Kocatepe ve sen

Geçen gece dalga seslerini duyuyordum epeydir mekan edindiğim evimin balkonundan.

Ege hırçındı bu  gece.

Turgutreis’in en yüksek tepesine dikilmiş TÜRK’ün Şanlı Bayrağına bakıp çırpınıyordu Ege. Karadeniz gibi.

Ege’de benim gibi 30 Ağustos’u bekliyordu sanki.

SEN’sizliğin burukluğu ve gecenin hüznü kaplamıştı her yanı.

 Bir hiçlik hakim olurdu Ege çırpınmasa. Ve 30 Ağustos’a doğmayacak olsaydı  güneş.

Şafak söküyordu.

Ve uzaktan bir yat dalgaları yara yara ilerliyordu EGE’de.

Rotası SAMSUN’du sanki.

Bandırma  vapuruydu evet Bandırma vapuruydu bu.

Mustafa Kemal’in mavi güzel gözleri belirdi ufukta.

Bir Mustafa Kemal’in birde SEN’in gözlerinde eriyebilmiştim ben.

Eridiğim gözleri deli gibi özlediğimi hissettim o an benliğimde.

Serin bir rüzgar esti. Kocatepe’nin ayazıydı sanki yüzüme vuran rüzgar.

Kocatepe’yi düşündüm.

Yaz olsa da Kocatepe’de ayaz keskindi  Ağustos’un son haftasında.

Öğrencilik yıllarımda yürüyerek çıkıp, bir 30 Ağustos gecesini yaşamıştım KOCATEPE’de.

Tan ağarırken yüzümü kesen ayazı  hissetmiyordum bile , KOCATEPE heyecanıyla.

Bir ateş yakmıştık zirvede. Isınmak için değildi. Toroslardaki son yanan çoban ateşi niyetine..

Anadolu’ya olan AŞK’ımın ateşiydi alev alev yanan.

SEN’in AŞK’ınla bugün ki kavruluşumu ta o gece KOCATEPE’de  hayal etmiştim ben.

Büyük ÖNDER’i ve ona inananları düşünürken. Bandırma Vapurunu ve KOCATEPE’yi  görürken.

Adeta bir çığlıktı martının sesi. İrkildim.

Hayallerime ıslık çaldı ve selamladı adeta. Balkonda ufka baktığım yerde ne kadar süre baka kaldığımı bilemedim.

Rüyalarımdan uyandım adeta. Kendime geldim.

Milletim adına 92 yıl önceye sevindim. 30 Ağustos inancın zaferidir. TÜRK’ün son taarruzudur. Geri çekilişine dur deyişidir.

Ama bugün için ise ÜLKEM adına üzgünüm.

92 yıl önce yapılan son taarruzdan sonra bir taarruz yapabildik mi?

Hayır hayır söylediğim Savaş değil. Fikirlerle, projelerle taarruz edebildik mi?

Barış ve adalet götürebildik mi  bizi yıllardır bekleyenlere?

Dünyanın dört bir yanında TÜRK’ün bayrağını dalgalandıran Anadolu çocuklarına yeterli desteği verebildik mi?

TÜRK’ün Dünya ölçeğinde bir projesini üretebildik mi?

Balkonumdan sağa baktım, KARDAK kayalıklarını gördüm. Oraya diktiğimiz Şanlı Bayrağımızı bir başarı gibi konuştuk günlerce..

Sola baktım 400 yıl sancağımızın dalgalandığı KOS adasının ışıklarına hüzünle, kendimi suçlayarak baktım.12 dakika da gidebildiğimiz adaya  İSTANKÖY’lü kardeşlerimizin yanına istediğimiz zaman gidemiyorsak, SCHENGEN vizesi ile kucaklaşabiliyorsak onlarla tarih bizi affeder mi?

Yapamadıklarımızı, sorumluklarımızı ve SEN’i  düşündüm sabahın ilk ışıklarına kadar Ege’ye bakarken…

ÜLKEME olan inancımı..

SEN’e olan inancımı…

YOL arkadaşlarıma olan inancımı…

45 yıl önce Adana’dan yola çıkmış KERVANIN yolcularına olan inancımla haykırdım Egeye BAŞARACAĞIZ diyerek.

Türk’ün son destanı olmayacak ÇANAKKALE,  KOCATEPE.

Yeni medeniyet destanları yazacağız Büyük Milletimize.

Layık olacağız “uğrunda ölerek bize vatan bırakanlara”..

Zafer Zafer’e inananların ve inananlarla yürüyenlerindir.

Velhasıl, Zafer inananlarındır..

Dr. Ferat YÜKSEL