Kimim ben?

Geçmişin alıntılarıyla büyümüş bir nesil olarak, bazen anlatanları maziperestlikle suçlasak ta, aslında hayatın kendi kendini tekrar etme yeteneğine haksızlık etmiş olabileceğimiz fikri, aklımın bütün kıvrımlarında gezinmeye başladı. Neydi geçmiş?  Ya da gelecek? Sahi hayat neydi? Hayat; bahanelere sığınma sanatıdır diye öğrettiler yada gösterdiler bize hep.... Birimizde çıkıp böyle olmadığını savunmadık, savunamadık ya da bildiğimiz yanlışta olsa, hiçbir şey bilmemekten daha iyidir dedik hep… Birileri ördü yürüdüğümüz parke taşlarını önümüze, buradan gidin dendi... Anlamadık hiç insanların endişelerinin izafiyet gösterebileceğini... Onun toprağa döşediği parke taşlarını, benim suya döşemek istediğimi. Onun toprağa olan korkusunun, benim suda aks olduğunu... Endişelerimin suda hayat bulduğunu… Güdülmeye mahkum olduğumuzu sandık hep, ta ki güdülmekten sıkılana dek...kalmadı sıkıntılarımızdan eser.. O kadar yalnız kaldık ki, bahanelerimiz yok oldu, sandık ki bahanedir bizi hayatta tutan... Ne onla olur, nede onsuz olur oldu... Karar vermeliydik, belki de ilk defa, kendimiz için vermemiz gereken bir karardı... İlk defa, bütün dünyaya sırtını dönüp, bende varım, hem de kendi bildik ve yaşadıklarımla... Kendi acılarım, kendi sevinçlerim ve kendi tecrübelerimle...

Bu varoluş karmaşasını da anlatamadık, zira karmaşıklığa yer yoktu onların zihninde... Peki, yalan mıydı bütün öğretiler? Hani ya olduğumuz gibi görünecektik, ya da göründüğümüz gibi olacaktık... Bunu anlamak için, bu kadar mı fazla düşünmeliydik, bu kadar mı kendimizden geçmeliydik, sözlerin söylemlerin kocaman bir yalan olduğunu... Peki, kime ve neden güvenecektik, bildiklerimiz bu denli alaşağı edilmişken nasıl olacaktı da, hiçbir şey olmamış gibi yola devam edecektik... Bunu beklemek değilimdir asıl haksızlık olan... Hani bir kere gelmiştik dünyaya, hani dilediğimizce yaşayıp kendimiz öğrenecektik... Neden kafeslerdeyiz öyleyse? Ebatlarını bile sizin belirlediğiniz? Kim size bu hakkı verdide bizi içeriye kilitlediniz...

Parçalandık kafeslerin içinde, gördünüz bizi ama kılınızı bile kıpırdatmadınız, bir şeyler yapılabilir mi acaba? bile diyemediniz içinizden, ucu size dokunmayan acılar size göre değildi çünkü...Bahaneniz hazırdı, size dokunmayan yılan bin yıl yaşayabilirdi değil mi? bu öğretiyle büyümüştünüz....Duyguları kendi üzerinizden betimlediğiniz için, empatiden yoksun, ben merkezli insanlar oldunuz, lakin kendiniz bile olmayı beceremediniz...ben kimim? diye bile soramadınız kendinize, boşluklar içinde karışan zihninize yalnızken bile bu soruyu soramadınız...ben kimim....evet hepinize inat ben kendime soruyorum ben kimim....