Kâğıttan Kule!

Hüzün bestesinden birkaç tını, kelam kaleme geldi.. Tutuldu mevsimine orucun! Yürekten yüreğe akıp giderken, çoraklaşmış, şerha şerha olmuş yüreklerin nalânı arşı alayı inletmekte!

Figan düşmüş yüreklere yedi kat semadan! Vaveylalar kopuyor zihinlerin zifiri karanlık kuytularında… Bir hüzün bestesi çınlamakta sağır kulakların çelik zırhlı duvarlarında…

Rüzgâra karşı tükürenlerin ıslandığı çılgınlık sağanağı sel olmuş, azgın dalgalara dönüşmüş hırs ve ben yüklü arzular. Silip süpürüyor önüne geleni!

Enkaza dönüşmüş fikirler. Vicdanlar cüzdanlara hapis, marifet yalnızlar mezarlığında… Metfun ve metruk! Alabildiğine karaborsaya düşmüş baş üstü, yürek üstü, herkese, her eve lazım değerler!

Ah ki ne Ah!

Ay Tutulması değil, Aya bir ömür için tutunma iklimi!

Hummasına tutulduk yanlış tutulmaların!

Med-cezir’inde şaşkınları oynuyor beklentiler. Işığı görmemenin inadına tutulmuş kör olmayasıca gözler. Aklın yanlış gemisinde, fikrinin dümenini yad ellere teslim etmiş, gören göze kilit vurmuş garabet manzumeleri…

Bir bilsen neler taşır, şu gönlüm neler diyor?

Binlerce kelimeler beynimde dans ediyor!

Üstüne temeller kurduğumuz zihin dünyamız kaygan zeminlerde raksa tutulmuş. El ele, kol kola çelişkilerimiz halay çekiyor.

Aşklarımız bile kâğıttan kule!

Yıkımlık bir nefes ötede durur.

Yürek, ikindide dönmüşken küle,

Benlik bizi sağa, sola savurur!

Ah yüreğim!

Sesin kısıklığı neyse de, sözün kısıklığı ağır mı ağır!

Ay doğdu yüreğe, gönle vakite! Üzüntüm o ki;

Hala bazıları sağır mı sağır!

Ayı tutmak o denli kolay, o denli zor, bize ne denli lazım? Ay ay için mi? Yoksa ömre mi lazım?

Ayı kurtarmak derdinde dertli sanan kendini?

Oysa ay “ay!” dememek için bir geleceğe, şimdi çok lazım!

Ömrünüz Ramazan, Geleceğiniz Bayram olsun Efendim!