Yıl 1980, dokuz yaşındayım aylardan eylül günlerden pazartesi saat 21:38. 7 kardeşiz ama o akşam 5 kardeş annem, babam evdeyiz.
Evli ablam Amasya da oturuyor evde yok.
Ağabim 19 yaşında toy bir delikanlı evde yok.
Annemle, babam abimi her gün başka bir akrabanın evine yatılı kalmaya gönderiyor. Sanırım korkuyorlar… Sürekli kendi aralarında bir şeyler konuşuyorlar. Tam olarak anlamıyorum ama abimin öldürüleceğinden korkuyorlar. Kim neden öldürecek bilmiyorum. Çocuğum hiçbir şey anlamıyorum. Zavallı abim göçebe hayatı yaşıyor.
Hep beraber salonda televizyon seyrediyoruz. Her şey sıradan bir akşam gibi başlıyor.
Ama öyle devam etmiyor.
Bir anda silahlar patlıyor, evimiz taranıyor.
Çocuğuz hepimiz korkuyoruz annemle babam panik halindeler. Yankılanan ve patlayan silah sesleri arasında kız kardeşimin bileğini kavradığım gibi koşarak kendimizi bir masanın altına atıyoruz. Erkek kardeşim yanımıza geliyor sürünerek henüz üç yaşında.
Korkudan tir tir titriyoruz ağıtlar, çığlıklar ve anemin imdat diye yankılanan sesi.
Babam can havliyle bağırıyor. Pencereden uzaklaşın yere yatın.
Annem çocuklarım diyor feryat figan.
Babam tekrar bağırıyor yere yat!!! Yere yatın.
Çocukluğumun en acı hatırası o geceyi hiçbirimize zarar gelmeden atlatıyoruz. Bir hafta sonra eşyaları topladığımız gibi Mersin’e taşınıyoruz. İki gün sonra da 12 Eylül darbesi oluyor. Ne zaman 1980 dönemi olan çocukluğuma dönsem. Çocukluğumda bırakamadığım büyürken de beynimde yüreğimde taşıdığım silah seslerine gidiyorum.
HİÇ UNUTMUYORUM, UNATAMIYORUM...
Yıl 2015
Yaşadığımız çağa teknoloji çağı milenyum çağı deniliyor ama yanılıyorlar.
Çıkarcılığın ön plana çıktığı, insanlığın bittiği, vatan sevgisinden uzak gözlerini kara para ve hırs bürümüş insanların çağı.
Terör çağı,
Silah çağı,
Kana susayanların çağı...
GÖZYAŞI ÇAĞI
Yıl 2015
Benim beynimde yankılanan sesler yine aynı. Çocukluğumdaki gibi Annelerin, babaların, evlatların, kadınların, çocukların gözyaşları, bağrışları, haykırışları, isyanları, imdat çığlıkları
14 Ağustos 2015 günlerden Cuma saat 09.10. Gazetede gördüğüm fotoğraf beni bir anda darmadağın ediyor. Günlerdir içimde tutuğum bütün sessiz çığlıklarım patlıyor.
Çocukluğumdayım yine silah seslerinin arasında kalmış gibi çaresiz ve korkak.
On yaşında bir erkek çocuğu gözlerinden akan yaşlarla akrabasının kucağında babasının tabutunu taşıyor. Ağlayan bağıran anneden, babadan, karısından vaz geçtim. Babasının tabutunu gözyaşları arasında omuzlarda taşıyan bir erkek çocuğu hiç suçu yokken öldürülen Uzm. Çavuş Fatih GÖKŞEN nin oğlu Kutay ve yedi yaşındaki kızı Kayra…
Yüreğim dayanamıyor. Ağlıyorum, ağlıyorum içimdeki bütün isyan çığlıkları ve bütün bildiğim küfürleri savuruyorum.
İsyandayım!!! Biri durdursun artık bu kan döken gözü dönmüşleri.
Yine sorguluyorum her şeyi…
Neden, benim ülkemde çocuklar babasız, eşler kocasız, anneler, babalar evlatsız kalıyor?
Neden uyuyan dev 13 yıl sonra eskisinden daha kuvvetli olarak uyandırılıyor?
Neden ülkeyi yönetenler yürekleri ile konuşmayı ve görmeyi bırakmış? Kör mü oldunuz beyler? Sarayın ihtişamına mı kapıldınız? Sizin evlatlarınız yok mu? Ya gözlerinizden akacak bir damla yaş damı yok? Bitti mi insanlığınız?
Ne acı hem de çok acı.
Başkasının yaşadığı acıyı onun yüreğiyle göremiyorsak insanlığımızın bittiği son noktaya gelinmiştir diyorum.
Bir oy uğruna çıkar uğruna kan dökülmesin diyorum. Niye halkı bizi yok sayıyorsunuz?
BİRLEŞMEK bir olmak bu kadar mı çıkarlarınıza ters? Ölümlü dünyada neyi paylaşamıyorsunuz.
Benim beynimde yankılanan sesler yine aynı çocukluğumdaki gibi silah sesleri yankılıyor beynimde hiç durmuyor. Babam bağırıyor yere yatın.
Son 45 günde kaç kişi öldü terör yüzünden kaç evlat babasız kaldı bilen var mı?
Ya o masum çocukların birer yetişkin olduklarındaki psikolojileri nasıl olacak düşünen var mı?
Yarın bir gün bu ülkeyi onların yöneteceğinizden haberiniz var mı?
İÇLERİNDEKİ KİNİ ÖFKEYİ hiç unutmayacaklarını bileniniz var mı?
BEN DOKUZ YAŞINDA YAŞADIKLARIMI VE O GÜNLERİ BİZE YAŞATANLARI HİÇ UNUTMADIM, ASLA AFFETMEDİM.
.20160727090929.jpg)
