir...

Demokratik hakkını kullanarak göreve talip olmuş birini tu-kaka ilan etmek demokratik bir yaklaşım değil.

AK Parti yönetiminin de zaman içinde demokrasiyi tam olarak içselleştireceği umudumu hala koruyorum.

Fazla mı iyimserim sizce?