Merhamet günaha çağrı

MERHAMET GÜNAHA ÇAĞRI

ÖLÜM EN MÜKEMMEL SEVİYEDİR

Aklım; “Merhamet günaha çağrıdır” diye haykırır

Ruhum, “saçmalama” der fısıltıyla.

Akıl, kendi aydınlığıyla parıldarken, düşüncelerin arasından süzülen cılız ışık; “Merhamet insanın en büyük erdemidir” diye yansıtır.

Karanlık var mıdır?

Benim ürettiğim bir şey midir?

Bazı düşünürler, Azrail’in “muazzam yorgunluğun habercisi” olduğu söyler…

Düşünür öyle söyler….

Aklım ise; Azrail, sonsuz hiçliğin ve boşluğun giriş kapısı” olduğunu anlatır.

Tanrım yine beni tutsak eden ruhum, aklıma karşı çıkar; O adına Azrail dediğimiz kahin; her ölümüm yaşamın gölgesi olduğunu anlatır” diye fısıldar.

Gerçekten ölüm, yaşamın bir gölgesi midir?

Öyle olduğunu düşünür ruhum…

Hala Mevlana’nın gölgesinde soluklanan var…

Ve kendi gölgesini oluşturamayan insan, kendine uygun gördüğü ölülerin gölgesine sığınarak mutlu olur.

Hazreti Peygamberimizin gölgesinde huzur bulanların yanı sıra, Neron’un gölgesine de sığınanlar var.

Kişi sığındığı gölge ile kendine bir kimlik ve kişilik oluşturma çabasındadır.

Oysa sığındığın gölge senin rengini belirler; ama bir gölge yapmış olman kimlik ve kişiliğini belirler.

Bazen tersi de olur, ruhen zayıf, aklen fukara, niyet olarak bozuk insanlar değerli gölgelere sığınarak kendilerini avutur, insanlığı kandırmaya çalışırlar.

Oysa fare, kartal gölgesine sığınmakla farelikten kurtulamaz.

Bu nedenle insan kendi ölümünün gölgesidir düşüncesini çağrıştıran Azrail ile konuşsaydım şunu derdim O’na:

“Ey Azrail, ne muhteşem varlıksın, senin gelişinle insanlık en mükemmel seviyesine ulaşır…”

Senin ziyaretinden sonra hata yapan insan görmedim.

Seninle biter insanın bütün kötü niyet ve saygısızlığı…

Ve kapısını çaldığın andan itibaren insanda Ne yalan kalır ne dolan…

Evrenin hakimi ile, çağrısız, adressiz ve adsız inanlar aynı mekanın fertleri olur.

Sadece, yaşadığının toplamı olan gölgeler kalır geride…

Ne mutlu sığınılacak ve huzur esintisi veren bir gölge bırakana…

Cennet, insanın huzur yayan gölge bıraktığı mekandı.

İyi ki varsın Azrail, sen son verebilirdin ancak sefil yaşantılara,

Sen, bitirebildin artık şeytana tutsak olan yaşamları…”

Öyle derdim Azrail’e evet;

Ölüm, insanın en mükemmel seviyesidir…