Kızımla başım dertte!

Offfff

İmdaaat..

Yardıma ihtiyacım var.. Bugünlerde kızımla başım dertte..

Henüz 4,5 yaşında ama ona cevap verememekten şikayetçiyim.

“Anne saçımı toplamak zorunda değilim bu benim hayatım”..

“Anne şu an sana kızgın olduğumun farkında mısın?”..

“Anne lütfen yap deme yapar mısın de”…

Evet onun kendini bu kadar doğru ifade edebilmesi güzel ama benim işime gelmiyor.

Ben hatırlıyorum çocukken ailece ev gezmelerine gittiğimizde babam bizi kaşıyla gözüyle idare ederdi. Bırakın konuşmayı  hangi pozisyonda oturduysak o pozisyonda kalkar eve dönerdik. Bize bir şey ikram edilse onlar yemez onlar içmez derlerdi. Sanırım çayı bir türlü sevemememin sebebi de buydu. Hatta evlendiğim ilk haftalar evime gelene bile çay yapmak aklıma gelmezdi. Ta ki misafirlerim ağızlarıyla isteyene kadar.

Tabi ki babamın bu tutumunu da çok doğru bulduğumu söyleyemem. Ama biz ve belki de bizim neslimiz böyle yetiştik. Oysa şimdi bizim çocuklarımıza bakıyorum da 4,5 yaşındaki kızım “bu benim hayatım” diyebiliyor karşıma geçip… Oğlum “evde demokrasi olmalı bize de fikrimizi sormak zorundasınız” diyebiliyor. Oysa bizim evde demokrasi babam ne derse o olur demekti…

Ama yine de seviyorum onların kendilerini ifade ediş biçimlerini. Şimdi küçük şirin ve çok da yakışıyor ağızlarına bu sözler. Ama bu çocuklar hızla büyüyecek. Ergen olacak. Karşıma geçip de bana “anne bu benim hayatı  karışma” dediğinde acaba yine bu kadar sevimli gelecekler mi bana. Düşünemiyorum. Düşünmek de istemiyorum doğrusu..

Ortayı bulmak lazım. Dengeyi kurabilmek, onların gelişimlerine zarar vermeden, özgüven kaybı yaşatmadan, şekil vermek gerekiyor. Gerekiyor da nasıl yapmalı onu da öğrenmek lazım işte.. Sanırım boşuna uzmandan destek alınmalı denmiyor. Evet anne baba olmak zor mesele. Aman ezik olmasınlar, aman özgüvenli olsunlar, aman sindirmeyelim de kendilerini güzel ifade edebilsinler, aman biz çocukluğumuzda yapamadık onlar yapsınlar diyerek saygısız, şımarık, küstah ve aslında mutsuz çocuklar yetiştirmemek lazım.

Evet duygu ve düşüncelerini ifade etsinler ama saygıyı da bilsinler. Hayır demeyi öğrensinler ama fedakarlık duyguları da gelişsin. Kendilerini ezdirmesinler ama yardımsever de olsunlar. Konuşsunlar ama dinlemeyi de bilsinler.

Ve bence asıl mesele ben nasılsam benim kızım da oğlum da aynı olacaktır. Lütfen önce kendi hatalarımızı eksikliklerimizi düzeltelim. Çünkü onlar aslında hayatları boyunca bizi taklit edecek aynadaki yansımamız olacaklar...