Koza umuda açsın

Kozanın açması umudu simgeler. Her bir koza, ayrı bir umudu müjdeler. Altın Koza Film Festivali’nin ismi beyaz altından yani pamuktan öykünülmüştür. Tarlalarda açınca beyaz gelincikler, hasadı bekleyene de, evlenmeyi bekleyene de, iş bulmayı bekleyene de umut olurdu eskiden.

Hoş şimdi ne beyaz altın kaldı ne de umut ileriye dönük. Adana her alanda erozyona uğrayan bir göç kenti hüviyetine büründü. Sürdürülebilir hiçbir politikası olmayan; işsizliğin, yoksulluğun başkenti olmaya doğru gidiyoruz.

Elimizde bizi şehir yapmaya namzet olarak kalan tek enstrümanımız, aynı zamanda sosyokültürel bir doktrin olarak da ele alabileceğimiz Altın Koza Film Festivali. Uluslararası kimlik kazanan festival, Adana’nın yeme-içme markaları dışında elindeki tek çığlık.

Sosyoekonomik ve sosyokültürel erozyon, kentlilik kültüründen kopuş ve daha nice parametrede can çekişirken, yılda bir kez de olsa ulusa ve dünyaya attığı “ben de varım” çığlığı.

Bu yüzden hem şehri az çok okuyabilen bir gazeteci olarak, hem de içinde yaşayan ve yaşamını kentlilik gereksinimleri ekseninde tıkanmadan, şehrini severek sürdürmek isteyen bir birey olarak çok ama çok önemsiyorum Altın Koza’yı.

Festival davetiyesi gazeteye ulaşınca bir heyecan sarar beni. Kendim için değil, kentim için heyecanlanırım. Yoksulluğun pençesine düşmüş, burcuvazi ile lumpen proletaryanın dar alanda kısa paslaşmalarla hayatını idame ettirdiği bu şehrin ortak doktrini Altın Koza Film Festivali.

Çoğulcu ve katılımcı bir kentlilik kültürüne entegre olabilmenin son bileti olarak da görülebilir. Önemli olan yönetimlerin de meseleye bizim gibi bakmaları.

Bu yıl yeni seçilen Büyükşehir Belediye Başkanı Hüseyin Sözlü’nün ilk sınavı olacak festival ile. Ancak İzlediğim kadarıyla küçük çaplı tartışmalar olsa da Nuri Bilge Ceylan ile yakaldığı niteliksel çıtayı devam ettirmeye namzet görünüyor.

Biz festivale şoven bir tavırla yaklaşsak da bir gerçeği kabul etmek gerek: Altın Koza Film Festivali bir Türkiye ve dünya markası. Aylar öncesinden yerli ve yabancı yönetmenlerin, oyuncuların, set emekçilerinin takvimini beklediği, filmlerini yetiştirmeye çalıştığı bir kültür sanat otoritesi.

Adana’nın başka bir açıdan umudu olan koza, katılımcıların da emeklerinin onore edilmesini beklediği bir otorite.

Hayaller böyle iken gerçeklerimiz ise çıplak bir şekilde karşımızda duruyor. Adana’nın hala Altın Koza gibi bir uluslararı organizasyonu yapacak tiyatro salonları, kongre merkezleri yok. Bu paradoksu bu kentin kaderi olarak dayatanların utanması gerek.

Herşeye rağmen olumsuz bakmıyorum. Film ve sinema endüstrisinin en nitelikli organizasyonuna ev sahipliği yapan kentimin, Yılmaz Güney’den Orhan Kemal’e, Yaşar Kemal’den Abidin Dino’ya uzanan birikimini önemsiyorum.

Ve bir gün koza yine açtığında bu birikimdir bu şehrin iklimini Akdeniz’e çevirecek olan. Yoksulluğun, işsizliğin pençesinden kurtulup, omuz omuza dayanışarak umudun kapısını aralayacak olan birikim var bu kentte. Hala ayakta ve dik durmasının nedeni de budur.