Küçük efendilerin küçük erdemleri

En kaygılılar dahi sorar bu gün: ”İnsan nasıl korunacak?”

Zerdüşt ise tek ve ilk insan olarak şunu sorar: “İnsan nasıl kendini aşar?”

Budur benim için tek şey; insan değil, en yakındaki değil, en yoksul değil, en mustarip değil, en iyi değil…

Kendini aşma sorunudur insan için en değerli olan…

İnsanın korunma duygusu, ruhunu gören cehennem köpekleridir.

Korunan ve korunmayı hayatının merkezine koyan insan aç gözlüdür; devamlı korunmak ister.

Kendini korumayı vaad edenin arkasından gider…

Koruyan, arkasında akılsız yığınlar gördükçe güçlü olduğunu sanar…

Ve korunmak isteyenin aç gözlülüğü ile korumak isteyenin güç hastalığı buluştukça, hep birlikte felakete giderler.

Koruyanı alt edecek olanlar, korunmak için onun gölgesinden koşanlar olacaktır.

Ah! Diyorum insan Ah!

Bırak gölgeleri peşinden koşmayı bak kendi gövdenin gölgesi bile kalmamış.

Ruhun karardıkça bedenin saydamlaşmış.

Ve yığınları oluşturan küçük insanlardır şimdi efendi olanlar…

Kendini aşmaktan korkan ve…

Ve bir gölgede huzur arayanlar…

Bunlar bıkıp usanmadan sorarlar ve hiç yorulmazlar…

Kapı kapı; pencere pencere; broşür broşür; anket anket; televizyon televizyon sorarlar: “İnsan en iyi, en uzun, en güzel nasıl korunur…”

Değil mi bu gün küçük insanlar efendidir: bunların hepsi tevekkülü ve tevazuyu ve kurnazlığı ve çalışkanlığı ve ihtimamı vesaire küçük faziletleri tavsiye ederler…

Küçük efendilerden küçük düşünceler çıkar.

İnsanın kendini aşma isteğinde en büyük engel olarak bu günün efendisi oldular.

Ey Efendi İnsanlar, aşın küçük faziletleri, küçük kurnazlıkları, küçük ve zavallı beklentilerinizi ve kum tanelerine mahsus nezaketini o zaman ruhlarınız bedenlerinizle yeniden doğar, o zaman oluşur kendi gölgeleriniz, o zaman…

O zaman…

İtaatkar ve koruyucunun gölgesinde huzur bulmaktansa kaygılara düşün…

Kaygı, onursuz bir teslimiyetten daha şereflidir.

Ve hakikat şudur ki,

Küçük insanların küçük efendileri

Size canlılığınızı bırakarak hayatlarınızı çaldı…

Yetmedi güç isteğini dıyurmaya şimdi de canlılığınızı çalmaya başladı.

Yine de siz seviyorum, küçük imsanlar ve küçük insanların küçük efendileri…

Beraber yaşıyoruz aynı gemide

Kimimiz güvertede kimiz kaptan köşkünde

Hayatı, hayatı öğretiyorsunuz bana hala devam eden canlılığımda…

(*) Bu yazı yazılırken Friedrich Nietzsche’nin “Böyle Buyurdu Zerdüşt” adlı eserinde “Yüksek İnsan Hakkında” makalenin 3. Bölümü esin kaynağım olmuştur.