Kuzey Kore masalı!..

Geçen yüzyılın son 10 yılında özellikle Doğu Avrupa’daki demirperde kalktı. Geçmişte NATO’ya karşı kurulan Varşova Paktı çöktü, o dönem karşı tarafta olan ülkeler şimdi NATO’ya girmek için can atıyor.

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği dağıldı, birlik içinde yer alan çok sayıda ülke (Ukrayna, Letenya, Litvanya, Moldova, Ermenistan, Gürcistan, Azerbaycan, Türkmenistan gibi) bugün bağımsızlığını kazandı.

SSCB sınırları içinde yer almayıp, etkisi altında olan Polonya, Macaristan, Romanya, Bulgaristan gibi ülkelerin çoğu da Avrupa Birliği’ne girdi.

Bunlardan biraz daha bağımsız hareket eden Arnavutluk da Enver Hoca’yı unuttu yüzünü batıya döndü. Sosyalist olduğunu iddia eden ama SSCB’ye mesafeli davranan Çin Halk Cumhuriyeti ise bugün adını korusa da ilkelerini koruyamadı ve dünyanın en büyük kapitalist ülkesi haline geldi.

Sosyalizmin Yeni Dünya’daki temsilcisi Fidel Castro’nun ülkesi Küba bugün ABD ile iyi ilişkiler peşinde!

Şimdi dünyanın haşarı çocuğu Kuzey Kore var. Başta ABD olmak üzere batıya sürekli efelenen ve “Size bi saldırırız nereden geldiğini şaşırırsınız” tarzı yiğitlikler yapan Kuzey Kora ile ilgili söylentiler muhtelif...

Ülkede internet bağlantısı yok.

Gerekçesi ilginç;

Halkımız dış dünyadaki kötülükleri öğrenip ülkemiz dışındaki dünya hakkında olumsuz düşünceye kapılmasınlar...

Devlet Başkanı Kim’e sorarsanız Kuzey Kore’de basın özgür. Kuzey Kore basını Kim’in istediği her şeyi yazabiliyor!

12 yıllık kesintisiz zorunlu eğitim var ülkede.

Kuzey Kore halkı halinden öylesine memnun ki ülkede muhalefet yok. İktidar baskısından değil, muhalefet edecek bir durum yok ülkede. Halk ne istemişse, vermişler!

Kuzey Koreliler ülkeleri dışındaki yaşamın çok kötü olduğuna inanıyor. Çünkü Devlet Başkanı Kim öyle diyor. Öyle ki Amerikalılar açlıktan kar yiyormuş. Bütün dünya da Kuzey Kore’yi gelişmişliğinden dolayı kıskanıyormuş!

Yani öyle kudretli bir ülke.

Acaba bütün bunlar Kuzey Kore’de başkanlık sisteminin nimetleri mi?

Artık Türkiye’yi yazmaktan sıkıldım. Bundan sonra yazılarımla dünyaya açılacağım.

Yarın belki Burkina Faso’yu yazarım, belki de Trinidad Tobago’yu...

Canım nereyi isterse...