Karnemiz nasıl?

Sözüm bugününü ve dahası yarınını düşünenlere!

Çok kısa bir süre önce çocuklarımız, yarı yıl karnelerini aldılar. Kimisi sevindi, kimisi de üzüldü. Sevinen ve üzülenlere çocukların velileri de dahil oldu ister istemez.. 

Bir an için farklı rayihalar esmeye başladı iç dünyamda. Değişik bir duygu ve düşünce anaforunun içinde buluverdim kendimi. Bu kez de farklı bir perspektiften düşünerek, değişik bir paylaşım ikliminin içine girmek istedim sizlerle. 

Bütün veliler; çocuklarının olabildiğince başarılı olmalarını görmek isterler. Bunun için bütün imkanlarını kullanırlar. Olmayacak fedakarlıklara katlanarak sorumluluk sınırlarını aşan, bunun için yanıp tutuşan velileri, bir veli olarak çok iyi biliyor ve anlıyorum. 

İçinde bulunduğumuz sofistike yönlendirmelerin velileri ne derece yıprattığını müşahede eden biri olarak, sizler de en az benim kadar çekilen meşakkatlerin acıtıcı ve incitici dozunu en iyi bilenlerden olmalısınız!

Empati gerçeği tespit ile başlayan bir süreç ise; kavrama ve farkında olma realitesi de, başarıyı yakalama adına önemli bir gereklilik olarak karşımıza çıkmaktadır. 

Olayların nedenini; nasıl’larda, niçin’lerde aramak lazım! Kaç zayıf almış, zayıflık derecesi, teşekküre birkaç puan kala kaçırılan ve içi mutluluk saklı gizli pişmanlıklar, takdire değer takdirlikler, kırgınlıklar, kırmalar, kırılmalar, yanlış ve iz bırakan davranış dolu yönlendirmeler, çözümsüzlük içinde boğuşmalar ve/ya da çözüm dolu düşünce ve kararlılıklar bu dönemlerin en önemli hayata dair kareleridir.                                                                  

İmdii; 

Gelin bizler de kendi karnelerimizi bir gözden geçirelim en basitinden! Başlarımızı kuma sokmadan, kendi muhasebemizi kendimiz yapalım samimi olarak. Yaşadığımız imtihan dolu hayattan sorumlu olduğumuzu düşündüğümüz derslerden kaç almamız gerektiğini, kendimizi en iyi tanıyan biri olarak kendimize notlar verelim. Çocuklarımızın karnelerine verilen notlar gibi! Sizce bizler de sınıfta kalan mı, yoksa teşekkürlük veya takdirlik bir kul/öğrenci miyiz acaba? 

Sizce her birimizin içsel ve en samimi muhasebesiyle: 

Eminlik (Güvenirlilik) Dersi :

Doğruluk ve dürüstlük Dersi :

Sözünde durma Dersi  :

“Oku”rluk Dersi  :

İman ve Teslimiyet Dersi  :

Namaz Dersi  :

Yardım / İnfak ve Paylaşım Dersi  :

Arkadaşlık ve Dostluk Dersi  :

Kardeşlik Dersi  :

Komşuluk Dersi  :

Doğru İşverenlik Dersi  :

Doğru İşçilik Dersi  :

Doğru Ebeveynlik Dersi  :

Ahlak Dersi  :

Çevre ve Temizlik Dersi  :

Doğru alış-veriş Dersi  :

Doğru Yönetme Dersi  :

Doğru İstişare Dersi :

Kusur arayıcılığından uzak durma Dersi  :

İftira ve kovuculuktan sakınma Dersi  :

Dua Dersi  :

Adalet Dersi  :

Zararlı alışkanlıklardan sakınma Dersi  :

Doğruyu konuşma ve yazma Dersi  :

Yalakalıktan ve gösterişten sakınma Dersi  :

Hakkı ve Sabrı tavsiye Dersi  :

Başbakanlık Dersi  :

Muhalefet Dersi  :

Bakanlık Dersi  :

Milletvekilliği Dersi  :

Başkanlık Dersi :

Müdürlük Dersi  :

Memurluk Dersi  :

Kısacası Allah’a Kulluk Dersi  :

Notunuz lütfen!..  Ne dediğinizi duyar gibiyim! 

Sizce sınıfı geçebilir miyiz? 

Biz çocuklarımıza söylüyoruz ama bizler yapmıyoruz:

Çok çalışmalıyız çoook! 

Ne mutlu takıntısı olmayanlara!.. 

Sevgi ile kalın..

akt