Adana Medya Gazetesi’nde AK Parti Adana Milletvekili Sayın Talip Küçükcan’ın açıklamasını okuyunca hem sevindim şaşırdım: “Türkiye’de Kiliseler Açılıyor, Batı’da Camiler Yıkılıyor…”
Şaşırdım çünkü 1980 yılından itibaren Türkiye’nin dış politikası “camiler ve kiliseler” konusunda eğer bilgisizlik değilse büyük bir hata içindedir. Maalesef AK Parti’de bu hatanın yerleşmesinde katkıda bulunmuştur.
Sevindim, Sayın Küçükcan’ın tespitini bu hatadan dönüşün bir mesajı olarak algılıyorum.
Bu konuda yayınlanmış “Vatikan Para ve Kan İmparatorluğu” kitabımda on yıllık incelemelerimi topladım.
İç ve dış politikasını “Haç” üzerine oluşturmuş olan Batı’nın, İslamiyet inancına hoş görü ile bakmasını zanneden iyi niyetli insanlarımız var. Bir kere Batı, ulusal sınırları içinde kendi milli değerlerini korurken, uluslararası arenada Hıristiyanlık inancını ortak payda olarak kullanmaktadır. Ortadoğu ülkeleri, İslamiyet inancı paydasında bulunmak becersinden yoksun olduğu için, birbirlerinin kanını dökmektedir.
Burada kesinlikle “Din faktörünün” millet olmak için olmazsa olmaz koşul olduğunu söylemek istemiyorum. Bu düşünce de de değilim. Ancak batı, kendi ulusal sınırları ve güvenliği için, Hıristiyanlık inancını bir birleşme unsuru olarak kullanmakta sakınca görmez.
Ortadoğu bu bilince yükselmemiştir.
Çünkü, Ortadoğu’da bir çok ülkeyi, Batı’nın taşeronu olan hükümetler yönetmektedir.
Bu bir kenara;
Medeniyetler ve kültürler arası hoş görü, aynı kümesi paylaşmak zorunda bırakılan tavuklar ile tilkiler arasındaki hoş görüye benzemektedir.
Uluslararası düzeyde hoş görü, eşitler arasında olur.
İslamiyet’in anlayışı karşısında Hıristiyanlığın politikası vardır. Politika, inancın saflığını bozar. İnancını politikanın merkezine oturtan Batı, eşitliği bozmuştur.
Bu bildiklerinizin dışında bir saptama oldu değil mi? İslam ülkeleri dini alet etmiyorlar mı? Diyeceksiniz. Ediyorlar ediyorlar, ama henüz Batı kadar profesyonel olamadılar. O yüzden ellerine yüzlerine bulaştırıyorlar.
Önce Din Adamlarımız yetenekli olacaklar ki insanlara şu konuları anlatacaklar:
Bir Şeyhülislam’ın verdiği fetva, - Haşa- Tanrısal ayet niteliğinde değildir.
Ama bir Papa’nın verdiği Fetva Tanrısal Ayet niteliğindedir ve bütün zamanları kapsar.
İslamiyet’te Konsil yoktur. Hıristiyanlıkta Konsil Kurumu vardır. Katolik Konsili’nin aldığı kararlar da Tanrısal Vahiy niteliğindedir.
Papaların ve Konsillerin aldığı öyle kararlar var ki ve o kararları Hıristiyan devletleri uygulamakta bir saniye tereddüt etmezler.
Yüzlerce örnek arasından sadece 2’sini paylaşacağım.
1-12 temmuz 1444’te Macarlarla Osmanlılar arasında “Segedin Anlaşması” imzalanır. Her iki hükümdar, biri İncil’e, diğeri Kur’an üzerine yemin eder. Papa IV Eugene, bu anlaşmaya üzülen Macar Kralı Wladyslaw’ı teselli eder ve: “Ne kadar kutsal olursa olsun, inançsızlara (Müslümanlara) verilen yeminin bir hükmü olmadığını, üstelik inançsızları yok etmek için verilen yeminden dönmenin, Tanrı adına yapılacak çok büyük bir görev olduğunu belirtir. (Hıristiyanların Mslüman ülkeleri neden sömürdüğünü anlayın artık)
2- En son Konsil 1963 yılında vatikan’da gerçekleşmiştir. Ve alınan Karar “Asya’nın Fethi”dir.
Gerçek bu…
Ey Din Adamları! Yüzlerce televizyonu işgal ediyorsunuz. Ya konuşun ibret alıp ufkumuzu aydınlatalım veya susun İslam inancını daha fazla yaralamayın.
Hiç olmazsa Sayın Küçükcan’ın vermek istediği mesajın peşine düşün bari… O kadar işe yarayın.
Öfkemi hoş görün bu kadar cahil insanı hep konuşurken görünce öfkeleniyorum.
.20160727090929.jpg)
