Kendimiz için bile tehlikeyiz

Her sabah sevdiğinin penceresine bir avuç mavi bırakırken, siyahları kendine ayırmanın adı aşktır. Gömleğin buruşuk olsa da, yüzündeki kırışıkları düzelten ütü yine aşktır. Aşk, ayrılık anında tüm müzik marketlerde kendi albümünün çıktığını sanmak, bütün organlarını bağışlasan da gözlerine kıyamamaktır. Sonuç olarak, azar azar aşınan, sonunda ayrılığa taşınan tek kişilik bir mezardır. Aşkın tarifini ve tanımını yapmak kişiden kişiye farklılıklar gösterir elbette… Eminim olduğum bir şey var ki; hiç birimiz eskisi kadar aşık değiliz artık. Hayat hepimizi değiştiriyor. Başka insanlar için, sefere çıkan dileklerimizi bile yitirdik. Ahşap ömrümüz her yerimizden su alırken, kağıttan kayıklarla hayal dünyasında yüzüyoruz. Hayatımızın fiyakası bencillik. Hiç ölmeyecek gibi yaşarken, ölüm bizler için dört harften oluşan bir kelime. Kontratsız hayatta, bizlerin kontratı var sanki. Sadece kendimiz için düdük öttürürken, ölümlerin ve gariban çaresizliğinin iç yakan burukluğunu derinden hissedemiyoruz artık. Siyaset her yanımızı sarmış, televizyonlar bütün ruhumuzu satın almış. Tek amacımız para! Bu digital dünya, her şeyimizi aldı. Her şeye alıştırdılar bizleri. Oysa bazı gerçekleri hatırlamak için, yolumuzu uzatacak zamanımız olmayacak. Hayat hepimize gözlerini yumacak. Tahtına kurulmuş yalan düşlerimiz, gerçeklerin kara bahtına yenilip gidecek. Hayatımızın kanıtı olacak ölüm. Hiç kimse için bir şey yapmamış olmak, en değerli mirasımız! Farkında değiliz ama... Kendimiz için bile tehlikeyiz artık.